Lionel Richie - Louder Than Words (1996)

In de jaren '80 vond ik Lionel Richie nog best te pruimen toen hij nog degelijke dancepop en mooie zij het zoete ballades bracht, maar nadien neigt hij steeds meer richting R&B waardoor zijn muziek zo mogelijk nog gladder wordt. Een professionele zanger en songschrijver is hij zeker, en er staan wel aardige nummers op (Don't Wanna Lose You, Climbing) maar voor mij is het te mierzoet.

Het was niet mijn muziek, maar ik ben het wel met je verhaal eens.

Ordinary girl en Climbing (met Jeff Porcaro op drums) zijn wel goed
de rest zeer matig

Niet mijn favo van Lionel. Vind deze minder pakkend dan de vorige CD's.

-3-

De lijn van de vorige album wordt hier doorgetrokken, het wordt alsmaar minder, wat een prestatie van formaat is.

Eigenlijk is dit album een comeback na een stilte van 10 jaar. Alle albums vanaf hier zijn matig, hoewel er nog wat sterke singles volgen. Ideaal zou een verzamelaar zijn van alle albums vanaf hier.

Honingzoet en ook geen goede liedjes.Ook duurt de boel weer een kwartier tot 20 minuten te lang . Naarmate de jaren vorderden werd het er niet beter op met deze zingende snor .2 sterren

Ik weet dan hij een slecht imago heeft op deze site, maar ik ben wél iemand die de Lionel Richie (alle 3 de albums) van de jaren 80 waardeert. Maar daarna..
Misschien verbeeld ik me, maar in mijn hoofd is de overeenkomst tussen Richie, Elton John en Phil Collins dat hun sound zeer slap en karakterloos (inwisselbaar) na de jaren 80.
Het lijkt voor een groot deel in de inspiratieloze geprogrammeerde, smoel-loze instrumentatie zitten. Van getalenteerde artiesten (wat je ook van Lionel vind, je moet toch toegeven dat hij een erg goede stem heeft en goede liedjes op zijn naam heeft staan) tot makers van slap Walt Disney spul.

Als jij het je verbeeldt, dan verbeeld ik het me ook.

Nee hoor, dat verbeelden jullie je niet. Ook ik kan de eerste drie solo-albums van Richie goed hebben, net als de eerste drie, nou vooruit vier van Phil Collins. Maar wat daarna volgde was zonder uitzondering nogal bloedeloos.Komt inderdaad ook door de zielloze instrumentatie van die albums. Mert name de ritme-arrangementen klinken allemaal alsof ze uit een doosje komen. Gek eigenlijk als je bedenkt hoe lang de waslijst aan medewerkenden aan dit album is.

Jullie bewering geldt niet voor Elton John, vind ik. Ik zal niet beweren dat hij zijn beste materiaal na 1990 produceerde, maar hij leverde toch wel degelijk een handvol albums af die prima te verteren zijn.

Wat deze van Richie betreft: ik heb 'm destijds ook nog gekocht, maar ik vond hem ronduit teleurstellend. Zeker als je bedenkt dat hij bij het verschijnen van dit album maar liefst tien jaar geen nieuw werk had uitgebracht, even afgezien van de drie nieuwe nummers op de verzamelaar Back to front.
De afsluiter Climbing is wat mij betreft de enige memorabele song. Was volgens mij ook de geflopte tweede single, nadat het weinig memorabele Don't wanna lose you nog een klein hitje was geworden.

Oei, hoe kan ik bovenstaande nog rechtbreien….
Het is zondagochtend half negen. Mijn lieftallige echtgenote is sinds gisteren 15:30 uur tot vanmiddag 13:30 uur in “de zorg” voor anderen aan het zorgen. Het rijk alleen dus.

Laat ik mij ook weer eens nuttig maken: emmertje vullen, eredivisie waardige allesreiniger erbij en aan de schoonmaak.
Wacht….. ff een muziekje opzetten, dat “werkt” makkelijker.

Ik kijk langs de meer dan duizend albums en kies, voor het eerst sinds jaren, weer eens voor Louder Than Words van Lionel Ritchie.
Ben inmiddels op 3/4 en echt: ieder nummer is, zelfs bijna 30 jaar na de introductie, nog prima te pruimen.
Niets mis mee en, naar mijn bescheiden mening, te laag gewaardeerd hier.

Maar ik moet weer door. Even een nieuw soppie maken dan kan het huismannetje weer aan de slag.