The Kinks - UK Jive (1989)

Ik vond deze CD jaren geleden in de afprijsbakken voor een CD-winkel en de inlay was helemaal natgeregend.
Met dit album werd het 25 jarig bestaan van The Kinks gevierd.
Het album is erg wisselvallig. 'How do I get close', 'War is over' en de Dave Davies-songs 'Dear Margaret', 'Bright lights' en 'Perfect strangers' zijn echt het beluisteren waard.
De titeltrack doet mij aan 'My generation' van The Who denken.
'Down all the days (till 1992)' met op de b-kant een live-versie van 'You really got me' verscheen op single gevolgd door
'How do I get close' met 'Down all the days (till 1992)' op de keerzijde.

Een van de mindere albums van The Kinks. De groep begreep over het algemeen heel goed hoe ze een album moeten beginnen maar met Aggravation slaan ze de plank wat mij betreft goed mis.
Het is ook de zoveelste keer dat Ray Davies de frustratie van de gewone man over de wereld om hem heen etaleert en hij heeft dat in het verleden beter gedaan. How Do I Get Close is daarna wel weer goed. UK Jive klinkt me een beetje geforceerd in de oren maar is OK. What Are We Doing heeft in grote lijnen hetzelfde euvel als track 1: het is allemaal al een beter verteld. Entertainment is een outtake uit de Arista periode en was bedoeld voor een vroege versie van State Of Confusion. Het nummer is op UK Jive gezet omdat Ray Davies uit woede het nummer Million Pound Semi Detached had teruggetrokken van de tracklist omdat MCA geen zin had om een film met het liedje te financieren. Bijzonder jammer, want het teruggetrokken nummer is fantastisch. De tweede helft van de CD is heel aardig. Negatieve uitschieter is het wat kinderachtige Loony Balloon. Ik heb een zwak voor Dave Davies, maar Dear Margaret vind ik minder. De twee bonus tracks Perfect Strangers en Bright Lights vind ik dan wel weer geweldig.
Een onevenwichtige CD die wat beter wordt als je met liedjes gaat "shuffelen". Ook leuk om te doen: Een eigen geshuffelde CD branden met in plaats van Entertainment de teruggetrokken Million Pound Semi Detached erop!

Beetje hetzelfde idee als bij Think Visual. Een album vol hapklare rock. Ray Davies is geen zanger die lang kan boeien en de songs gaan het ene oor in en vooral het andere oor weer uit. Je hoort in alles dat The Kinks wel klaar is. Barslecht is het natuurlijk ook nergens, maar in het rocklandschap van 1989 heeft de band helemaal niets meer te vertellen. Dit soort albums koop je vooral om de collectie compleet te maken als je die hard bent en zelfs dan moet je er niet meer dan 4-5 euro voor betalen.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Word Of Mouth
8. Kinks
9. Kinda Kinks
10. Sleepwalker
11. Preservation Act I
12. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
13. Misfits
14. Schoolboys In Disguise
15. Give The People What They Want
16. Soap Opera
17. Low Budget
18. Think Visual
19. State Of Confusion
20. UK Jive
21. Everybody's In Show-biz
22. Muswell Hillbillies

Jammer dat men Perfect Strangers niet gewoon op het album heeft gezet aangezien het verreweg mijn favoriete track is. Opener Aggravation bevalt me eveneens prima: lekker stevig. Voor de rest is het op dit punt steeds lastiger om te bepalen in welke volgorde ik de albums vind horen, aangezien het materiaal langzaamaan toch wat gewoontjes begint te worden. Nog steeds wel een plaat die me meer prikkelt dan verveelt. Behoorlijke productie en lekkere sound nog, maar ik kan me voorstellen dat er op dit tijdstip weinig mensen nog interesse hadden in de band.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Give The People What They Want
6. Preservation Act 2
7. Low Budget
8. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
9. The Kink Kontroversy
10. Misfits
11. Word Of Mouth
12. Sleepwalker
13. Preservation Act 1
14. State Of Confusion
15. Schoolboys In Disgrace
16. UK Jive
17. Muswell Hillbillies
18. Soap Opera
19. Kinda Kinks
20. Kinks
21. Think Visual
22. Everybody's In Show-biz

The kinks heb ik leren kennen met de live hit Lola in 1980. Daarop heb ik een cassettebandje met een hele rits sixties hits helemaal dol gedraaid, zo goed vond ik ze. Maar ik dacht dat het een bandje uit lang vervlogen tijd was. Totdat ik pas in 1989 pardoes opmerkte dat ze een nieuw album uit hadden gebracht. Dat bracht bij mij de Kinks revival opgang.
UK Jive vind ik dan ook een zwaar onderschat album. Er staat voor mij maar 1 echt zwak nummer op ( War Is Over), de rest is kwalitatief goed tot sterk en is lekker afwisselend. Zo heb je een meedeiner in Loony Balloon, rock 'n roll met UK Jive, het mooie semi-ballad How Do I Get Close en het melancholische getinte Now And Then. Mijn rock hart gaat sneller kloppen bij de puike (hard) rockers als Entertainment, Dear Margaret, Bright Lights en Perfect Strangers. Die laatste 2 worden onterecht als bonustracks gekwalificeerd.
Meerwaarde bij The Kinks is natuurlijk dat bij veel tracks het nummers zijn die ergens over gaan. Zo heb je de aanklacht tegen de Media/entertainment industrie (Entertainment) wat zowaar nog steeds actueel is. De verdere eenwording van Europa in 1992 (hoe zou Ray nu tegen de Brexit aankijken?). En natuurlijk het wederekerende aanklacht tegen de overheid toegespitst op Margeret Tachter, de toenmalige premier van Engeland. Dit allemaal verpakt in sterke composities met oog voor detail en uitgevoerd in een uitgebalanceerde productie.
Edoch het album was een commerciële mislukking, naar mijn mening was de tijdgeest er niet meer naar dat men zat te wachten op een nieuwe Kinks plaat. Er gebeurde zoveel nieuws op muziekgebied dat de öudjes niet meer van belang waren. Het was het begin van het einde voor deze grootse band.
Vreemd vind ik wel dat de albums uit de tijd van MCA/London records (1986 tot 1991) niet te vinden zijn in de europese deel van I-Tunes en Spotify want ze zijn meer dan de moeite waard om gehoord te worden!