Ali Farka Touré & Toumani Diabaté - In the Heart of the Moon (2005)

Wat kan er toch mooie muziek uit Afrika komen.. echt geen-vuiltje-aan-de-lucht wegdroom-muziek is dit.

Ik moet maar eens heel wat meer Afrikaanse muziek beproeven, want de dingen die ik tot nu toe ken zijn zeer dik in orde. Lekker heldere snaarinstrumenten die gewoon een fijn ontspannen geluid geven.

Ik heb zelf ook Toumani diabete's symmetric orchestra - boulevard de líndependance uit 2006. Staat nog niet op de site. Maar een prachtig album! Ik heb ze een aantal maanden in Breda gezien. Een mooie ervaring en steengoede muziekanten.

Als je niet al kent, maar ik vindt zelf Mulatu astatke en uiteraard Fela Kuti ook super gaaf.

Ik heb dit album met een andere cover, nl. de Afrikaanse! Heeft mijn broer meegenomen uit West-Afrika.
De cover staat helaas niet op internet, misschien scan ik 'm binnenkort in want ik vind de Afrikaanse mooier!

bijzondere instrumenten, bijzondere muziek en een bijzonder verhaal achter Ali Farka Touré die tijdens de Tuareg rebellie in het hele land optrad, voor alle etnische groepen.

Wat een schitterende, sierlijke muziek. Het heeft iets opzwepends en zonnigs, maar tegelijkertijd die sombere ondertoon die we al kennen uit de westerse blues.

Toch maar goed dat ik Toure niet heb aangeschaft Stijn. Ik zou hem blind bestellen had ik gezegd op mijn vraag welke beter was dan Living Proof. Ik breek daarmee mijn woord, maar bespaar me wel een paar zuurverdiende centjes. De discussie of dit blues is zoals op Living Proof wordt afgevraagd is een lastige, maar het heeft zeker raakvlakken. Maar het genre maakt ook niet uit, ik vind dit gewoon niet leuk. Ik ben een liefhebber van Afrikaanse muziek als bijvoorbeeld Ladysmith Black Mambazo, maar dit getokkel is absoluut niet aan mij besteed. Helaas, ik heb het geprobeerd.

Wel een beetje saai deze, iets teveel gitaargetokkel. Ik mis de zang wel.

Er staat welgeteld één nummer met zang op dit album. Dat hadden er inderdaad wel meer mogen zijn.

als men dit World Music noemt, dan is dit voor mij althans inderdaad een wereldplaat. een adembenemend mooi, welhaast meditatief album. de basis bezetting is Ali Farka Toure (gitaar, zang op 1 en 7), Toumani Diabate (kora). daar omheen slechts bass guitar, percussie en Ry Cooder op kawai piano en gitaar (nr. 12). opgenomen in Hotel Mande, Bamako, Mali. schitterende, sierlijke muziek zoals Stijn hierboven opmerkt. met blues heeft het mijns inziens weinig te maken. ik ben een liefhebber en mag deze graag in alle jaargetijden opzetten. je kunt het saai of getokkel vinden. ook prima natuurlijk maar je houdt ervan of niet.
het album "Ali and Toumani" uit 2009 vind ik net iets minder, maar je kunt je afvragen wat in dit geval "minder" is. ook dat album is het beluisteren meer dan waard.