Ben Taylor - Listening (2012)

Lekker album van de zoon van James Taylor en Carly Simon. Met de paplepel ingegoten zeg maar. Een mix van diverse stijlen, prima stem en lekker gemusiceerd.

Per toeval stuitte ik op deze cd en vanzelfsprekend even op deze site gekeken. Nu schrik ik toch wel van het gemiddelde. Dat is wel bijzonder laag. Voor alle duidelijkheid, dit is een lekkere cd, maar niet één van uitzonderlijke klasse. Maar in dit geval lijkt het of Ben last heeft van zijn twee beroemde ouders en daardoor wat kritischer wordt benaderd. Dat is jammer, want vergelijkbare artiesten zoals Jack Johnson scoort beduidend meer en hoger.
Wat kun je verwachten? Een lekkere zomerplaat, zeer afwisselend, folk, roots, zelfs reggae. Sommige kritieken in de pers hebben hier veel waardering voor, bij anderen werkt het juist niet. Zij vinden het wat richtingloos.
Ik zit er wat tussen in. Het luistert lekker weg, heerlijk op een zwoele zomeravond, wat pretentieloos, maar zonder meer erg muzikaal. Natuurlijk beluister je hier en daar wat invloeden van zijn ouders, maar dat stoort zeker niet. In het singer-songwriters genre zeker geen gekke cd.

de cross over (pop folk/pop rock) muziek van Ben Taylor op dit album levert mij weinig plezier en muziekbeleving op. echt slecht wordt het nergens net zo min als dat het echt goed wordt.

11 liedjes van Ben Taylor, waarvan hij er 6 met anderen schreef. de muziek schiet een beetje alle kanten op, funky op "Oh Brother", "Giulia" dat aan de muziek van J.J. Cale doet denken, reggae op "You Could Be Mine" dan weer iets steviger rockend op "Shade or Shine" dat op het promo album staat i.p.v. het nummer "Dirty". moeder Carly Simon en zus Sally Taylor zingen mee op het erg zoete "Worlds Are Made of Paper".

4 liedjes steken boven het maaiveld uit, de sterke melodie van het folky "Not Alone", het bluesy door orgel gedragen "Vespa's Song", "Burning Bridges" en de sfeervolle afsluitende ballad "Next Time Around" met fraaie meerstemmige zang.

aan de laid back muziek op dit album zal niemand zich een buil vallen, maar persoonlijk mis ik bezieling, diepgang en zeggingskracht die voor enige muziekbeleving zorgen. deze muziek brengt (althans bij mij) op geen enkele manier ontroering of kippenvel teweeg. zoals Teacher hierboven opmerkte wellicht een aanrader voor de liefhebbers van Jack Johnson, Jason Mraz en dergelijke artiesten.

Album werd geproduceerd door Ben Taylor, Ben Thomas, Larry Ciancia & David Saw