Arco Iris - Sudamérica O el Regreso a la Aurora (1972)

Sinds eind vorig jaar staat op Netflix Rompan Todo, een zesdelige documentaire over de geschiedenis van Latijns-Amerikaanse rockmuziek. Laat dat nu iets zijn waar ik helemaal niks van af weet. Tijdens de eerste twee afleveringen was ik enorm verrast door de kwaliteit van de muziekfragmenten die langs kwam en ik heb inmiddels een flinke lijst aan bands die ik wil gaan beluisteren, grotendeels progrockbands.

De eerste waar ik een volledig album van heb geluisterd is het Argentijnse Arco Iris. Toen ik een recensie op RateYourMusic waarin een vergelijking met 666 van Aphrodite's Child stond en een behoorlijke hoge beoordeling op ProgArchives (4,40/5) zag wist ik dat dit mijn eerste plaat zou worden die ik van ze ging beluisteren. Ik ben verrast dat hier geen enkele beoordeling staat.

Dit is echt een fantastische progrockplaat. Hij duurt maar liefst honderd minuten, maar de plaat vloeit waanzinnig goed als een geheel en vliegt echt voorbij. Arco Iris doet absoluut niet onder voor de klassieke jaren '70 progbands en brengt ook nog echt zijn eigen touch mee. Met het twaalf minuten Obertura krijgen we een meesterlijke opening met energieke jazzy King Crimson-achtige prog. De plaatsing van de twee lange tracks is erg goed gedaan, het zeventien minuten durende Hombre heeft een heerlijk jammend karakter en swingt de pan uit. Voor de rest staan er erg veel mooie warme en dromerige jazzy folktracks met een prograndje met hele sterke harmonieuze vocalen op de plaat.

Sudamérica O el Regreso a la Aurora is een absolute aanrader voor progrockliefhebbers. Als dit een Engelstalige plaat van een Britse of Amerikaanse groep was geweest had hij tussen de gerenommeerde progplaten gestaan, op dat niveau bevindt Arco Iris zich absoluut. Ik kan niet wachten om verder in de schatkist van de oude Latijns-Amerikaanse progplaten te duiken. Als de eerste kennismaking al zo goed is...