Jewel - Spirit (1998)

Met Jewel heb ik een beetje hetzelfde als wat ik met Dido heb. Het is allemaal tip-top in orde, maar er ontbreekt net iets. Iets kruidiger kan geen kwaad, het is ietsje te braafjes.
Na dit album ben ik dan ook afgehaakt.

Live is het idd wat kruidiger dan op t album.
Dan wil ze er nog wel eens een vlotte country classic tegen aan gooien.

Ik vind dit album wat minder sterk dan Pieces Of You (Jewels debuutcd). Do You (countrynummer) vond ik juist een aangename verrassing, Jewel heeft er een perfecte stem voor. Ook bij dit album weer sterke teksten en mooie melodieen. Lekkere muziek voor in de huiskamer. (Ook leuk om zelf uit te voeren:))

4*

Deze cd maar weer eens uit de kast getrokken, doet het toch erg goed in de avonden... Mooie kwetsbare stem, simpele gitaartjes pianootjes weet ik veel wat nog meer...allemaal simpel, dromerig en rustig. Ik houd er persoonlijk wel van.
Favoriete nummers zijn; Deep water, Hands, Innocence maintained, enter from the east, life uncommon.

Alleen Jupiter en fat boy zijn standaard skip momenten voor mij.

4*

Nou heb ik ook deze na jaren weer eens uit de kast gehaald. De tweede cd van Jewel, na die eerste die wel opvallend was.
Op Spirit werd het al wat zoetiger. Een paar nummers blijven wel overeind: Hands, Deep water en Down so long vooral. Barcelona kan ook nog wel.
Maar de verwachte doorbraak van Jewel is eigenlijk toch nooit gekomen. Er ontbreekt iets. Maar wat? Een beetje pit, soul, durf denk ik. Iets meer Joni Mitchelgehalte zou ik willen.
Nadien weinig meer van haar vernomen, alhoewel ze volgens haar site nog cd's maakt en optreedt. Maar waar blijft nou die Jewel?

Spirit is Jewel's onweerstaanbare schoolmeisjespoeziealbum. Een plaat als een poes die iets teveel op je schoot komt zitten, maar je niet kunt weigeren.

De 2e CD van Jewel Kilcher is een prima werkje geworden. Alle songs, op een na, zijn door Miss Kilcher zelf geschreven en dat is op zich al het vermelden waard. Haar stem doet me denken aan Andrea Corr. Zelfde stijl en vergelijkbare stem. De productie is in handen van Patrick Leonard, die duidelijk heeft gekeken naar Daniel Lanois. Dat heeft hij goed gedaan, want de productie is heel warm en geven de songs een extra zetje. Het eerste deel is het sterkste gedeelte. Tot en met Jupiter zijn de nummers goed. Vooral Kiss the flame en Down so long zijn zeer goed. Hoewel ik een fan ben van akoestische muziek vind ik Fat Boy een zwak nummer. Enter from the east en Barcelona doen me ook niet veel, maar als het geheel in dreigt te kakken pakt ze de draad weer op met het prachtige Life Uncommon en de laatste nummers zijn ook zeer genietbaar. Ze eindigt met het dromerige Absence of fear. Daaraanvast This little bird, een nummer dat haar moeder voor haar zong als kind. Heel lief.

Ik blijf Deep Water, Down So Long en Hands erg mooie nummers vinden van deze singer songwriter waarvan ik na Spirits eigenlijk nooit meer iets heb gehoord.

Hendrik68En dan toch maar 3 sterren? Maar eerlijk is eerlijk, ze is ook wel ver weg gevallen in de aandachtscurve van menigeen, inclusief ondergetekende. Bij haar debuut ervoer ik haar nog als een revelatie, vooral met de hit 'Foolish games'. Moest zelfs nog even aan Joni Mitchell denken. Het werd echter geen blijver, haar stem en het materiaal waren toch bij nadere beluistering wat te eenvormig. Deze plaat was echter -als totaal- wel flink wat stappen voorwaarts. Waar ik het debuut als enigszins larmoyant op een gegeven moment terzijde legde, bleef deze wel aangenaam; voller, dieper en warmer -zonder minpunten qua songmateriaal. Ook al heeft ze qua stem haar beperkingen. Ik zal het stof er weer eens vanaf blazen.

Toch iets ge-downrated, ik heb het album weer eens opgepakt, maar het heeft zich niet opnieuw structureel in mijn aandachtsgebied weten te vestigen. De stem van Jewel is toch te dun om de sobere arrangementen zoals op dit album, bij frequente beluistering te dragen. De opvolger 'This way' was wat dat betreft nog ietsje beter; vetter, commercieler en ook lekkerder, wellicht zelfs een 4-sterrenalbum.

Redelijke plaat van Jewel hoewel ik nergens euforisch wordt.
Down So Long & Life Uncommon springen er wat mij betreft bovenuit.
Jewel zakt nergens door de ondergrens maar weet mij met haar stemgeluid ook niet een gehele plaat te boeien.