Leo Ieiri - LEO (2012)

Ze komt uit Fukuoka, ze is een singer-songwriter met een prachtige stem. Daarnaast schrijft en componeert ze leuke liedjes die in het productieproces wat naar beneden gehaald worden met overbodige strijkersarrangementen die haar muziek kennelijk makkelijker te verkopen maken. Heb ik het hier over Yui? Nee, die had genoeg van het keurslijf waarin SONY haar plaatste, en is inmiddels aan de weg aan het timmeren als gitariste van een indieband. Ik heb het hier over Leo Ieiri en LEO is haar debuutplaat.

Dat Leo Ieiri goed naar Yui heeft geluisterd is goed te horen op de binnenkomer Sabrina. Een leuk poprocknummertje met een prettig verrassende zware bas. Het was mooi geweest als heel LEO uit dergelijke nummers zou bestaan. Maar helaas, zo is het niet. Ik zeg zeker niet dat dit een slecht album is, want dat is het allerminst, maar ik hoor zoveel gemiste kansen. Neem bijvoorbeeld het nummer Say Goodbye. De eerste halve minuut van dat nummer is top. Denk aan een combinatie van de relaxte folkrock van Kazemachi Roman (Happy End) en de rustige nummers op My Short Stories (Yui). Maar voordat Say Goodbye echt op gang komt, gooien de overbodige viooltjes en drumpatronen alweer roet in het eten. Wat dat betreft is er nog een titel die mij te binnen schiet, Butchered at Birth (Cannibal Corpse). Dat laatste is misschien wat overdreven, want Say Goodbye is nog steeds een goed nummer, Leo's stem maakt veel overproductie goed. Maar toch, het had zo veel beter gekund, en dat vind ik jammer. Andere nummers hebben last van vergelijkbare mankementen, waardoor LEO slechts zelden boven het niveau van degelijkheid uitstijgt.

Het nummer dat dit album voor mij redt, is Bless You, misschien wel een van de beste J-popliedjes die ik ken. Nou moet ik daar meteen bij zeggen dat ik veel minder J-pop beluister en ontdek dan ik zou willen. Dat terzijde, Bless You is een nummer dat me raakt, en waarop Leo Ieiri laat horen wat voor kwaliteiten zij allemaal in huis heeft. Goed riffje, goede zang, helemaal top. Sommige nummers zijn zo goed dat ze door overproductie heen glanzen.

Leo is nog 18, en kan nog ontzettend groeien in haar muzikale carrière. Toch ben ik bang dat dit niet zal gebeuren, en dat op LEO nog een aantal overgeproduceerde would-be topalbums volgen. Heb ik weer eens een mopperige recensie geschreven van een album dat ik eigenlijk best leuk vind? Ik ben bang van wel, maar ik sta achter mijn woorden. Deze plaat had veel beter gekund als er wat minder mee geknoeid had. Ik heb me laten vertellen dat Paul McCartney en John Lennon wel eens ruzie kregen over de presentatie van hun muziek. McCartney zou ieder nummer aan willen kleden met koren, strijkersarrangementen en weet ik veel wat nog meer. John Lennon zou het liever zo rauw mogelijk gehouden hebben. Als dat klopt, is dit een album waarop de geest van Paul McCartney overwonnen heeft. En dat is ontzettend jammer, want de geest van John Lennon had LEO veel beter uit de verf doen komen.