Yo La Tengo - I Can Hear the Heart Beating as One (1997)

Of het podium opkomen met een rolletje plakband, een stuk of 5 toetsen op het orgel vasttapen, dat een minuutje door laten dronen, rustigaan zijn gitaar pakken, de rest van de band komt het podium op, en vervolgens een noisenummer van 15 minuten (Lowlands 199?)

Als ik dit zo hoor hoop ik op een lang concert. Ze staan op Primavera dit jaar.

Iemand de gelijkenis tussen de baslijn van Moby Octopad en die van de Velvet Underground's European Son al opgemerkt? Weliswaar een tikkeltje vertraagd.

Eerste kennismaking met Yo La Tengo. Zanger heeft wel erg veel naar Lou Reed geluisterd...

Welke van de zangers?

Iedereen in NYC heeft erg veel naar Lou Reed geluisterd.

Degene die onder meer Little Honda zingt

Overigens geen verwijt, meer een vaststelling. Luistert lekker weg, ik ga deze zeker nog opzetten. Stem volgt.

Die Clip van sugarcube
Volgens mij kan ik wel bevriend raken met deze plaat, lekkere mix van noise-rock en liefelijke pop.

Dit inderdaad, die krekels doen het hem.

Een beetje nette, warme plaat vol met duffe pop invloeden die opeens op rare plekken opduiken. Een nummer als Deeper Into Movies kan ik nog wel goed smaken, Little Honda met een Velvet Underground feel,, Spec Bebop heeft zn momenten, de feedback solo van We're an American band is ook tof. Echter overall gezien toch wat ingehouden en valt in het niet bij het super trio (May I sing with me, Electr-O-Pura, Painful) wat hiervoor zat. Ach, het luistert wel goed weg, maar een hoog cijfer zal ik hier niet snel aan kwijt kunnen, gok ik

Edit: Meh hoorde het nog een keer. Het is vooral het warme geluid datme dwars zit, niet perse de pop. Sonic Youth - Murray Street heeft bijvoorbeeld ook zo'n geluid, hoewel noisy, dat het toch braaf maakt. Mah ben er nog niet helemaal over uit, maar daar heeft t vooral mee te maken.

Afgelopen week zowel Yo La Tengo als Velvet Underground weer eens geluisterd, en toen viel het mij ook op inderdaad. Volgens mij is die baslijn geen ''gelijkenis'' maar gewoon een kopie, enkel wat vertraagd. Niet erg, juist wel grappig.

Wat blijft Damage toch een wonderschoon nummer. Keer op keer tot tranen geroerd, vooral door de vrouwelijke vocalen. Iets om in te verzuipen, samen met vele tracks op dit prachtige album.

Wow, wat een album. Ben hier momenteel compleet van ondersteboven. Had deze paar jaar terug blind aangeschaft, tot nu toe had de cd echter vooral stof vergaard. Een paar dagen terug ben ik dit album echter intensief beginnen beluisteren en ik ben nu reeds definitief verkocht. Het is haast onmogelijk te beschrijven wat voor soorten muziek je allemaal de revue ziet (lees: hoort) passeren, variatie troef dus. Noise, dream pop, shoegaze, ... sommige nummers neigen naar ambient, andere zijn dan weer onvervalste rocknummers. Je moet er van houden om heen en weer gesmeten te worden vooraleer je dit album kan waarderen

Is het heel gek om te zeggen dat volgens mij bands zoals The Beatles, Beach Boys, The Zombies, ... een beetje zoals dit album zouden geklonken hebben indien ze hun hoogdagen in de jaren 90 hadden gekend? Dit album doet me gewoon sterk denken aan enkele klassiekers uit de 60's. Kan aan mij liggen hoor. Ik vind de associatie echter aangenaam. Een jaren 90 revival van de jaren 60

Ik vind dit album hoe dan ook top en kijk er reikhalzend naar uit om me nog talloze uren te vergapen aan al het moois dat dit werk te bieden heeft.

Het was geen liefde op het eerste gezicht tussen Yo La Tengo en mij, het had wat tijd nodig maar nu deze I Can Hear The Heart Beating As One voor de zoveelste keer door de boxen knalt (we zitten as we write ter hoogte van deeper into movies) is hij bij elke beluistering alleen maar gegroeid. Het ene moment klinken ze lieflijk bijna op het gezapige af, het andere moment worden de vocals bedolven onder gierende gitaren met als gevolg dat dit een gevarieerd album is geworden. Een regelrechte indie-classic...

Wat een plaat is dit toch. Ik vind dat YLT hier het dichtst tegen Velvet Underground aan zitten. Deze behoort toch tot de absolute buitencategorie van de indie rock of wat? Binnen het oeuvre van YLT is dit de voor elk wat wils plaat maar toch wordt het nergens onsamenhangend.


Als je in de jaren 90 een echt goeie tent binnenliep dan kon je Sugarcube nog wel eens langs horen komen. Dat waren nog eens tijden.

Heerlijk album dat zoveel genres en stijlen bevat maar toch een prachtig geheel maakt, zeker op een late zomeravond die we op het moment genoeg (wellicht teveel zelfs) hebben.

'We hebben een paar mooie nummers gemaakt, dan mogen we nu ter beloning interessant doen door een kwartier wat aan te rommelen met de distortionknop helemaal open'. Zoiets zullen ze gedacht hebben. Op zich is Spec Bebop nog ok, maar We're an American Band gaat nergens over. Wel fijne afsluiter daarna. De gewone songs kan ik waarderen op deze plaat, al vind ik het nergens briljant (kan nog groeien).

Spec Bebop is echt een psycho track.Erg fraai.

Op autumn sweater lijkt de stem erg op die van de zanger van Eels zeg, en ook weer totaal niet.. en sowieso eigenlijk wel.. whut?

Hele fijne sound wel. Beetje lofi indie als ik het zou moeten categoriseren.
En daarbij doet het me af en toe denken aan grandaddy.

We're an American band is het beste nummer van Yo La Tengo bedoel je . Zo'n beetje de mooiste gitaarsolo die ik ken.

Zo lang is het noise gedeelte daarin toch niet? Dan voldoet Spec Bebop eerder aan jou beschrijving.

Eveningguard, de quote is inmiddels ruim drie jaar oud. Op dit moment staat dit album in mijn mapje 'Verlanglijst'. Ergens in de afgelopen drie jaar heeft er dus (denk ik) nog een luisterbeurt plaatsgevonden waarin ik al een stuk milder was. Zodra ik hem echt in bezit heb, ga ik echt goed luisteren en kom ik wellicht nog eens helemaal terug op mijn eerste indruk .

Ik hoor Belle & Sebastian, Sparklehorse, soms zelfs Low....en af en toe komt er een leuk melodietje voorbij, maar ik mis een smoel, een eigen gezicht, zoals ik bij de groepen hierboven wel vind.

Misschien vind ik de diversiteit te verwarrend, dat kan ook.

Geen slechte plaat, maar te verwarrend voor mij dus.