Heart - Private Audition (1982)

Heart is volwassen geworden, afgeronde songs waar de scherpe kantjes zijn afgehaald geen uitspattingen meer ala "Mistral Wind" of de rauwe rock van "Bebe Le Strange".
Ook zijn de korte akoustische instrumentaaltjes verdwenen maar daar staat tegenover dat de produktie nooit zo goed klonk als voorheen maar de plaat deed commercieel gezien weinig.

Maar liefst 4 singles werden eraf gehaald waarbij alleen het tamme "This Man Is Mine" slechts plaats 33 haalde in de US, nogal een zeurderig popdeuntje.
Die andere singles waren de uitstekende stevige opener "City's Burning", mooi overgedubt gitaarwerk hierin en "Bright Light Girl" dde sfeer van de opener aardig vasthoudt.
Als 4de werd het afwisselende "The Situation" uitgebracht, dynamisch met rustige stukken erin sfeervol ondersteund met keyboards en voor mij het beste nummer van de plaat.

Het titelnummer is trouwens ook een nietszeggend popdeuntje, jammer.
Vlagen van de jaen 70 Heart klinken door in "Perfect Stranger" waarin Ann Wilson weer eens flink kan uithalen.
Geldt ook voor "Angels" alleen zang en akoustische gitaar in daarin maar het blijft niet hangen, als het afgelopen is ben je het alweer vergeten.
Bij "Hey Darlin" moet ik denken aan Sky Radio, verder niets mis mee het iriteert niet echt.

Het knap opgebouwde "One Word" met mooie gitaarsolos is een uitblinker van deze redelijk constante plaat.
Het hard rockende "Fast Times" mag er ook zijn, waar op "Bebe Le Strange" dit soort songs te slecht voor woorden waren daar zijn ze hierop veel beter uitgwerkt (en ingespeeld/geproduceerd).
Instant orkest-keyboard geluiden + hymne-achtige melodie + zang = America, niet echt mijn ding.

Een ruime voldoende weer, Heart was nog zoekende naar de juiste stijl wat vooral commercieel een paar jaar positief zou uitpakken.

Ik had deze te laag gescored, waarom weet ik niet. Misschien omdat ik als kuddevolk meeging, met de rest.

Hoe dan ook, is deze plaat super lekker. Volwassen softrock, met mooie zang en veelzijdige songs. Hier een daar lekker stevig gitaarwerk, zoals het eerste nummer maar ook met name het spetterende The Situation...

Dit is ook de laatste plaat met Mike DeRosier en Steve Fossen. Mike kan nog een paar keer lekker los op deze plaat (zoals het eerder genoemde Situation). Carmassi en Andes zullen de nieuwe ritmesectie gaan vormen.

Ik voel de overgangsperiode hier steeds sterker worden, aangezien Private Audition (het lied) me echt best wel pijn doet. De harmoniezang in het midden is best mooi, maar verder is het simplistische pop/rock zonder enige inhoud. Voor de rest van het album geldt ook dat het meer AOR is dan de folk/hardrock van weleer en ergens is dat jammer. Gladder en minder spannend, maar het past wel in de tijdsgeest. Slecht is het overigens over de algemene linie gelukkig niet. Opener City's Burning is een lekker vurige rockende track met gaaf zangwerk van Wilson. Perfect Stranger is ook een mooie balladesque track. Het Foreigner-achtige The Situation gaat er ook prima in. Ook One Word heeft nog een mooie licht symfo-opbouw en fijne gitaarsolo's en Fast Times is ook een mooie up-tempo rocksong. Het is allemaal wel een stuk gladder, maar nog steeds goed onderhouden. Zangwerk is nog steeds top, maar het de algemene sound doet me toch beduidend minder dan de vorige albums.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Private Audition

Eigenlijk toch wel ongelooflijk hoe een rockband zo op de poptoer kan gaan. Ik vraag me zelfs al af waarom er dan toch nog een redelijk stevige rocker als opener gebruikt wordt, als de rest helemaal niet dezelfde intentie heeft. Het is niet dat Heart slecht staat te spelen, maar het is inmiddels zo ver verwijderd van het geluid waarmee ze begonnen (dat ik ook vaak wel kon waarderen). Dit album neigt toch behoorlijk naar pijnlijk. Het is zo op veilig gespeeld dat een heel lage score ook niet eerlijk zou zijn. Er zal heus wel een publiek zijn voor dit soort albums, maar ik zou in die dagen allang afgehaakt zijn. De rockliefhebber mist hier niks aan.

tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Private Audition

Toen ik enkele jaren geleden door de discografie van Heart reisde, was ik benieuwd naar de tussenperiode, de eerste helft van de jaren '80. De albums dat de groep van de rock-met-folk van de jaren '70 transformeerde naar de aor waarmee ze nieuwe internationale successen vierde.

Wie de hoes omdraait ziet dat de heren hun haren hebben laten kortwieken, conform de mode van 1982. Gestoken in smoking is daar de sfeer van de jaren '20 en '30 van de twintigste eeuw. Verder valt op dat niet-groepslid Sue Ennis de nodige compositorische bijdragen leverde en in het slotlied op piano aanschuift. Een album met enerzijds stevige rock en anderzijds diverse zijpaden.

Klonk op voorganger Bébé Le Strange (1980) soms nog Led Zeppelinachtige hardrock, op Private Audition is dat voorbij. Zo is de hardrock van de sterke opener City's Burning rechttoe, zij het met subtiele akoestische gitaar. Swingende hardrock'n'roll in het vrolijke Bright Light Girl met harmonieus gezongen refrein en dan Perfect Stranger: licht mysterieuze sfeer én strijkers, gearrangeerd door gitarist Howard Leese. Juweeltje dat teruggrijpt op de jaren '70 van de groep.

De rest van kant 1 is voor muzikale zijstapjes. Ik heb er minder mee, ondanks de capaciteiten van Ann Wilson als zangeres. Private Audition bevat akoestische swingjazz, in stijl met de achterzijde van de hoes. Angels is een ingetogen ballade met meer akoestische gitaar van Nancy Wilson, This Man Is Mine is een popnummer met de nodige closeharmonyzang.

Dan liever de doordringende synthesizer in The Situation, een stevig nummer dat kant 2 aftrapt. Ja ja, Leese brengt met zijn Moogs voor het eerst een voorproefje van aor!
Ragtime en de geluiden van tapdance in het intro van Hey Darlin Darlin, waarna een weemoedige ballade in jaren '70-sfeer volgt, compleet met strijkers en fluit. Meer kalmte in One Word, nu gedragen door piano en met een fraaie gitaarsolo.
Toch schrik ik aangenaam wakker met Fast Times, dat uptempo en scheurend doet wat het belooft; Ann Wilson zingt voluit, venijnige poprock/aor op de wijze van Pat Benatar in die jaren. Slotlied America klinkt met piano en vele strijkers alsof het uit een film komt, is licht geleend van traditional America the Beautiful maar nu met kritische tekst: "America, America, are you losing your mind?"

Heart op zoek naar nieuwe wegen en identiteit. Dat levert sterke rocknummers op maar ook minder pakkende zijwegen. Anders dan de voorganger klinkt nu toegankelijker rock. Inderdaad een overgangsalbum. De verkoopresultaten in de VS waren echter een stukje minder: haalde Bébé Le Strange #5 en compilatie Greatest Hits #13, Private Audition kwam tot #25.