Heart - Passionworks (1983)

Dit is een album van Heart dat zowat niemand kent en eigenlijk één van hun betere. Een groot voordeel t.o.v. de opvolgers Heart en Bad Animals is de produktie van Keith Olsen. Op de drums na klinkt dit album gelukkig niet typisch jaren tachtig en zelfs die drums hebben wel eens erger geklonken.

Verder staan hier gewoon een flink aantal lekkere AOR rockers en ballads op. Tot aan Heavy Heart is het niveau erg hoog. De laatste drie nummers zijn wat minder sterk.

Een zeer onterecht genegeerd album, als je het mij vraagt.

Niks aan toe te voegen Tribal Gathering! Een inderdaad onterecht genegeerd album. Ik vind 'm niet zo sterk als de drie die hierna komen maar de produktie op dit album is inderdaad stukken beter dan die van 'Heart' en 'Bad animals'!
How can I refuse, Allies, Sleep alone, Blue guitar en Jealousy vind ik echt te gekke nummers! Allies is geschreven door Jonathan Cain van Journey. Dan weet je dus dat het a, een ballad is en b, een geweldige ballad is!

Laagst gewaardeerde plaat van Heart op Musicmeter, en onterecht. Sowieso onterecht hoe laag een aantal Heart platen hier op de site scoren. Maar soit.

Het lijkt mij wel enigszins terecht dat deze tot de lager gewaardeerde Heart albums behoort om eerlijk zijn. Zo geweldig is dit album toch niet? Er staan een aantal prima nummers op maar als geheel hebben ze veel betere gemaakt. Een mooi opstapje naar de toppers die komen gingen. Zo zie ik deze altijd een beetje...

Okay, misschien als laagst gewaardeerde Heart plaat prima, maar dan nog vind ik de eindscore wel aan de erg lage kant.

De volledige AOR-sound is reeds ingezet. Nog steeds kan ik het aanhoren, maar het wordt steeds lastiger om nummers te vinden die me echt prikkelen. Allies heeft een mooie opbouw en een fijne zangmelodie. (Beat By) Jealousy rockt nog lekker en heeft een ouderwets goed zingende Wilson en lekkere gitaarsolo. Verder is het vooral degelijkheid, maar weinig vuurwerk. Begrijpelijk dat dit een van de minder gerate albums van de band is. Ook de zang is beduidend minder vurig dan voorheen en dat is juist altijd het beste punt van de band geweest.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Private Audition
7. Passionworks

Daar gaan we weer. Heart is nog steeds op de simpele toer. De songs stellen inhoudelijk wederom weinig voor. Ze zijn simpel, liggen makkelijk in het gehoor en zijn uitermate geschikt voor mensen die minimaal willen investeren in muziek. Elektronica erbij, want het is 1983 en helaas begint de waardering voor de stemmen van de zusjes Wilson ook af te nemen. Het doet me echt niets, maar in de meeste gevallen kan ik het ook niet haten oid. Grappige titel. Als ik hier iets mis dan is het wel passie eigenlijk. poprock for the masses. Wel een tikje beter/minder zielloos dan de vorige.

tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Passionworks
7. Private Audition

Matig album van de band. Een paar aardige nummers en dan houdt het op. De stemmen van Ann en Nancy blijven uiteraard als een paal boven water staan.

Met de twee vorige albums was Heart zoekende naar een stijl, waarbij folk werd losgelaten en de rock in toenemende mate een aor-jasje kreeg. Op Passionworks is naast drummer Michael Derosier tevens bassist Steve Fossen weg. De laatste was samen met ex-gitarist Roger Fisher oprichter van een oerversie van Heart, toen nog White Heart geheten. Jazeker, de zusjes Wilson zijn er pas later bijgekomen, ontdekte ik pas onlangs!

Nieuw zijn bassist Mark Andes (ex-Spirit, ex-Firefall) en drummer Denny Carmassi (ex-Montrose, ex-Sammy Hagar band, ex-Gamma). Met hen aan boord wordt adult oriented rock volledig omarmd, bovendien door producer Keith Olsen lekker vol en toch transparant geproduceerd. In retrospect weten we dat deze bezetting en stijl vanaf de opvolger grote successen zouden brengen, maar Passionworks was in de VS hun slechtst genoteerde album ooit: het kwam slechts tot #39.
Alhoewel het geluid van "comebackalbum" Heart van twee jaar later volledig aanwezig is, ontbreekt het belangrijkste: veel goede liedjes. Ze zijn er wel: opener How Can I Refuse en Sleep Alone. Wie van ballades houdt, kan het door Jonathan Cain (Journey, ex-Babys) geschreven Allies wellicht waarderen, voor mij echter het dieptepunt van de plaat. De overige nummers missen goede melodieën en/of sterke opbouw, ondanks de wederom nodige schrijversbijdragen van Sue Ennis.

Met de opvolger werd het imago opgepoetst: weg zijn de zwart-wit hoezen, terug is de kleurrijke hoes, waarbij de dames in grote jurken en - net als de heren - met grote kapsels kekke MTV-clips maakten. Toen klopte alles opeens wél. Op Passionworks is het 'm meestal net niet, waar zelfs Ann Wilsons gepassioneerde zang niet de compositorische armoede kan verhullen.