Miles Davis - Miles in Tokyo (1964)
Alternatieve titel: Miles Davis Live in Concert
mijn stem
17 stemmen
0
geplaatst: 24 juni 2019, 15:21 uur
Goede live plaat. Als LP moeilijk verkrijgbaar maar wel te vinden als onderdeel van een dubbelaar met Miles in Berlin onder de titel: Hear 'Round the World. Vaak voor de prijs van 1.
2
geplaatst: 11 juni 2022, 17:48 uur
Met: Miles Davis (trompet); Sam Rivers (tenorsax); Herbie Hancock (piano); Ron Carter (bas); Tony Williams (drums)
Na een paar zoekende jaren begon de nieuwe band van Miles Davis (het 'tweede grote kwintet') in 1964 vaste vorm te krijgen. Het boterde alleen nog niet echt tussen saxofonist George Coleman en de rest, met name drummer Tony Williams. Volgens de autobiografie van Miles Davis wilde Williams een vrijere sound neerzetten, en was Coleman te behoudend. De drummer pestte hem min of meer uit de band, en stelde zijn vriend Sam Rivers voor als vervanger.
Davis besteedt in zijn boek verder niet heel veel woorden aan Rivers, sterker nog de hele verdere passage over deze periode in zijn boek is gewijd aan een lofzang op Japan, wat hij een te gek land vond met hele vriendelijke mensen. Kort na terugkeer in Amerika neemt hij Wayne Shorter aan als vaste saxofonist, en de rest is geschiedenis.
Dit is volgens mij de enige officiële release in Davis' discografie met Rivers op sax, dus misschien horen we hier waar Tony WIlliams destijds heen wilde met de band? In dat opzicht is het een beetje jammer om te ontdekken dat deze plaat niet zo heel veel verrassingen te bieden heeft. Rivers was zeker een meer vrije saxofonist dan George Coleman, en hij doet hier een paar fijne chaotische dingen, al komt het soms op me over of hij nog een beetje zoekt naar zijn rol in de band. Op ander (later) werk zou hij nog verdere en spannendere uithoeken bezoeken, maar met name als zijn uitblinkende maatje Williams hem van achteren opdrijft spettert het behoorlijk (deze versie van 'Walkin'' behoort zeker tot de betere).
Verder is dit qua spel en setlist niet heel anders dan andere liveplaten van Miles Davis uit deze periode. Dat bedoel ik ook zeker positief! Al gaat mijn voorkeur nog steeds uit naar My Funny Valentine (1965), een collectie ballads van een optreden van een paar maanden eerder met Coleman. Of Tony Williams me dat in dank had afgenomen weet ik niet, maar je kunt niet in het leven elke drummer gelukkig maken.
Na een paar zoekende jaren begon de nieuwe band van Miles Davis (het 'tweede grote kwintet') in 1964 vaste vorm te krijgen. Het boterde alleen nog niet echt tussen saxofonist George Coleman en de rest, met name drummer Tony Williams. Volgens de autobiografie van Miles Davis wilde Williams een vrijere sound neerzetten, en was Coleman te behoudend. De drummer pestte hem min of meer uit de band, en stelde zijn vriend Sam Rivers voor als vervanger.
Davis besteedt in zijn boek verder niet heel veel woorden aan Rivers, sterker nog de hele verdere passage over deze periode in zijn boek is gewijd aan een lofzang op Japan, wat hij een te gek land vond met hele vriendelijke mensen. Kort na terugkeer in Amerika neemt hij Wayne Shorter aan als vaste saxofonist, en de rest is geschiedenis.
Dit is volgens mij de enige officiële release in Davis' discografie met Rivers op sax, dus misschien horen we hier waar Tony WIlliams destijds heen wilde met de band? In dat opzicht is het een beetje jammer om te ontdekken dat deze plaat niet zo heel veel verrassingen te bieden heeft. Rivers was zeker een meer vrije saxofonist dan George Coleman, en hij doet hier een paar fijne chaotische dingen, al komt het soms op me over of hij nog een beetje zoekt naar zijn rol in de band. Op ander (later) werk zou hij nog verdere en spannendere uithoeken bezoeken, maar met name als zijn uitblinkende maatje Williams hem van achteren opdrijft spettert het behoorlijk (deze versie van 'Walkin'' behoort zeker tot de betere).
Verder is dit qua spel en setlist niet heel anders dan andere liveplaten van Miles Davis uit deze periode. Dat bedoel ik ook zeker positief! Al gaat mijn voorkeur nog steeds uit naar My Funny Valentine (1965), een collectie ballads van een optreden van een paar maanden eerder met Coleman. Of Tony Williams me dat in dank had afgenomen weet ik niet, maar je kunt niet in het leven elke drummer gelukkig maken.
* denotes required fields.
* denotes required fields.