Miles Davis Quintet - Steamin' with the Miles Davis Quintet (1961)
mijn stem
60 stemmen
0
geplaatst: 13 januari 2006, 17:57 uur
Kan iemand mij vertellen wat "Well, You needn't", maar vooral 'Salt Peanuts' hierop komen doen?
De plaat begint veelbelovend, heeft een dieptepunt met 'Salt Peanuts', gaat dan weer in stijgende lijn tot "Well, You Needn't", waarna we gelukkig nog in majeur kunnen eindigen met 'When I Fall in Love'.
3,5*
De plaat begint veelbelovend, heeft een dieptepunt met 'Salt Peanuts', gaat dan weer in stijgende lijn tot "Well, You Needn't", waarna we gelukkig nog in majeur kunnen eindigen met 'When I Fall in Love'.
3,5*
0
geplaatst: 3 april 2007, 20:22 uur
Ik kwam er van de week achter dat 'Well, You Needn't' de tune is van AT5 'Kort Amsterdams'. De versie met Thelonious Monk. Is dat de versie op deze plaat of heb je ook nog andere versies?
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 22 mei 2009, 16:16 uur
JJ_D schreef:
Kan iemand mij vertellen wat "Well, You needn't", maar vooral 'Salt Peanuts' hierop komen doen?
De plaat begint veelbelovend, heeft een dieptepunt met 'Salt Peanuts', gaat dan weer in stijgende lijn tot "Well, You Needn't", waarna we gelukkig nog in majeur kunnen eindigen met 'When I Fall in Love'.
3,5*
Kan iemand mij vertellen wat "Well, You needn't", maar vooral 'Salt Peanuts' hierop komen doen?
De plaat begint veelbelovend, heeft een dieptepunt met 'Salt Peanuts', gaat dan weer in stijgende lijn tot "Well, You Needn't", waarna we gelukkig nog in majeur kunnen eindigen met 'When I Fall in Love'.
3,5*
Grappig, ik vind Salt Peanuts juist geweldig. Heerlijk die drumsolo, en het is weer eens wat anders. Goed voor de afwisseling. Well You Needn't vind ik ook best goed.
0
geplaatst: 27 januari 2013, 17:00 uur
Ook dit album is weer prima. Ik stoorde me ook niet zo aan "Salt Peanuts", zoals Stijn al schreef: een nummer als dat is goed voor de afwisseling.
Al moet ik zeggen dat een nummer als "When I Fall in Love" ook prachtig is.
Eigenlijk zijn alle albums die van deze sessies afkwamen wel goed. Een sterk quintet.
Al moet ik zeggen dat een nummer als "When I Fall in Love" ook prachtig is.
Eigenlijk zijn alle albums die van deze sessies afkwamen wel goed. Een sterk quintet.
0
geplaatst: 21 februari 2015, 12:03 uur
Metalhead99 schreef:
Eigenlijk zijn alle albums die van deze sessies afkwamen wel goed. Een sterk quintet.
Eigenlijk zijn alle albums die van deze sessies afkwamen wel goed. Een sterk quintet.
Alle nummers die het Miles Davis Quintet in 1 take opnam op 11 mei & 26 oktober 1956 staan op 3 LP's verzameld op 180 grams vinyl onder de noemer Milesin'. Een absolute aanrader. Je vindt dus hierop in totaal 4 albums terug: Cookin', Relaxin', Workin' & Steamin'.
1
geplaatst: 13 april 2020, 15:36 uur
De vierde in de Cookin’/’Relaxin’/’Workin’/’Steamin´-serie, waarover ik hier iets meer heb geschreven.
Als laatste in de reeks (releasejaar 1961), vinden we hier automatisch al het materiaal op dat niet op de vorige drie lp’s werd gezet (behalve een versie van ‘’Round Midnight’ die werd geplakt op Miles Davis And the Modern Jazz Giants). Toch blijft ook hier het niveau hoog, met de mitsen en maren die ik noemde in mijn bespreking van Cookin’ in ogenschouw genomen.
Elk nummer heeft wel een paar dingen die de oren doen spitsen: ‘Surrey With The Fringe On Top’ is een nogal onnozele evergreen uit de musical Oklahoma (1943), maar John Coltrane speelt misschien wel zijn beste solo op deze serie.
‘Salt Peanuts’ (Dizzy Gillespie) is al net zo onnozel, maar geeft wel gelegenheid voor wat stoeien met notenladders, en een absolute heldenrol voor drummer ‘Philly’ Joe Jones.
Ook ‘Something I Dreamed Last Night’ (zonder Coltrane) is op zichzelf niet groots, maar dit typische stukje droge romantiek is, aan het einde van deze wat speelsere plaatkant, een goede keuze.
Kant B komt meteen, eh, stomend uit de startblokken met ‘Diane’, een van mijn favoriete liedjes van de sessies. Heerlijk lome ritmesectie waarin vooral bassist Chambers uitblinkt, en een tijdloze melodie die zowel Davis als Coltrane als gegoten zit.
‘Well You Needn’t’, zo’n cliché in de jazz dat zelfs Jamie Cullum een versie heeft opgenomen, is het enige nummer dat nog stamt uit de sessie van oktober (de rest is opgenomen in mei 1956, en niet in maart zoals ik in vorige recensies per abuis beweer, mocht iemand het bijhouden). Zoals ik eerder heb gesteld was de band tijdens die laatste sessie in topvorm, en deze versie mag zich dan ook best meten met de beste versies die van het nummer zijn opgenomen.
‘When I Fall In Love’ is nog zo’n jazzcliché, dat zich zelfs tot de dag van vandaag in het collectieve geheugen heeft gehandhaafd vanwege o.a., godbetert, Celine Dion en Rick Astley. Het is dan ook een erg mooi liedje, en een mooi moment voor Davis en een soepele Garland om weer eens zwoel uit de hoek te komen.
Ik vind deze hoes iets minder mooi dan die van de andere drie lp’s uit de serie, al zou het een collector’s item kunnen worden na het onvermijdelijke moment dat Davis’ sigaret wordt weggeretoucheerd of vervangen door een lolly, neem ik aan.
Als laatste in de reeks (releasejaar 1961), vinden we hier automatisch al het materiaal op dat niet op de vorige drie lp’s werd gezet (behalve een versie van ‘’Round Midnight’ die werd geplakt op Miles Davis And the Modern Jazz Giants). Toch blijft ook hier het niveau hoog, met de mitsen en maren die ik noemde in mijn bespreking van Cookin’ in ogenschouw genomen.
Elk nummer heeft wel een paar dingen die de oren doen spitsen: ‘Surrey With The Fringe On Top’ is een nogal onnozele evergreen uit de musical Oklahoma (1943), maar John Coltrane speelt misschien wel zijn beste solo op deze serie.
‘Salt Peanuts’ (Dizzy Gillespie) is al net zo onnozel, maar geeft wel gelegenheid voor wat stoeien met notenladders, en een absolute heldenrol voor drummer ‘Philly’ Joe Jones.
Ook ‘Something I Dreamed Last Night’ (zonder Coltrane) is op zichzelf niet groots, maar dit typische stukje droge romantiek is, aan het einde van deze wat speelsere plaatkant, een goede keuze.
Kant B komt meteen, eh, stomend uit de startblokken met ‘Diane’, een van mijn favoriete liedjes van de sessies. Heerlijk lome ritmesectie waarin vooral bassist Chambers uitblinkt, en een tijdloze melodie die zowel Davis als Coltrane als gegoten zit.
‘Well You Needn’t’, zo’n cliché in de jazz dat zelfs Jamie Cullum een versie heeft opgenomen, is het enige nummer dat nog stamt uit de sessie van oktober (de rest is opgenomen in mei 1956, en niet in maart zoals ik in vorige recensies per abuis beweer, mocht iemand het bijhouden). Zoals ik eerder heb gesteld was de band tijdens die laatste sessie in topvorm, en deze versie mag zich dan ook best meten met de beste versies die van het nummer zijn opgenomen.
‘When I Fall In Love’ is nog zo’n jazzcliché, dat zich zelfs tot de dag van vandaag in het collectieve geheugen heeft gehandhaafd vanwege o.a., godbetert, Celine Dion en Rick Astley. Het is dan ook een erg mooi liedje, en een mooi moment voor Davis en een soepele Garland om weer eens zwoel uit de hoek te komen.
Ik vind deze hoes iets minder mooi dan die van de andere drie lp’s uit de serie, al zou het een collector’s item kunnen worden na het onvermijdelijke moment dat Davis’ sigaret wordt weggeretoucheerd of vervangen door een lolly, neem ik aan.
0
geplaatst: 3 oktober 2022, 21:21 uur
De serie van vier albums die Davis opnam voor Prestige in 1955-1956 zijn vooral indrukwekkend imo vanwege het feit dat elk nummer in een enkele take is opgenomen waardoor er verder weinig aan de muziek kon worden gesleuteld.
Dat maakt het resultaat erg indrukwekkend want ze spelen werkelijk subliem, degelijk en ritmisch heel strak. Het geeft als luisteraar een gevoel dat er echt een band live voor je staat te spelen, althans zo ervaar ik het.
Ik heb deze als Japanse uitgave op cd en het klinkt erg goed, zeker als je bedenkt dat deze muziek dus ruim 60 jaar geleden is opgenomen.
Jammer alleen dat het geen eigen composities maar oudere jazz-standards zijn vandaar mijn wat lagere score voor deze serie.
Dat maakt het resultaat erg indrukwekkend want ze spelen werkelijk subliem, degelijk en ritmisch heel strak. Het geeft als luisteraar een gevoel dat er echt een band live voor je staat te spelen, althans zo ervaar ik het.
Ik heb deze als Japanse uitgave op cd en het klinkt erg goed, zeker als je bedenkt dat deze muziek dus ruim 60 jaar geleden is opgenomen.
Jammer alleen dat het geen eigen composities maar oudere jazz-standards zijn vandaar mijn wat lagere score voor deze serie.
* denotes required fields.
* denotes required fields.