Broadcast - Berberian Sound Studio (2013)

Aparte plaat. Klinkt enerzijds als de soundtrack van een Italiaanse c-horrorfilm, anderszijds zijn er genoeg sacrale klanken te bespeuren om het als een soort eulogie voor Trish Keenan op te vatten. Gisteren een paar keer beluisterd in de trein (39 tracks, maar de meeste erg kort) en het bevalt me wel.

Wow, wat is dit dan voor iets? Heeft Trish Keenan hier nog iets mee van doen gehad? Dit gaat wel op mijn nog luisterenlijstje (wat al veel en veel te lang is).

Het is ook echt een score, zie ik nu.
Het is allemaal vrij fragmentarisch dus. Of Trish hier iets mee van doen heeft gehad weet ik nog niet. Ik wil eerst de muziek nog een paar goed tot me nemen voordat ik naar achtergrondinformatie ga zoeken.

En ook nog eens voor een horrorfilm met een grotendeels Italiaanse crew

Volgens Warp is alles reeds opgenomen vóór haar overlijden, echter in hoeverre zij verantwoordelijk is geweest voor het eindresultaat blijft gissen. Grootste gebrek aan deze plaat is namelijk mijns inziens niet het fragmentarische karakter, maar de afwezigheid van Trish' stem.

Net beluisterd via de Luisterpaal en ik vond het erg sfeervol en apart. Op sommige momenten hadden er misschien wat meer drums ingekund maar nu heeft de muziek een heel creepy sfeertje. The Fifth Claw heeft iets heel naargeestigs, je bedenkt al snel gruwelijke beelden in je hoofd. Iets wat vrij snel gebeurt bij deze soundtrack, je bedenkt je eigen horrorfilm in je hoofd. Ik ga zeker meer van Broadcast opzoeken en ik ga de band Goblin opzoeken, een grote inspiratie voor deze soundtrack.

Ik weet nog goed dat ik in januari 2011 net een nieuwe baan had, toen ik tussen de bedrijven door op Twitter las dat Trish Keenan, zangeres van Broadcast, was overleden aan een longontsteking. Ik kon mijn ontsteltenis maar moeilijk kwijt bij mijn kersverse collega’s, die uiteraard nog nooit van Broadcast hadden gehoord. Zelf leerde ik de band kennen via de soundtrack van Morvern Callar, een deprimerende film over een jongen die zelfmoord pleegt en zijn vriendin een cassettebandje met zijn favoriete muziek nalaat. Eén van de nummers daarop is Broadcast’s You Can Fall, dat me er toe aanzette het meesterlijke album The Noise Made By People aan te schaffen.

In januari 2013 komt dan alsnog het album uit waar Keenan en James Cargill, het enig overgebleven bandlid, destijds aan werkten. Ook hier betreft het de soundtrack van een ongemakkelijke film, want Berberian Sound Studio is een psychologische thriller waarin een foleyartiest (iemand die omgevingsgeluiden verzamelt voor films) langzaam gek wordt terwijl hij aan een horrorfilm werkt. Dat gegeven en het feit dat de film zich in de (Italiaanse) jaren zeventig afspeelt zijn de band op het lijf geschreven, gezien Broadcast’s voorliefde voor analoge synthesizers en steeds grotere hang naar experiment en stockmuziek. Voor mooie liedjes ben je hier dan ook niet aan het goede adres, maar voor een fascinerende luistertrip zit je zeker goed. Alhoewel het totaalbeeld behoorlijk sinister is, zijn het bij mij vooral de pastorale klanken die blijven hangen. Er zijn heel wat stukken waar een kerkorgel de boventoon voert en ik me bij een soort afscheidsmis voor Keenan waan. Zeker omdat áls ze dan eens is te horen, zoals in “Collatina, Mark of Damnation”, dat dan ook uit de verte is, als een stem uit het hiernamaals.

[deze recensie schreef ik ooit voor File Under]