Emmylou Harris - Evangeline (1981)

Nog geen reacties bij dit album...dus zal ik de spits maar afbijten...want hier staat natuurlijk wel Mister Sandman op...niet haar puurste en mooiste nummer, maar vreemd genoeg wel haar bekendste, althans voorheen kende ik haar in 1ste instantie alleen maar daar van. Dat was nog voor Gram Parsons en The Band connectie onder andere. Dit album is wat minder countryroots en wat meer 'toegankelijker', toch staan er toch nog wel een aantal mooie nummers/covers op. Emmylou heeft het talent van haar stem dat ervoor zorgt dat ze composities van anderen eigen kan laten klinken. Dat maakt het feit dat ze zelf geen nummers schrijft meer dan goed en dit album ook een prima aanwinst in de vinyl collectie die ik langzaam maar zeker van Harris aan het aanleggen ben.

Momenteel kun je bij Greatest hits of je persoonlijke top 10 van Harris noteren. Van dit album heb ik I don't have to crawl in mijn top 10. Een lekker plaatje, al laat haar ongeïnspireerde cover van Bad Moon Rising het niveau wat dalen.

Ben het met Spinout eens dat Bad Moon Rising een slechte uitvoering kent van Emmylou. Dolly Parton en Linda Ronstadt zingen samen met Emmylou Evangeline en Mr Sandman als trio. Verder 2 songs van Rodney Crowell: I dont have to crawl en Ashes by now. Niet Emmylou’s beste.

16 Horsepower heeft laten horen hoe onheilspellend Bad Moon Rising kan klinken. Veruit de beste versie van het CCR nummer.

Aardig album , maar wel wat vlak. Lijkt een haastklus. Ook zijn de covers niet echt eigen gemaakt. Dit deed ze wel beter. Toch nog genoeg te genieten van de Rodney Crowell composities. 3 en halve ster dit keer.

een samenraapsel dat werd samengesteld met kliekjes van vorige opname sessies. wellicht meer toegankelijk in de zin van meer mainstream country/pop dan haar voorgaande albums, maar de "rootsy" country-rock sound met bluegrass invloeden is hier helaas ver weg.

slechts 2 nummers die er boven uitsteken "Spanish Johnny" (Paul Siebel) een duet met Waylon Jennings en "Ashes by Now" (Rodney Crowell). de lelijke "synths" en drumpartij op het andere Rodney Crowell nummer "I Don't Have to Crawl" ontsieren die compositie, dat in een andere uitvoering/productie beter tot zijn recht was gekomen.

de merkwaardige country jazz van "How High the Moon" (Morgan Lewis) slaat de plank mis. ook de covers/uitvoeringen van "Bad Moon Rising" (John Fogerty), "Hot Burrito #2" (Gram Parsons/Chris Ethridge), "Millworker" (James Taylor) en "Oh Atlanta" (Bill Payne) willen niet beklijven.

blijven over het bekende "Mister Sandman" en het titelnummer "Evangeline" (Robbie Robertson), waarvan de versie op het afscheidsalbum "The Last Waltz" van The Band meer indruk maakt.

het album "Evangeline" ervaar ik als een fikse tegenvaller dat zelden in de speler beland. gelukkig blijft er heel veel ander moois over van deze inmiddels 78-jarige geweldige zangeres.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded at Enactron Studios, Nashville, Tennessee

Er doet weer een hele waslijst aan muzikanten mee, die ook op Elvis platen te horen zijn zoals Hal Blaine, David Briggs, Tony Brown, James Burton, Emory Gordy Jr., Glen Hardin, Larrie Londin.

Mister Sandman: altijd gedacht dat het van de Andrew Sisters was. Vreselijk nummer. De rest van dit album vind ik wel aardig. Beetje een allegaartje, maar zitten leuke nummers tussen (Ashes by now bijvoorbeeld).

Eerlijk gezegd heb ik dat ook altijd gedacht. Maar dat blijkt dus inderdaad niet zo te zijn. Wel daterend uit de jaren 50 en (in de VS) tot hit gezongen door meerdere artiesten. De bekendste versie is die van The Chordettes, die de eerste plaats haalde in de VS.
Emmylou houdt zich redelijk aan het origineel. Ik vind het niet onaardig, hooguit een beetje slaapverwekkend (maar dat is natuurlijk ook de bedoeling). Maar destijds, toen ik als tiener singletjes kocht, sloeg ik deze over, hoewel ik wel You never can tell en Feelin' single, seeing double in mijn collectie had. Maar dat is meer country-rock en meer uptempo bovendien.

Dit album hoorde ik pas in zijn geheel toen ik zo'n voordelig 5CD-setje in huis haalde met vijf albums die voordien lastig verkrijgbaar waren als individuele CD. Vooral gekocht vanwege Cimarron, wat te boek staat als een restjesalbum, maar dat ik desondanks hoog waardeer. Deze Evangeline klinkt ook als een samenraapseltje, en dat blijkt het dan ook te zijn. Maar de onderlinge samenhang tussen de nummers is volledig zoek, waardoor het album nauwelijks overeind blijft. Emmylous stem redt het album, maar het houdt niet over. Deze komt maar weinig uit het (krappe) hoesje.

Ik begrijp nu pas uit de Wikipedia-pagina over dit nummer dat de albumversie een trio-opname was met Linda en Dolly. Maar Emmylou wilde het in eerste instantie niet als single laten uitbrengen vanwege mogelijk gedoe met de platenmaatschappijen van de andere twee zangeressen. Toen ze zich bedacht, nam ze het voor de single opnieuw op, ditmaal alledrie de vocale partijen zelf inzingend. Nooit geweten eigenlijk. Die single-versie staat alleen op de verzamelaar Profile II (en op de originele single natuurlijk, die ik jaren later alsnog op de kop heb getikt).

Fun fact: zowel You never can tell als Feeling single en Together again haalden in de VS alleen de country-hitlijsten en niet de Billboard-verkooplijsten. Terwijl al die nummers in Nederland wél de reguliere Top 40 haalden. Mister Sandman was in haar thuisland haar enige Billboard Top 40-hit (kwam tot 37).