Eric Burdon & The Animals - Winds of Change (1967)

psychedelische shit!! lekker hoor! @_@

Wat jurado zegt. Psychelica zat er eigenlijk al altijd in bij The Animals (of eigenlijk bij Eric Burdon), en de sitar en viool geven het gewenste effect.

Heerlijk album! , met leuke verhaaltjes en een leuke sfeer. Verwacht hier niet de nieuwe It's My Life of We`Ve Gotta Get Out Of This Place op te ontdekken, maar het is wel van het eerste tot het laatste nummer zeer goed, het album kent geen enkel zwak moment, vandaar ook mijn 4,5.

Geen zwak moment? Ik vind 'Man-Woman' zeer ondermaats. Verder inderdaad een goede plaat, met 'Hotel Hell' als absolute hoogtepunt. "The Twain Shall Meet" (1968) is naar mijn mening veruit het beste album van (Eric Burdon &) The Animals

Als ik dan toch 1 zwak moment moet zoeken dan is het het eerste nummer "Winds Of Change", Man-Woman vind ik wel leuk gedaan, stoort me totaal niet. The Twain Shall Meet is een goed album, maar dit vind ik toch wel van hogere kwaliteit.

Tot mijn verbazing heeft nog niemand Good Times genoemd, Dit nummer heeft voor mij echt een onbeschrijvbare lading. Er zijn talloze nummers waarbij iemand terugblikt op het leven, maar hier klinkt het zo oprecht. Het besef van wat tijd met zich meebrengt en hoe snel deze voorbij kan gaan.

San Franciscan Nights is ook tof, ik raad wel iedereen aan de versie van Gabor Szabo & The California Dreamers ook te beluisteren.

De rest heb ik nog niet zo goed gecheckt, dus m'n stem zal nog volgen.
So far very nice!

Tot mijn verbazing heeft nog niemand Good Times genoemd, Dit nummer heeft voor mij echt een onbeschrijvbare lading. Er zijn talloze nummers waarbij iemand terugblikt op het leven, maar hier klinkt het zo oprecht. Het besef van wat tijd met zich meebrengt en hoe snel deze voorbij kan gaan.

San Franciscan Nights is ook tof, ik raad wel iedereen aan de versie van Gabor Szabo & The California Dreamers ook te beluisteren.

De rest heb ik nog niet zo goed gecheckt, dus m'n stem zal nog volgen.
So far very nice!

Tussen een stapel cd's met 60s-muziek die ik had uitgezocht om opnieuw te beluisteren bevond zich ook dit album. Ik vond het bij herbeluistering saai en een beetje pretentieus. Die trage, verhalende songs zijn bovendien niet zo erg aan mij besteed. Wel vind ik het instrumentarium van de nieuwe Animals interessant: John Weider op electric violin en Vic Briggs op sitar en gitaar voegen wel iets toe. Maar alleen Anything, Good Times en San Franciscan Nights vind ik behoorlijke songs die ook nú, na al die jaren mijn aandacht nog kunnen vasthouden. Paint it, Black en Man-Woman vind ik daarentegen het aanhoren niet waard. Geef mij maar The Animals uit de tijd toen ze nog blues en rock 'n' roll speelden.

Jammer van Man-Woman, een nummer om te skippen. Maar de rest van het album is wel OK.
De viool en sitar maken Winds of Change een fijn dromerig nummer Dit blijft lekker hangen in Poem by the Sea. De cover van Paint it Black is best wel aardig maar misschien net iets te lang.
The Black Plague wekt allerlei nare beelden op in deze tijd van corona. Het is lekker dreigend. And the bell tolls on! Hoe anders klinken vervolgens Yes I am Experienced (leuke drum) en San Franciscan Nights.
Hotel Hell waarin de trompet het geheel een midden amerikaans sfeertje geeft. Good Times is wat minder naar mijn mening Anything is heel sfeervol. Let vooral op het strijkje! It's All Meat doet me wat denken aan het nummer Spoonful (Howlin' Wolf)
88 in de 100 Greatest Albums of 1967 en 110 in Best Ever Albums 1967.
3,5*