Cowboy Junkies - Early 21st Century Blues (2005)

ja ik heb hem meteen gekocht maar hij is erg slecht vergeleken met vorige albums er staan een groot aantal vreselijk irritante nummers op

Een van de betere Cowboy Junkies albums vind ik.
Met een prachtige ingetogen versie van One (U2).
Bijna net zo goed als het origineel.
Andere toppers zijn Two Soldiers, Handouts in the Rain en Isn't it a Pitty.
Mooie gitaarmuziek. Is geen country muziek ook meer rock.

Papartis

Ik ben pas later in aanraking gekomen met Cowboy Junkies, maar op dit moment probeer ik mijn collectie wat aan te vullen. Dus pas geleden drie cd's voor 2,50 per stuk aangeschaft, twee van de Nomad serie en dus deze cd.
De twee van de Nomad serie (nr 2 en 4) worden de hemel ingeprezen, maar deze wordt over het algemeen matig beoordeeld. Dat laatste begrijp ik niet helemaal.
Deze cd is een concept album. De thematiek is duidelijk : vrede , oorlog , maar ook zaken als eenzaamheid. Hun best beoordeelde album 'The Trinity Sessions' was een minimaal album, opgenomen in één dag. Nu wilden ze ook op deze wijze een album opnemen, enkel duurde het iets langer, 5 dagen.
Op het album staan 9 covers (waaronder ook traditionals) en twee eigen nummers. De covers zijn van Bruce Springsteen (2), Bob Dylan, Ritchie Havens, George Harrison, John Lennon en U2.
Het nadeel van coveren is natuurlijk dat er direct naar de originelen wordt gekeken. Dat Cowboy Junkies prima kunnen coveren blijkt wel uit de Nomad serie nr 2 'Demons' waar ze op een geweldige wijze de nummers van Vic Chesnutt onder handen nemen.
Maar ook op deze plaat vind ik het prima covers, maar ik besef dat ik daar mee weinig medestanders zal vinden.
De nummers krijgen een echte Cowboy Junkies aanpak en dat betekent mooie zang van Margot Timmins, en een subtiele folk-pop begeleiding. Natuurlijk ontbreekt soms de agressie of emotie van de oorspronkelijke nummers, maar daarvoor moet je ook niet bij de Cowboy Junkies zijn.
Soms hoor je zelfs een melodie beter dan bij het oorspronkelijke nummer (License to Kill van Bob Dylan). Het nummer van John Lennon (I don't want to be a soldier) krijgt de meeste bagger over zich heen, omdat daar opeens een rap in voor komt. Maar er zijn er juist ook die dit weer verrassend vinden.
Conclusie : je kunt het niet iedereen naar hun zin maken.
Ik geniet bijzonder van dit album, iets wat ik ook bij Angus en Julia Stone herken, de bijna nonchalante wijze waarop de songs klinken. Net of ze maar wat zitten spelen, maar luister je goed, dan zit het zo verrassend goed in elkaar. Mooi album en bij mij valt het niet uit de toon met de rest van hun repertoire.