Nine Stones Close - One Eye on the Sunrise (2012)

Wat een heerlijke prog van deze band. Rustige sfeermuziek wordt afgewisseld met flink gitaarwerk. Vooral de twee langere nummers springen er bovenuit. Komt zeker in mijn top tien lijst van dit jaar.

Volgens hun Facebook pagina zijn ze beinvloed door: Porcupine Tree, Pink Floyd, Marillion, Soundgarden, Alice In Chains, Pearl Jam, Zep, Genesis, Yes, Rush, Lie Big, David Gilmour, Jerry Cantrell, Tool, King’s X, King Crimson, Nine Inch Nails, Black Sabbath.
Daar kun je wat mee.

Het is helemaal zoals Whisper het stelt, Goeie plaat!

De nummer 1 op Progwereld, maar ik zie hier maar 5 stemmen en wat weinig berichten.

Ik heb ongeveer met de maand meer moeite me in die lijst te herkennen... maar goed, dit is wel het soort prog dat het goed doet tegenwoordig. Een beetje atmosferisch neuzelen met af en toe een uitbarsting. Gooi Airbag, Gazpacho, Marillion, no-man, Riverside in de blender en zet het resultaat op een plaat. Het klinkt allemaal best verzorgd.

Nu nog een eigen identiteit en een begin van een beetje spanning...

Bij tijd en wijle best een aardige plaat en het heeft in ieder geval al betere spanningsbogen dan de voorganger. Gelukkig zijn ze deze zanger kwijt dus met een beetje geluk wordt de opvolger echt een topper.

De groepen die Casartelli noemt horen niet tot mijn favoriete progbands. Wat ik hier hoor bevalt evenwel goed: ingetogen muziek die dermate strak is gecomponeerd dat het nooit langdradig wordt. Originele sound? Niet echt nee, maar daar valt mee te leven. Een paar luisterbeurten nog, het zal wel richting vier sterren gaan.

Grappig. In tegenstelling tot Brunniepoo vind ik zanger Marc Atkinson een bijzonder prettig geluid hebben. Niet dat hij heel veel tumult kan compenseren met zijn stem, want hij is enigszins beperkt, maar oh, wat kan ik genieten van zijn geluid! Muzikaal is het niet heel bijzonder wat de band neerzet, maar een 3,5 verdient het wel.