The Golden Ear-rings - Just Ear-rings (1965)
mijn stem
52 stemmen
Nederland
Rock
Label: Polydor
-
Nobody But You (2:20)
-
I Hate Saying These Words (2:19)
-
She May Be (1:49)
-
Holy Witness (2:49)
-
No Need to Worry (2:07)
-
Please Go (2:59)
-
Sticks and Stones (1:43)
-
I Am a Fool (2:09)
-
Don't Stay Away (2:13)
-
Lonely Everyday (1:45)
-
When People Talk (2:49)
-
Now I Have (1:38)
-
Chunk of Steel * (2:25)
-
The Words I Need * (2:14)
-
Waiting for You * (2:25)
-
What You Gonna Tell * (1:47)
-
Wings * (2:12)
-
Smoking Cigarettes * (2:19)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur:
26:40
(40:02)
0
geplaatst: 8 november 2006, 00:47 uur
Ach, even een ouwe Earringfan die hier (als enige (voorlopig)) even iets over kwijt wil.........
Dit - is - echt - stok - en - stok - oude - Earringsound. Nadat Rinus (toen 15 jr) en George (toen 13) in 1961 de Earring oprichtten (onder een andere naam, maar vraag me niet welke) begonnen ze als een gitaarcombo, iets als 'The Shadows' toendertijd. Het liep allemaal leuk tot ze een zanger erbij namen (Frans Krassenburg) en Rinus van gitaar overstapte naar de Bas, om het repertoire wat uit te kunnen breiden. Dit leidde tot een platencontract bij Polydor welk volgde met al snel een debuut, 'Just Earrings'
in, ik geloof, 1965. Jonge broekies dat het nog waren, gecombineerd met uiteraard muziekinvloeden die nog in de kinderschoenen stond, zetten dan ook een werk neer, beetje klinkend als de Beatles maar dan veel speelser en naief. Ik weet niet hoe dit album toen ontvangen werd, wel weet ik dat hun eerste single 'Please go' gelijk al warm onthaald werd door het grote publiek.
Veelal werd ik altijd wel wat milder jegens minder goede muziek van m'n fave muzikanten, en kon ik het soms zelfs opbrengen om het op den duur toch leuk te gaan vinden. Maar deze........nee, ik heb het geprobeerd, maar dit vind ik echt niets. Naast de leeftijd van deze muziek is het nog een beetje kinderlijk ook, en dat maakt dat ik deze nimmer heb uit kunnen luisteren. 'Please Go' overigens is wel aardig dat zij die in jaren tachtig en negentig nog wel eens als een beetje chill-out ballad wisten te brengen, dat vond ik dan wel aardig. En wat ook wel leuk is als je deze naast een album als 'Eight Miles High' of 'Moontan' plaatst om je even te verbazen over de enorme ontwikkeling die ze toendertijd hebben ondergaan.
Album 1*, Please Go 3* = gem......2
Dit - is - echt - stok - en - stok - oude - Earringsound. Nadat Rinus (toen 15 jr) en George (toen 13) in 1961 de Earring oprichtten (onder een andere naam, maar vraag me niet welke) begonnen ze als een gitaarcombo, iets als 'The Shadows' toendertijd. Het liep allemaal leuk tot ze een zanger erbij namen (Frans Krassenburg) en Rinus van gitaar overstapte naar de Bas, om het repertoire wat uit te kunnen breiden. Dit leidde tot een platencontract bij Polydor welk volgde met al snel een debuut, 'Just Earrings'
in, ik geloof, 1965. Jonge broekies dat het nog waren, gecombineerd met uiteraard muziekinvloeden die nog in de kinderschoenen stond, zetten dan ook een werk neer, beetje klinkend als de Beatles maar dan veel speelser en naief. Ik weet niet hoe dit album toen ontvangen werd, wel weet ik dat hun eerste single 'Please go' gelijk al warm onthaald werd door het grote publiek.
Veelal werd ik altijd wel wat milder jegens minder goede muziek van m'n fave muzikanten, en kon ik het soms zelfs opbrengen om het op den duur toch leuk te gaan vinden. Maar deze........nee, ik heb het geprobeerd, maar dit vind ik echt niets. Naast de leeftijd van deze muziek is het nog een beetje kinderlijk ook, en dat maakt dat ik deze nimmer heb uit kunnen luisteren. 'Please Go' overigens is wel aardig dat zij die in jaren tachtig en negentig nog wel eens als een beetje chill-out ballad wisten te brengen, dat vond ik dan wel aardig. En wat ook wel leuk is als je deze naast een album als 'Eight Miles High' of 'Moontan' plaatst om je even te verbazen over de enorme ontwikkeling die ze toendertijd hebben ondergaan.
Album 1*, Please Go 3* = gem......2
0
Pieter Paal
geplaatst: 20 juli 2007, 22:53 uur
'Just Earrings' is toch het minste Earrings-album in mijn collectie.
De single 'Please go' is het beste nummer van het album en de ballad 'I am a fool' mag ik ook graag horen. Overige tracks halen het gewoon niet. Je hoort hierop duidelijk invloeden van The Kinks en The Zombies. 'Sticks and stones' staat ook op het album 'Begin here' van The Zombies uit hetzelfde jaar.
'Just Earrings' is ook nog een keer als cd heruitgebracht in de Rotation-serie en bevat als bonus enkele b-kantjes van singles.
'Winter-harvest', 'Miracle mirror', 'On the double' en 'Eight miles high' zijn toch duidelijk veel betere platen dan deze. Voor de beginner is 'Greatest hits' uit 1968 een leuke instapper.
De single 'Please go' is het beste nummer van het album en de ballad 'I am a fool' mag ik ook graag horen. Overige tracks halen het gewoon niet. Je hoort hierop duidelijk invloeden van The Kinks en The Zombies. 'Sticks and stones' staat ook op het album 'Begin here' van The Zombies uit hetzelfde jaar.
'Just Earrings' is ook nog een keer als cd heruitgebracht in de Rotation-serie en bevat als bonus enkele b-kantjes van singles.
'Winter-harvest', 'Miracle mirror', 'On the double' en 'Eight miles high' zijn toch duidelijk veel betere platen dan deze. Voor de beginner is 'Greatest hits' uit 1968 een leuke instapper.
0
Pieter Paal
geplaatst: 3 september 2007, 09:54 uur
Saldek schreef:
Ach, even een ouwe Earringfan die hier (als enige (voorlopig)) even iets over kwijt wil.........
Dit - is - echt - stok - en - stok - oude - Earringsound. Nadat Rinus (toen 15 jr) en George (toen 13) in 1961 de Earring oprichtten (onder een andere naam, maar vraag me niet welke) begonnen ze als een gitaarcombo, iets als 'The Shadows' toendertijd. Het liep allemaal leuk tot ze een zanger erbij namen (Frans Krassenburg) en Rinus van gitaar overstapte naar de Bas, om het repertoire wat uit te kunnen breiden. Dit leidde tot een platencontract bij Polydor welk volgde met al snel een debuut, 'Just Earrings'
in, ik geloof, 1965. Jonge broekies dat het nog waren, gecombineerd met uiteraard muziekinvloeden die nog in de kinderschoenen stond, zetten dan ook een werk neer, beetje klinkend als de Beatles maar dan veel speelser en naief. Ik weet niet hoe dit album toen ontvangen werd, wel weet ik dat hun eerste single 'Please go' gelijk al warm onthaald werd door het grote publiek.
Veelal werd ik altijd wel wat milder jegens minder goede muziek van m'n fave muzikanten, en kon ik het soms zelfs opbrengen om het op den duur toch leuk te gaan vinden. Maar deze........nee, ik heb het geprobeerd, maar dit vind ik echt niets. Naast de leeftijd van deze muziek is het nog een beetje kinderlijk ook, en dat maakt dat ik deze nimmer heb uit kunnen luisteren. 'Please Go' overigens is wel aardig dat zij die in jaren tachtig en negentig nog wel eens als een beetje chill-out ballad wisten te brengen, dat vond ik dan wel aardig. En wat ook wel leuk is als je deze naast een album als 'Eight Miles High' of 'Moontan' plaatst om je even te verbazen over de enorme ontwikkeling die ze toendertijd hebben ondergaan.
Album 1*, Please Go 3* = gem......2
Ach, even een ouwe Earringfan die hier (als enige (voorlopig)) even iets over kwijt wil.........
Dit - is - echt - stok - en - stok - oude - Earringsound. Nadat Rinus (toen 15 jr) en George (toen 13) in 1961 de Earring oprichtten (onder een andere naam, maar vraag me niet welke) begonnen ze als een gitaarcombo, iets als 'The Shadows' toendertijd. Het liep allemaal leuk tot ze een zanger erbij namen (Frans Krassenburg) en Rinus van gitaar overstapte naar de Bas, om het repertoire wat uit te kunnen breiden. Dit leidde tot een platencontract bij Polydor welk volgde met al snel een debuut, 'Just Earrings'
in, ik geloof, 1965. Jonge broekies dat het nog waren, gecombineerd met uiteraard muziekinvloeden die nog in de kinderschoenen stond, zetten dan ook een werk neer, beetje klinkend als de Beatles maar dan veel speelser en naief. Ik weet niet hoe dit album toen ontvangen werd, wel weet ik dat hun eerste single 'Please go' gelijk al warm onthaald werd door het grote publiek.
Veelal werd ik altijd wel wat milder jegens minder goede muziek van m'n fave muzikanten, en kon ik het soms zelfs opbrengen om het op den duur toch leuk te gaan vinden. Maar deze........nee, ik heb het geprobeerd, maar dit vind ik echt niets. Naast de leeftijd van deze muziek is het nog een beetje kinderlijk ook, en dat maakt dat ik deze nimmer heb uit kunnen luisteren. 'Please Go' overigens is wel aardig dat zij die in jaren tachtig en negentig nog wel eens als een beetje chill-out ballad wisten te brengen, dat vond ik dan wel aardig. En wat ook wel leuk is als je deze naast een album als 'Eight Miles High' of 'Moontan' plaatst om je even te verbazen over de enorme ontwikkeling die ze toendertijd hebben ondergaan.
Album 1*, Please Go 3* = gem......2
En magazijnmedewerker Fred Haayen die ineens promotie maakte als producer, echt een mazzelaar. De Earrings wilden eerst dat 'Please go' niet uitgebracht werd, omdat ze het te vals gezongen vonden.
0
geplaatst: 8 januari 2009, 22:09 uur
Inmiddels alles van de Earring(s) uit hun begin periode beluistert (tot Moontan dus) en tot nu toe vond ik dit de minste. Het klinkt allemaal nog erg standaard en simpel en bij het beluisteren hiervan zou je echt niet zeggen dat ze ooit zo groot zouden worden. Verder toch gewoon een vermakelijk plaatje maar meer dan dat ook niet.
3 sterren
3 sterren
0
Pieter Paal
geplaatst: 13 september 2009, 10:49 uur
Ik heb dit album als CD begin jaren 90 gekocht. Het geluid was niet zo best.
In 2002 is 'Just Earrings' opnieuw uitgebracht op het Rotation-label (van Universal/Hunter) met 6 bonus tracks (b-kantjes) die ook al op 'Singles 1965-1967' stonden nl: Chunk Of Steel, The Words I Need, Waiting For You, What You Gonna Tell, Wings en Smoking Cigarettes.
Kort geleden heeft RPM 'm weer opnieuw uitgebracht met de volgende bonus tracks: Chunk Of Steel, Not To Find, That Day, The Words I Need, If You Leave Me en Waiting For You.
'Not To Find', het b-kantje van de teruggetrokken single 'Lonely Everyday' was tot nu toe alleen op een Amerikaanse verzamelaar verschenen.
In 2002 is 'Just Earrings' opnieuw uitgebracht op het Rotation-label (van Universal/Hunter) met 6 bonus tracks (b-kantjes) die ook al op 'Singles 1965-1967' stonden nl: Chunk Of Steel, The Words I Need, Waiting For You, What You Gonna Tell, Wings en Smoking Cigarettes.
Kort geleden heeft RPM 'm weer opnieuw uitgebracht met de volgende bonus tracks: Chunk Of Steel, Not To Find, That Day, The Words I Need, If You Leave Me en Waiting For You.
'Not To Find', het b-kantje van de teruggetrokken single 'Lonely Everyday' was tot nu toe alleen op een Amerikaanse verzamelaar verschenen.
0
Jack in the Box
geplaatst: 18 februari 2010, 22:41 uur
Dit is het LP-debuut van de Golden Earrings. Ze bestonden toen al 4 jaar. Je hoort heel goed dat ze geluisterd hebben naar Britse bands zoals The Beatles, The Kinks en The Zombies.
Please Go werd op single uitgebracht met Chuck of Steel op de andere kant. Bij hun optredens werd de single toen goed verkocht.
Op de herziene CD versie is Chunk een van de toegevoegde bonus tracks.
Het album dat hierna komt vind ik vele malen beter en is een soort Rubber Soul van de Earrings.
Please Go werd op single uitgebracht met Chuck of Steel op de andere kant. Bij hun optredens werd de single toen goed verkocht.
Op de herziene CD versie is Chunk een van de toegevoegde bonus tracks.
Het album dat hierna komt vind ik vele malen beter en is een soort Rubber Soul van de Earrings.
0
geplaatst: 24 augustus 2011, 20:21 uur
het debuut van de Earring ach ja elke band moet ergens beginnen zelf als zestienjarige vind dit 10x niks hier en daar lijkt het zelfs vals te klinken.
jammer
jammer
0
geplaatst: 3 oktober 2011, 19:33 uur
Ik kan hier niet meer dan 2 punten aan voor geven.
Ik vind vooral george Kooymans hier vals zingen
Ik vind vooral george Kooymans hier vals zingen
0
geplaatst: 17 september 2013, 17:50 uur
Van Golden Earring heb ik een aantal reguliere albums kunnen beluisteren. Het debuut klinkt typisch jaren '60 maar lonkt duidelijk teveel naar hun Britse voorbeelden als The Beatles en The Kinks. De (samen)zang is ook niet altijd zuiver en de teksten zijn vaak ondermaats. Please Go vind ik wel aardig en werd hun eerste hit. Golden Earring(s) moest duidelijk nog groeien wat ze geleidelijk ook zouden doen.
0
geplaatst: 17 september 2013, 18:02 uur
Je kunt aan alles horen dat hier sprake is van het begin. Please Go werd een hit. De rest is meegenomen, maar niet top. De Earrings groeide wel per album
0
geplaatst: 20 september 2018, 08:36 uur
Het debuut van een Haags bandje dat ruim 50 jaar later nog alive and kicking is. Hier is het nog een typisch beatpop bandje. Een tikkeltje braaf en de fameuze vocalen van George rammelen nog behoorlijk, waardoor ook de harmoniën niet goed uit de verf komen.
Desalnietemin wel de eerst hit met Please Go.
Desalnietemin wel de eerst hit met Please Go.
0
geplaatst: 15 oktober 2018, 21:12 uur
Laatst de box "The Complete Studio Albums" voor een schijntje nieuw in huis gehaald, ik had, buiten "Moontan" op LP, geen enkel studio album van de band in huis.
Zal de albums in alle rust chronologisch gaan beluisteren, met deze dus als vertrekpunt. Zie ook uit naar de drie "Non-album tracks" schijfjes, om te horen wat er zoal niet op de albums is beland (ken natuurlijk de hits/singles wel).
Lange reis in ieder geval van "Just Earrings" tot "The Hague".
Zal de albums in alle rust chronologisch gaan beluisteren, met deze dus als vertrekpunt. Zie ook uit naar de drie "Non-album tracks" schijfjes, om te horen wat er zoal niet op de albums is beland (ken natuurlijk de hits/singles wel).
Lange reis in ieder geval van "Just Earrings" tot "The Hague".
0
geplaatst: 16 januari 2019, 07:48 uur
Scheelt dat ik niet naar de voorbeelden van The Golden Ear-rings luister, kan ik dus tot een 'onbevlekt' oordeel komen. In feite behoort dit debuut tot de oudste albums die ik beluisterd heb en vind het toch een vrij redelijk, genietbaar plaatje. Enig talent is onmiskenbaar aanwezig, al zou het m.i. nog meerdere albums duren tot George Kooymans' stem echt goed tot wasdom kwam.
0
geplaatst: 28 maart 2019, 18:47 uur
Nu te koop bij dat chinese bedrijf voor minder dan 40 euri
Laatst de box "The Complete Studio Albums" voor een schijntje nieuw in huis gehaald, ik had, buiten "Moontan" op LP, geen enkel studio album van de band in huis.
Zal de albums in alle rust chronologisch gaan beluisteren, met deze dus als vertrekpunt. Zie ook uit naar de drie "Non-album tracks" schijfjes, om te horen wat er zoal niet op de albums is beland (ken natuurlijk de hits/singles wel).
Lange reis in ieder geval van "Just Earrings" tot "The Hague".
Laatst de box "The Complete Studio Albums" voor een schijntje nieuw in huis gehaald, ik had, buiten "Moontan" op LP, geen enkel studio album van de band in huis.
Zal de albums in alle rust chronologisch gaan beluisteren, met deze dus als vertrekpunt. Zie ook uit naar de drie "Non-album tracks" schijfjes, om te horen wat er zoal niet op de albums is beland (ken natuurlijk de hits/singles wel).
Lange reis in ieder geval van "Just Earrings" tot "The Hague".
0
geplaatst: 30 april 2022, 10:54 uur
Uiteraard is dit album geen hoogvlieger, maar ik wil de sound van de piepjonge Earrings in een historisch perspectief plaatsen. Het album is gewild, en doorgaans als een RE te verkrijgen. Na een kritische luisterbeurt moet ik mijn collega's hierboven deels gelijk geven. Sound en zang zijn matig. Toch neem ik dit debuut in 'bescherming', omdat de Earrings vervolgens enorme progressie maakten.
Hun carrière lijkt wat op die van David Bowie en Bob Dylan. De eerste singles van Bowie flopten aanvankelijk gigantisch, en kregen pas veel later de terechte waardering. Gelet op de historische waarde - de aftrap van de Earrings - geef ik dit album vier sterren. Ik schafte het vandaag op een lp (mono) aan, en ben er uitermate content mee.
Heel leuk om te luisteren, en ik zal deze plaat regelmatig draaien. Dan krijg je een prima beeld van de tijdsperiode waarin alles werd opgenomen. Rommelig, wat vals, onwennig, maar juist hierdoor uitermate vermakelijk.
Hun carrière lijkt wat op die van David Bowie en Bob Dylan. De eerste singles van Bowie flopten aanvankelijk gigantisch, en kregen pas veel later de terechte waardering. Gelet op de historische waarde - de aftrap van de Earrings - geef ik dit album vier sterren. Ik schafte het vandaag op een lp (mono) aan, en ben er uitermate content mee.
Heel leuk om te luisteren, en ik zal deze plaat regelmatig draaien. Dan krijg je een prima beeld van de tijdsperiode waarin alles werd opgenomen. Rommelig, wat vals, onwennig, maar juist hierdoor uitermate vermakelijk.
* denotes required fields.
* denotes required fields.