Dawn of Paranoia (2012)

Goeie zet van Ruffneck, om dit label op te richten. Hij had Enzyme X natuurlijk ook al voor de experimentele Hardcore, maar dat is strict voor z'n eigen labelgenoten bestemd. De meeste artiesten zijn wel bekend.
Gancher & Ruin zijn twee jonge Russen die zich de laatste jaren omhoog hebben geklommen tot redelijke bekendheid in de harde Drum n Bass en Crossbreed scene, Lowroller is vooral door Nekrolog1k bekend geworden, Dither is een uit Groningen afkomstige opkomende producer, Meander kennen we ook wel als Ophidian maar dit is net wat te moeilijk voor dat alias, Predator is ook erg bekend van z'n tracks op Masters of Hardcore en Ruffneck spreekt voor zich en dan blijven Strobcore en In Stasis over. Die zijn volkomen nieuw.
Veel nieuwe dingen zijn niet te vinden op dit eerste verzamelalbum van Tainted Audio. Toch is het interessant genoeg om deze artiesten ook eens te zien werken met wat extra breaks, hihats en hier en daar wat lastigere ritmes.

Het is echter niet allemaal even experimenteel. De opener is eerder iets zwaardere Hardcore dan het gros met hier en daar een toegevoegde snare. Wel een lekker rauwe melodie en het komt in z'n geheel erg ruw over, wat positief is in dit geval. Maar echt geweldig wordt het nergens.
Gancher & Ruin gaan in hetzelfde elan door. Voor hun twee wellicht anders dan ze gewend zijn, omdat ze meestal Darkstep produceren, maar wat extra Drum n Bass elementen waren welkom geweest. Wel geinig is dat oldschool sampletje later in het nummer. Geheel onverwachts ook. Leuke knipoog naar de jaren '90.
Bij 'Dreams Of Salvation' wordt het eindelijk wat boeiender en minder gewoontjes. En dat van Ruffneck en Predator nota bene, wie had dat verwacht. Heerlijk duister sfeertje en diepe, cleane kicks in een aangenaam ritme. Middenstuk bevat (onnodig) Dubstep, waarnaar het daarna weer vrolijk verdergaat als daarvoor. Wel een van de betere tracks.
Lowroller's nummer is ook leuk om te horen, maar het is ondertussen wel de -tigste keer dat hij dezelfde kicks en snares gebruikt. Er zijn wel meer producers die dat doen, maar bij Lowroller begint het te irriteren.
Track daarna is iets beter, maar niet veel beter. Lijkt veel op 'Dawn Of Paranoia' op veel vlakken maar de uitwerking is weer wat slechter. Samen met Gancher & Ruin blijkt dat hij het toch kan. Met 'Neverending Pain' hebben ze een krachtige track neergezet. Lekker rauwe melodie en een erg geslaagde climax.
Dither's bijdrage valt tegen, het klinkt allemaal net wat te saai. Ritmisch mocht het wel wat levendiger en afwisselender, want er is verder niet zo veel te bekennen op die melodiesample na, die na een paar keer horen ook niet meer zo effectief is.
'Obeq' is weer was saaier. Wel een paar leuke elementen, maar heeft ook het mankement dat de melodie snel vervelend wordt. Daarmee zijn de minder goede nummers wel geweest gelukkig.
Strobcore's 'Ducktape' laat zien hoe wilde Dubstepwobble's met korte reeksen kicks en Drum n Bass samples kunnen worden gecombineerd. Het middenstuk is dan een kleine tegenvaller, wat best iets uitgebreider had gemogen en niet een aantal keer hetzelfde stukje gelooped.
'Black Smoke' is een Meander track, wat je niet zou zeggen bij het horen van de track, want het lijkt totaal niet op het IDM-achtige Breakcore wat hij eerder heeft gemaakt. Veel meer dansvloergericht, dus simpelere ritmes, geen zweverige melodielijnen en overvloeden van breaks. Opent erg mooi met de melodie en de schurende geluidjes, waarna het stukje bij beetje opbouwt naar een geheel. Trackduur had wellicht wat korter gekund, om verveling te mijden. Origineel is het nummer in ieder geval wel en Conrad is er in geslaagd om een duidelijke eigen draai aan het hele Crossbreed gebeuren te geven.
De andere Strobcore track is net zo wild als 'Duck Tape'. Uitwerking is wel beter, het middenstuk is hier namelijk nergens saai. Mooi contrast tussen vlotte breaks en kicks en een zweverige melodie. Rolt ook erg lekker door, nergens geforceerd, maar erg losjes knallend. Wat mij betreft ook de beste van deze CD.
Als afsluiter een Dubstep track. Heel onguur en donker sfeertje en niet te volgepropt met die typische wobble's waardoor de rest teveel naar achteren gedrukt wordt. Daardoor is er voldoende ruimte voor de melodie, die essentieel is voor de juiste sfeer.

Vrij wisselvallige compilatie die uiteindelijk ietwat tegenvalt maar toch leuk is om zo nu en dan te horen.