Jon Lord - Concerto for Group and Orchestra (2012)

Hoe zou een studio opname van dit werk de live uitvoering uit '69 kunnen overtreffen? Wellicht onmogelijk. Maar dat wil niet zeggen dat dit album niet de moeite is. Met Jon Lord zelve aan het werk, naast namen als Bruce Dickinson, Joe Bonamassa en Steve Morse op de affiche wordt een belofte gecreëerd en die wordt helemaal waargemaakt. Het orkest klinkt soms wel wat minder levendig vind ik. De gitaarsolo's vooral anders, maar zijn volop genieten. Bruce zingt oké maar mist toch wel de blues van Ian Gillan. En last but not least, Jon Lord heer en meester over de toetsen. Die soepel gespeelde virtuoze partijen zitten perfect in de mix en dat maakt het een mooi eerbetoon. Het is natuurlijk wel doodzonde dat Jon deze release niet meer heeft mogen meemaken.

Mooie cd,Bruce Dickinson zingt er erg mooi op wat ik niet kan zeggen bij Iron Maiden

Het concert van '69 was muzikaal gezien behoorlijk slecht, niet alleen mijn mening, maar ook volgens Lord. In 1999 (ik was we bij) riep Lord aan het eind van het concert dan ook "We endly did it right".
Als je de oude ampex opnamen bekijkt, zie je ook wel aan Lord dat hij niet tevreden is.
Ik neem aan dat deze versie een verbetering is van alles wat er is. Dit was in ieder geval de bedoeling, anders was Lord er niet aan begonnen.

Als je zo'n uitspraak doet Murphey heb je het allemaal dus niet begrepen!

Hij kwam hier maar gewoon eens een 'meninkje' droppen denk ik.

Ik ben het wel met murphey eens. Het orkestrale gedeelte is nu veel minder rommelig en strakker dan bij de eerste uitvoering, waardoor het stuk nu veel beter tot zijn recht komt.
Deze versie komt dichter bij het origineel in de buurt dan de versie uit 2000, al is er inmiddels al weer een hoop aan bijgespijkerd, met name in het derde movement, waardoor het stuk soms erg afwijkt, maar wel nog veel mooier is geworden.
Het is gewoon strak en subliem gespeeld. Ondanks dat hij al ziek was toen, speelt Jon zelf de sterren van de hemel op zijn hammond. Werkelijk prachtig!
Als Ritchie Blackmore fan moetik toch wat wennen aan het geweld van de drie gitaristen aan boord.
De eerste is me net een tikje te virtuoos. De tweede (Bonamassa) haalt er een tikje te veel blueslicks bij en ik denk dat hij mooier zou kunnen, want hij is echt waanzinnig goed) en de derde, Steve Morse, speelt prachtig, maar zijn geluid vind ik iets te overstuurd. Ik mis het mooie ronde geluid van de Vox AC30 zoals het bij Ritchie klonk. Maar zijn spel is dus prachtig en ook wat dichter bij het origineel.
De zang van Dickinson vind ik maar matig, maar zoals Ian het in 1969 zong is dan ook van een andere wereld.

Al met al een prachtige uitvoering van een subliem gecomponeerd stuk!

Dank aan de nederlander Marco de Goeij, die de score opnieuw uit heeft geschreven, omdat het origineel kwijt is geraakt. Zonder hem was dit allees nooit meer gebeurd!

Jon r.i.p.

Wat een pracht plaat. Opnieuw een mooie samensmelting van orkestrale muziek en het karakteristieke orgelspel van de heer Lord. Afgewisseld met fraaie vocalen hier en daar die het tot een waar luistergenot maken. De kleine drie kwartier aan muziek schieten als een komeet voorbij. Toonkunst van de bovenste plank.

murphey schreef:



Het lijkt mij stug dat Jon Lord als Brit steenkolen Engels bezigt. Jammer dat murphey na het droppen van zijn mening en 'citaat' van Lord nooit terug is gekomen om e.e.a. te verduidelijken.

Nlkink droppen is ook steenkolen Engels.

Ik hou van ironie...

Ian Gillan zei het toch?