Rory Gallagher - Against the Grain (1975)

Klassiek bluesrockalbum van een klassiek bluesrocker, punt.

****

Rory Gallagher komt live het beste uit de verf, toch vind ik dit een heerlijk album! Ik heb de lp en de cover is anders.

Met het tabblad corrigeren (rechtsboven) kun je de juiste hoes insturen. Het komt vaker voor dat de afbeeldingen die van de cd re-issues zijn in plaats van de originele hoezen van de LP.

"Against the Grain" is gewoon weer een prima plaat van Rory Gallagher. Dat hij een uitzonderlijke gitarist was is weer overduidelijk op deze plaat uit 1975. Gallagher kiest in mijn ogen veelal voor een rockbenadering of een bluesbenadering. "Against the Grain" is wat mij betreft meer gericht op rock dan op blues. Dit is geen straf, maar ik prefereer de echte bluesman in Rory Gallagher (bijvoorbeeld op zijn gelijknamige debuutplaat of op "Calling Card", de opvolger van "Against the Grain"). Desalniettemin is "Against the Grain" een aanrader voor elke liefhebber van gepassioneerd gitaarspel. Overigens is de track "All Around Man" wel doorspekt met blues. Dat maakt deze dan ook mijn favoriet van dit album.

Hoes gecorrigeerd

Ain't too good is veruit het beste nummer!
Met Bought and Sold als runner-up

Verder zijn er interresantere platen in zijn oevre... maar toch nog de moeite (Gallagher maakte echt niets slechts)

Een puike plaat van Rory. Eerlijke bluesrock, heerlijk om nu nog steeds naar te luisteren.

Mooie herinneringen aan deze plaat. Hoewel... Ik had de cd net in mijn bezit toen we een nieuw huis kochten. Elke avond na mijn werk verliet ik het gezin om te gaan klussen in een kaal, behoorlijk uitgewoond huis. En Rory stond de hele tijd aan, afwisselend Against The Grain en Calling Card..
Het klussen zat vaak afschuwelijk tegen, noeste arbeid van een hele week bleek soms in één nacht teniet gedaan en ik heb heel wat woedetranen weggeslikt, maar altijd sleurde de bluesrock van Rory Gallagher me er doorheen. En nu nog, als ik songs van deze cd hoor, ben ik weer helemaal terug in die kale woning met die felle bouwlamp en die verfgeur. Niet echt wat je zegt "een fijne jeugdherinnering" maar het heeft er wel voor gezorgd dat de muziek van Rory Gallagher een mooi plekje in mijn platenkast en mijn hart heeft veroverd.

Ik schrijf het stukje terwijl ik het album op de achtergrond heb staan. ALs ik het album heb opstaan, is dat vaak op een maandagavond. Op een of andere manier heb ik het gevoel dat dit album het minder bekende album van zijn jaren zeventig albums is. Terwijl het een fris, puik album is. Het is frisse bluesrock, waarbij de nadruk meer op de fijne rock dan op de blues ligt. Bovendien, terugkijkend is het misschien een album waarin hij nog eenmaal voor borduurt op de stijl van Blueprint en Tattoo. Het is fris, het is puntig, het is energiek, het is met pret gespeeld. Opvolger Calling Card laat een lichte wijziging in compositiestijl horen.

De nummers: acht eigen nummers, twee covers. Een zeer leuk pakkend en licht vurige openingsnummer Let me in, de zang afgewisseld met de korte gitaarsolo's. In Cross me off you list laat Rory verrassend pakkende gitaarkoorden horen, ondersteund door vlotte drums. In All Around Man kan Rory zijn electrische slidegitaar in bluesstijl goed ten gehore laten brengen. Afsluiter At the Bottom vind ik een prachtig nummer. Warme akkoorden begeleiden de passende goede, soms zacht zingende zang. Bovendien een zeer fijn glijdende gitaarsolo.

Heb de CD al jaren in huis, maar een tijd linksbuiten liggen.
Vanochtend maar eens opgezet. Wat een lekkere blues CD. Is voor mij de enige CD die ik ban Rory ken.
Misschien toch maar eens verdiepen in wat andere CD's van hem

Rory Gallagher, geboren op 2 maart 1948 in Ballyshannon, Ierland, was een van de meest invloedrijke blues- en rockgitaristen van zijn tijd. Hij stond bekend om zijn energieke liveoptredens en zijn vermogen om complexe emoties over te brengen via zijn gitaarspel. In 1975 bracht hij zijn zesde studioalbum, Against the Grain, uit. Dit album weerspiegelt zijn veelzijdigheid als muzikant en zijn vermogen om verschillende genres naadloos met elkaar te verweven.

Against the Grain is een album dat, net als Rory zelf, moeilijk in een hokje te plaatsen is. Het album bevat elementen van blues, rock, jazz en folk, allemaal samengebracht door Gallagher's kenmerkende gitaarspel.

Het album opent met Let Me In, een uptempo bluesrocknummer dat meteen de toon zet voor wat komen gaat. De opening is krachtig, met een directe gitaarlick die de luisteraar meteen in het album trekt. De zang is zelfverzekerd en de tekst gaat over het verlangen naar acceptatie en verbondenheid, thema's die vaker terugkomen in Gallagher's werk.

Cross Me Off Your List heeft een zwaardere, bijna sinistere toon. De ritmische sectie is strak en ondersteunend, terwijl Gallagher zijn gitaar laat grommen en huilen. De tekst is een bitterzoete afrekening met iemand die hem heeft teleurgesteld, wat het een donker randje geeft dat goed past bij de muzikale begeleiding.

Met Ain't Too Good neemt Gallagher gas terug en levert hij een soulvol bluesnummer af. De melodie is melancholisch en de teksten reflecteren over verloren kansen en spijt. Gallagher's gitaarspel is ingetogen maar emotioneel geladen, wat het nummer een intieme sfeer geeft.

Een van de langste nummers op het album, Souped-Up Ford, is een eerbetoon aan de Amerikaanse autoscène. Het is een energiek nummer met een rock 'n roll groove en een meeslepende gitaarsolo die het hart van elke autoliefhebber sneller doet kloppen. Dit nummer is een goed voorbeeld van Gallagher's liefde voor de Amerikaanse cultuur en hoe hij deze invloeden in zijn muziek verwerkte.

Bought and Sold heeft een meer akoestische benadering met een folkachtige sfeer. De teksten behandelen het thema van verraad en teleurstelling, wat Gallagher op een krachtige en poëtische manier weet over te brengen. De melodie is pakkend en het gitaarspel is subtiel maar effectief, wat het tot een van de meer introspectieve momenten van het album maakt.

Met I Take What I Want keert Gallagher terug naar een meer traditionele bluesstijl. Dit nummer is een cover van een klassiek nummer van Sam & Dave, maar Gallagher geeft er zijn eigen draai aan met een rauwe energie en indrukwekkend gitaarwerk. Het is een van de meest opzwepende nummers op het album en toont zijn vermogen om een klassieker opnieuw uit te vinden.

Lost at Sea is een van de meest atmosferische nummers op het album. Het heeft een dromerige kwaliteit, met een langzaam tempo en een golvende melodie die de luisteraar het gevoel geeft op open water te drijven. De teksten zijn poëtisch en mysterieus, wat bijdraagt aan de betoverende sfeer van het nummer.

Het nummer All Around Man is een epische bluestrack die Gallagher de ruimte geeft om zijn virtuositeit op de gitaar te tonen. De solo's in dit nummer zijn lang en complex, maar nooit overweldigend. Het nummer bouwt op naar een climax die zowel opwindend als bevredigend is, en het is een hoogtepunt van het album.

Een van de meest unieke nummers op het album is Out on the Western Plain, een folknummer dat Gallagher's liefde voor de Amerikaanse westerncultuur weerspiegelt. Het nummer is minimalistisch, met Gallagher's stem en gitaar in de hoofdrol, en de eenvoudige melodie blijft lang na het luisteren hangen. Dit nummer is een mooi contrast met de meer zware blues en rock op het album.

Het album sluit af met At the Bottom, een bluesrocknummer dat de thema's van verlies en verdriet voortzet die in eerdere nummers zijn geïntroduceerd. Gallagher's zang is hier bijzonder expressief en de gitaarpartij is zowel krachtig als subtiel, wat zorgt voor een sterke afsluiting van het album.

Rory Gallagher's teksten zijn altijd persoonlijk en introspectief geweest, en Against the Grain is daarop geen uitzondering. De teksten behandelen thema's als verlies, verraad, verlangen en zelfontdekking, en zijn vaak poëtisch zonder pretentieus te worden. Gallagher's stem draagt de emoties goed over, en zijn gitaarspel ondersteunt en versterkt de boodschappen in zijn teksten. Wat Against the Grain echt bijzonder maakt, zijn de unieke instrumentale elementen die Rory Gallagher in zijn muziek integreert. Zijn gitaarspel is technisch briljant, maar altijd in dienst van het nummer en de emotie die hij wil overbrengen.

Against the Grain is een album dat de tand des tijds heeft doorstaan en nog steeds relevant klinkt. Rory Gallagher's vermogen om emoties over te brengen via zijn gitaar en zijn authentieke benadering van muziek maken dit album tot een fijn item in je platenkast. Als je op zoek bent naar een album dat zowel technisch indrukwekkend als emotioneel resonant is, dan is Against the Grain een perfecte keuze.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Zoals zo vaak wordt er hier weer eens een album onder de aandacht gebracht waarvan ik mij realiseer dat ik hem ooit (lang geleden) op LP had.
Totaal uit het geheugen gewist, die LP, maar door een bericht op MM staat het nu, tientallen jaren later, weer eens te draaien (dank aan de streamingdiensten).

Ik had destijds Against The Grain (mooie hoes trouwens) en Live In Europe en die laatste werd veel vaker gedraaid, herinner ik mij.
Nu, op "mijn oude dag", vind ik deze Against The Grain best wel weer de moeite waard.
Weer een leuke trip down memory lane deze ochtend......