Crimson Glory - Astronomica (1999)

Wat een geweldige comebackplaat.
Met een andere zanger (Wade Black) deze keer maar hij moet zeker niet onderdoen qua excentricteit

En op drums hebben we Steve Wacholz, ook gekend van de oude Savatage.

Nummers zoals New World Machine, Edge Of Forever, Touch The Sun, The Other Side Of Midnight (beetje vervolg op Lost Reflection v/h debuut) zijn stuk voor stuk pareltjes.


Thema van het album is ook weer lekker over-the-top sci-fi zoals we gewend zijn van Crimson Glory.

Een lekker excentriek (ja, dat is het woord dat me te binnen schiet bij CG) heavy/progressive metal album

Die nieuwe zanger zong vroeger bij Rage? (grapje )

Die nieuwe zanger is toch niet zo goed vind ik. Zijn
hoge gekrijs kan ik nog redeljik waarderen, maar hij
blijkt bij de lagere noten te weinig toonvast te zijn.

De muziek is verder wel helemaal oké. Maar ook weer
niet echt memorabel begin ik te vermoeden na een
drietal luisterbeurten.

Ik vind Wade Black een aanzienlijk zwakkere zanger dan Midnight. Hij mist de emotie en het gevoel die zijn voorganger wel had. Vooral in The Other Side of Midnight wordt dit pijnlijk duidelijk. Toch staan hier wel een paar aardige nummer op. Maar ik had er meer van verwacht. Ook omdat ik in een eerder stadium wat demo's had gehoord van een nummer dat There is No God heette, wat op cd uiteindelijk Touch the sun is geworden. De demo was een stuk beter.

Wade Black is een brulaap. Met een andere zanger was Astronomica een veel beter album geweest.
Ook door met zijn bijdrages aan albums van Seven Witches en Leatherwolf wist hij het niveau van die platen drastisch te verlagen.

Ondanks dat vind ik nummers als Cydonia of het overrompelende War Of The Worlds wel degelijk de moeite waard.

Marathontje beluisterd met uitsluitend Crimson Glory albums. Voor mij is het memorabele eraf sinds de eerste twee albums. Op deze plaat kan ik de zanger met mate waarderen: soms denk ik naar Axl Rose te luisteren, dezelfde timbre en afgeknepen stem. En dan hoor ik weer uithalen à la Rob Halford en dan denk ik: past die zanger hier wel. De term "brulaap" vind ik nog niet zo ver gezocht en dan hoor ik hem bijna grunten. Neen hoor, iets meer terughoudendheid van de zanger ware hier op zijn plaats. Nog een punt van kritiek is het geluid van de bassgitaar die te veel op de voorgrond staat. Die producer verdient een muilpeer.

Met het mislukte derde album is het tij gekeerd en dat blijkt moeilijk recht te zetten. Een nieuwe zanger die teveel schreeuwt helpt daar ook niet bij. Toch is dit helemaal niet zo slecht. Qua stijl klinkt het weer vertrouwd: mysterieus en met voldoende oog voor details en melodie. Touch The Sun is best een leuke song en zo staan er nog een paar op. Maar over het geheel wordt het niveau van de eerste twee albums nergens geëvenaard.

Wie weet wie de drummer is op dit album.
Steve Wacholtz, schijnt hier niet op te hebben gedrumt, alhoewel hij wel
de credits krijgt.

Geen drumcomputer toevallig dan? Hadden de eerste platen ook.

Electronische drums inderdaad. Maar wel Wacholz die erop speelt. Aldus John Drenning in dit interview uit 1999.

Dit album is niet beter dan het vorige album en kan zeker niet in de schaduw van de eerste twee super albums staan. Er staat maar 1 goed nummer op Edge of Forever.

Vandaag Astronomica weer eens een kans gegeven maar het gaat hem niet worden, de zang is irritant en de songs niet sterk genoeg. Jammer dat het een paar jaar geleden met Todd LaTorre niks is geworden, de demo van Garden of Shadows op Spotify klinkt veelbelovend.

De mysterieuze sound was weer terug met deze plaat, moeilijk te behappen soms met name door de zanger Wade Black. Maar het bevalt me stukken beter dan ik had verwacht. Ik had de goede man ooit eens gehoord via een verzamel cd'tje bij een blad (geen idee meer hoe die band heette) begin of mid-jaren 2000 en het was een mix gevoel wat ik had, hij kon zingen, maar makkelijk te behappen is zijn stem niet.
Pas bij het 3e nummer ook dat ik hier echt enthousiast word, het titelnummer "Astronomica" is werkelijk geweldig! Hier toont de man ook iets flexibeler te zijn met zijn stem, want het is vaak ingetogen of alles eruit schreeuwen. Met dit nummer toont hij wel degelijk aan controle over zijn stem te hebben.
Bij "Edge Of Forever" moet ik denken aan Axl Rose en Layne Staley op momenten. Het is een heel fijn in een ietwat epische ballad stijl uitgevoerd nummer, waarbij Black aan het einde een aantal indrukwekkende hoge heldere noten eruit geperst krijgt.
De bas is over de gehele elpee nadrukkelijk aanwezig, bevalt me wel, vrij dominant. De oude sfeer is voor een goed deel ook weer terug dus, klinkt ook mooi door in "Touch The Sun". "Lucifer's Hammer" doet me teveel denken aan de Priest platen met Tim Owens, daar was ik niet echt gek van... wat totaal niets met Owens te maken heeft trouwens.
Al met al ben ik toch behoorlijk onder de indruk van de cd en zeker ook van Black. De eerste keer dat ik een volledige plaat met hem uitgeluisterd heb, heb hem altijd ontweken na die eerste kennismaking... toch een beetje onterecht, dat gevoel hou ik wel over. Zou het niet erg vinden als de heren weer elkaar zouden opzoeken voor een hernieuwde samenwerking. Deze cd heeft jaren stilgelegen bij mij, dat gaat niet meer gebeuren.

De platen in- en verkoper bij wie ik dit album terugbracht, zei dat dit de cd was die het meest werd teruggebracht.

1000 lemmings can't be wrong.

Ik heb hem gehouden. Al was het maar om het summiere livespul wat er bij mijn exemplaar inzat. Het album zelf moest vooral even groeien.

Heb de versie ook met de live nummertjes. Zou wel eens een fatsoenlijke liveplaat uit de periode met Midgnight willen horen.
Astronomica beluisterde ik bij uitkomen... dat was de tijd van de nu-metal. Ik hoopte op een plaat die ik met trots kon laten horen als tegenwicht tegen de Korns en de Coal Chambers... helaas. 20 jaar later is deze laatste van Crimson nog best oke. Niet meer dan dat.