Björk - Drawing Restraint 9 (2005)

Hopelijk is dit weer in de stijl van voor Vespertine...

hier zijn ze te beluisteren:

http://unit.bjork.com/specials/dr9/

In een aantal recensies was te lezen dat Björk is doorgedraaid met Drawing Restraint 9. In deze kritieken werd DR9 echter onterecht bekeken als Björk-album en niet als soundtrack.

Drawing Restaint 9 is een (kunst) film van Matthew Barney, waarvoor Björk de soundtrack heeft gecomponeerd. Op de cd staat dus de muziek zoals deze in de film gebruikt wordt, hierdoor zijn een aantal nummers niet zo toegankelijk. Andere nummers zijn echter geweldig, zoals Storm dat tijdens de Greatest Hits-tour in 2003 bekend stond als Nameless. Helaas is de film wereldwijd maar bij een paar kunstgalerijen te zien (samen met de kunstwerken behorende bij de Drawing Restraint serie).

Een van de mooiste platen van Björk, als je het mij vraagt Het begint al gelijk mooi bij het eerste nummer, een samenwerking met Will Oldham, werkelijk een briljant nummer. Op de cd staan natuurlijk minder toegankelijke nummers, omdat het hier om een soundtrack voor de geniale kunstenaar/regisseur Matthew gaat. De muziek van Cremaster is groots, dit is heel teder en flinterdun. Abstracte geluiden, maar ook typische Björk nummers. Moet de cd nog meerdere keren beluisteren, maar zeker een geniale plaat.

Ik hou echt heel veel van Bjork.
Maar dit?
Gooi maar in mijn pet. Dit gaat boven mijn pet. Het is Pet.

Ik ben 'n beetje zwalkende wat betreft deze plaat. Na een mp3 check vond ik 't niks. Op cd was ik deze week eerst enthousiast, maar als je me dwingt een plus óf een min te geven zou ik toch voor een min gaan.
Een van de redenen voor deze teleurstelling is dat we dit keer te maken hebben met een echte soundtrack. En geen verkapte Björk ep zoals die bij Dancer in the Dark werd geleverd. 4 van de 7 nummers op Dancer in the Dark konden ook uitstekend los van de film staan en daar is nu geen sprake van.
Er zijn wat bombastische (-) orkestrale tracks die af en toe sterk aan David Sylvian's On The Waterfront doen denken. (+) Er is een stuk Noh-theater van 10 minuten, wat zonder een how to bluff your way into Noh-cursus toch al snel naar de skip-button doet verlangen. Wel leuk zijn een paar Sho tracks.. De honden in de buurt slaan aan, door dit extreem hooggestemde instrument, wat de bijzonderheid ervan nog benadrukt.
Erg goed zijn de liedjes die ik in de categorie "harpen & bellen" zou willen plaatsen. Deze nummers komen dan ook dicht in de buurt van standaard Björk werk, hoewel ze zelf slechts zingt in 1 van de 3 tracks uit deze categorie. Een van de andere is instrumentaal en in het beste nummer van de plaat worden de vocale verplichtingen door Will Oldham en een kinderkoor waargenomen. Een supercombinatie, waarschijnlijk dankzij het feit dat het lekker wringt als een oude Acme droger. Will Oldham's nummer Gratitude bestaat uit een op muziek gezette brief van een arme Japanner die een brief schrijft aan generaal MacArthur. Hij schrijft de generaal om hem te bedanken dat de walvisjacht weer toegestaan. En wat krijg je dan? Een 1 op IMDB! Want: "this movie promotes whale hunting!" Geinig. (De recensent was natuurlijk een Nederlander)
Bij een positieve conclusie had ik afgesloten met het bejubelen van Gratitude en co. Als gezegd overheersen echter toch negatieve gevoelens en ik wijt ze in belangrijke mate aan het feit dat de paar tracks waar Björk zelf zingt uitermate zwak zijn. Amateuristisch gesample, lawaaiige herrie. Jammer.

nee, dit gaat toch net iets te ver. Er gaat veel in bij mij als het over bjork gaat. Medulla vond ik al niet echt geweldig, maar die kon er nog mee door, maar dit is gewoon echt bagger.
1* voor het vrij goede eerste nummer.

En op het komende filmfestival in Rotterdam, van 25 januari t/m 5 februari.

Dit soort opmerking snap ik niet. Als of Medula een slecht album is en alsof dit helemaal waardeloos is. Das gewoon onzin. De muziek zit super goed in elkaar, het is alleen niet zo makkelijk om naar te luisteren als je niet veel met experimenten hebt denk ik. Maar omdit dan bagger te noeme...dat vind ik echt gewoon gelul. Is net zoiets als Requiem van Mozart of De Matheus Passion van Bach bagger noemen omdat je klassiek maar niks vindt (niet dat dit op hetzelfde niveau zit, maar is gewoon een voorbeeld)

héél mooi album, jammer dat dit in eerste instantie gelinkt wordt aan al wat björk ooit deed, en daarmee moet worden vergeleken...
beluister dit album vrij van vooroordelen, denk niet aan bekende artiesten of wat dan ook, en beoordeel dit als was het je eerste album dat je ooit hoorde... en je hoort gewoonweg wondermooie muziek...

Pim, pet... god hoe heet dat andere mens ook weer.


Maar dan nog, ik vind dat je nummers als 'gratitude' en 'storm' best kunt vergelijken met al haar eerdere werk. En dat het ook dan gewoon sterke nummers zijn. Een 1 hiervoor geven en daarbij zeggen dat je best wel van bjork houdt, vind ik dan ook op z'n minst vreemd.

voor mij is dit te experimenteel en dat zegt wel wat want ik kan op dat gebied best veel hebben maar hier kan ik niet doorheen komen.

Voor degene die dit wel kunnen waarderen heb ik nog wel wat verdere tips op filmscore gebied

laat maar komen Neo

Graag!

Het meest angstaanjagende Björk album. Terwijl ik de film bijzonder lief vond.

Bjork heb ik altijd in bescherming genomen. Veel mensen die ik ken vinden haar maar raar of zelfs gek. Ze heeft echt een fantastische stem die je raakt tot op het bot! Maar vanaf het album Medulla kan ik het niet zo goed meer volgen. Ik heb het album wel gekocht, met het idee dat het misschien minder toegankelijk was dan de vorige albums. Maar ik heb steeds het idee dat ik naar een geluidsopnamen van het gekkenhuis zit te luisteren met een hyperventilerende bjork!

Dit is Medúlla niet, dit is Drawing Restraint 9

dit album is gewoon fantastisch
Enkel het nr met de noh, is idd, niet zo makkelijk, maar voor de res is het fantastisch! Björk zoals we ze kennen, vernieuwend, experimenteel,...

De film is overigens ook de moeite waard, vorig jaar gezien op het filmfestival in Gent, echt de moeite waard, dus als hij in de buurt komt... zeker gaan kijken!

Gewoon een erg sterk Björk album hoor. De nummers zijn helemaal niet té experimenteel of té vreemd. Deze score lijkt een beetje op een mengsel van Medúlla en Vespertine en dan met name op Frosti. Het enige minpunt van het album is het 10 minuten durende Holographic Entrypoint, Misschien past het prachtig in de film maar als nummer zonder film is het maar uhm... vreemd. Nummer 5 tot en met nummer 7 is eigenlijk gewoon Vertebrae by Vertebrae op Volta maar naar mijn mening net iets beter uitgewerkt. Prachtig!

Ondanks het matige stem gemiddelde een verrassend goed album.

Dit album is eigenlijk best laag beoordeeld. Gemiddeld drie sterren.

Holographic Entrypoint, is dit serieus?

Ik ben een fan van Bjork maar dit is echt een afschuwelijke plaat. Na jaren weer eens beluisterd en een nieuwe kans gegeven, maar nee.....nee. Dit is niet alleen haar slechtste album, maar van de duizenden albums die ik in huis heb met afstand de afgrijselijkste. Wat is het tegenovergestelde van superlatieven? Want die schieten mij te kort.......

Nooit geweten dat dit project bestond, maar uit nieuwsgierigheid net even Holographic Entrypoint aangeslingerd. Wel echt vrij onluisterbaar ja.

Het is een Japanse vorm van theater genaamd Noh. Dit zie je soms in Japanse films langskomen. Als je daarmee bekend bent dan is het wellicht wat minder onluisterbaar.



Dit is dan ook helemaal geen regulier album, maar een soundtrack. Zoals wel vaker het geval is met muziek voor films, werkt het ongetwijfeld beter als je de beelden erbij ziet.