Rory Gallagher - Top Priority (1979)

Agressieve plaat (verhoudingsgewijs) met flitsend gitaarwerk.
Lijkt wel of Gallagher peper op heeft. Productie is anders dan het voorgaande werk. Knappe plaat met catchy nummers als Follow Me en Bad Penny.

Zoals gewoonlijk een super plaat van Rory. Philby is echt een onwijs lekker nummer. Hij speelt dit nummer met een electrische sitar. Super gaaf en de rest is ook top.

Rory heeft vele goede albums gemaakt, maar deze is voor mij HET Rory album. Knallende nummers, een kamerbrede productie (en dat met maar 3 muzikanten) met een enorme detailering in de instrumenten. De CD uitvoering is zelfs helemaal geremixed en daarna weer opnieuw gemasterd, en dat terwijl de vinyl versie al geweldig klonk.
Bij Follow me, Philby en Bad Penny gaat de volumeknop op 10, terwijl Keychain en Off the handle heerlijke blues(rock) nummers zijn. Aanrader !!! 4,5 sterren. Op vinyl en CD.

Lekkere rockplaat van Rory met Off the handle Philby.

Vind ik een van de beste platen van Rory, lekker stevig recht toe recht aan blues/rock. Echt wel een aanrader.

Gewoon goed 5.0

Veel goede ideeën op dit album. Maar het is ook allemaal weer voorbij voor ik het weet, jammer. Het geluid, dat harder is en op zich niet slecht, zorgt ervoor dat het allemaal wat hetzelfde overkomt, terwijl de meeste nummers toch verschillend genoeg zijn. Helaas ook geen toetsen meer, dat maakt het minder oubollig, maar ik mis het toch. Ik ben geen blues purist, maar ik vind de eerdere albums "Blue Print" en "Tattoo" vele malen warmer en fijner om naar te luisteren.

Dit album schijnt ook een reactie te zijn geweest op de opkomende New Wave of British Heavy Metal. Vandaar stevigere aanpak waarschijnlijk.

Album staat nog steeds als een huis, Iets wat ik van de andere albums wat minder vind. Bad Penny en Philby en dat idd in de tijd van de guitaar arme periode van NewWave.

Mijn eerste album van Rory en gelijk één van z'n beste! Rond deze tijd ging Rory wat meer richting de hardrock en dat bevalt me uitstekend! Toch betekend dit niet dat er geen ruimte meer is voor blues. Luister maar eens naar Off the handle of At he depot. En natuurlijk het geniale Philby!! Wat een heerlijk nummer is dat toch.

Geweldig blues/rock hardrock georienteerd album.lekker rock album.
Waar hij normaal wat meer blues/rock speelt is deze meer hardrock getint zeker niet erg.
Heerlijke aanvulling op zijn andere cd's.goede cd van deze veel te jong en veelzijdige overleden,
Gitarist.allemaal top nummers swingt de pan uit.
De 2 bonus tracks zijn ook zeer de moeite waard.
Top cd.

Mee eens. Rory heeft op dit album, net als op het voorgaande Photo-Finish weer een trio gevormd. Hij staat dan helemaal alleen aan het roer. Toetsen zijn op Rory's albums niet altijd de sterke punten van het album. Vaak erg jachtig spel van Lou Martin, alsof hij de meester in snelheid en drift wil overtreffen.

De productie is kaal van dit album. Weinig laag en hoog. De zang is wat nasaal op genomen. Maar de nummers zijn knap, gitaar spel is strak en flitsend. Rory geeft de nummers zijn bekende drive mee. Mooi is Follow Me, waar ik direct gehoor aan geef . De basis van dit nummer is de heavy Gallagher slaggitaar. Daarboven op komen de fraaie gitaar melodieën, die zijn zang ondersteunen al was het een tweede stem. De solo spettert en scheurt. Klasse.
Op Philby speelt Rory op een zeldzame Coral elektrische sitar die hij, volgens zijn broer Donal, leende van Pete Townsend.
Op Wayward Child gaat het weer los. Luister maar weer eens naar zijn melodieuze spel. Hij kan echt componeren, maar hij weet ook heel goed melodisch te harmoniëren. Niet te beschrijven, je moet het horen.

Ik ben al fan van hem vanaf het eerste uur. Helaas heb ik hem nooit live gezien en als je het inmiddels respectabele aantal DVD's van hem bekijkt, dan heb ik inderdaad iets gemist. Aanrader DVD? Natuurlijk de verfilming van zijn Irish Tour. Mooi opgenomen met een aantal 35 mm camera's en goed geluid. Fraai inkijkje bij het inspelen en van het, tijdens het optreden, aan zijn voeten liggende publiek. Gallagher geeft zich (altijd) helemaal. Let dan speciaal op hoe zijn solo in "Tattoo'd Lady" losbarst.

Voor mij puur nostalgie deze van Rory.
Lekkere rock met 2 prijsnummers tw nr 2 en 6
4*

Zo hoor ik Rory Gallagher het best.

Wat een superplaat.

Het is moeilijk, om hier het beste nummer te kiezen.

Je kunt ze allemaal wel op 1 zetten.

Zo hoor je het ook terug bij zijn Live-albums.

Mijn eerste kennismaking met Rory. Heb het album dus al vele jaren op vinyl. Was mijn intro in het bluesrock genre (welkome afwisseling in mijn hard- en symforock tijdperk destijds) Topplaat met prachtige, snelle nummers. Heerlijk.

De twee bonusnummers zijn ook allebei fantastisch; 'the Watcher' klinkt bijna net zo beklemmend als Philby.

Klopt! Die 2 nummers passen er prima bij.

Dat maakt me weer nieuwsgierig. Toch maar eens op zoek naar de (bonus) cd. Blijft idd een heerlijk album.

Die moet je voor niet al teveel geld wel ergens op de kop kunnen tikken. Die bonustracks zijn de aanschaf wel waard vind ik. En je kunt het album dan weer lekker in de auto laten knallen natuurlijk
Ik vind deze Top priority en Photo finish toch wel zijn sterkste albums. Heerlijke bluesrock die dicht tegen de hardrock aanleunt. Bevalt me beter dan zijn oudere werk dat meer op blues is gericht. Al kan ik dat bij tijd en wijle ook prima luisteren.

Ja die extra stukken zijn zeer fraai."The Watcher" is ook nog voorzien van experimentele vervorming op de stem van Rory! Mijn oude "Top Priority" CD, met bovenstaande hoes, heeft een akoestisch extraatje, "Nothing But The Devil".

Inderdaad, dit is Rory Gallagher z'n meest vlammende plaat, waar hij het meest richting hardrock gaat. Hij speelt z'n solo's sneller dan ooit, nummers als Follow Me zijn gewoon heerlijk knallen.

Ik ben zelf meer fan van z'n bluesy werk uit het eerste deel van de jaren 70, maar ik kan dit toch ook wel bijzonder smaken - al is het maar voor de afwisseling -, het is gewoon een hele plaat rocken met de gashendel bijna hele tijd open.
Het is ook wel fijn dat een artiest toch evolueert en wat kan variëren in z'n oevre. Heb Gallagher het liefst in trio (hoewel ik Tattoo wel een retestrakke plaat vind), en daar is deze plaat opnieuw bewijsvoer voor. Anderen horen hem dan weer net liever met toetsen, ieder zijn meug natuurlijk.

Geen idee hoe een electrische sitar eruit ziet, maar ik denk dat het instrument waarvan je spreekt te zien is op zijn optreden in Montreux 1985? Klinkt er in ieder geval wel naar... (favoriete stukje vanaf 6:10 ongeveer trouwens)

Geweldig nummer Philby, maar daar staat deze hele plaat natuurlijk vol mee: Keychain, Follow me, Bad Penny, Just Hit Town

Rory Gallagher, wat een muzikale held. Top Priority bevat een aantal toppers waaronder zijn 'go-to' live plaat: Bad Penny. Zijn gitaarspel zit tegen het briljante aan en Rory is vele genres meester. Daarnaast zingt hij zeer karakteristiek en zitten de platen ontzettend goed in elkaar. Top album.

12 jaar later maar goed.
New wave arm periode? wel eens naar Andy Gill geluisterd van de Gang of Four.

Nou, dat is maar één voorbeeld. 1979 was nou niet bepaald een 'gitaar-arme' periode in de new wavemuziek. De keyboards rukten pas echt op vanaf 1980. Overigens heeft de muziek van Rory Gallagher geen bal te maken met new wave. Wel een erg goede plaat, dit. Ik ken lang niet alles van onze Ierse houthakker, maar dit album mag er zijn. Goeie songs, karakteristieke solo's en de opmaat voor zijn hard rockende periode.

Fuel gaf aan in 2010: Album staat nog steeds als een huis, Iets wat ik van de andere albums wat minder vind. Bad Penny en Philby en dat idd in de tijd van de guitaar arme periode van NewWave.

Daar refereerde in aan.

Ik kan nog wel tientallen voorbeelden noemen van gitaar georiënteerde New Wave ook vanaf 1980: Magazine (John McGeoch), Killing Joke, The Fall, The Cure uiteraard, Chameleons, the Sound, Josef K, Mission of Burma, the Only Ones, the Scars etc. (en iets later kwamen Sonic Youth, Husker Du etc alleen maar gitaren)

Veel mensen roepen maar wat, honderden concerten gezien van New wave bands met veel gitaren.

Ja, dat snap ik. En ik geloof ook meteen dat je tientallen voorbeelden kan noemen. Mijn punt is dat de meeste new wave-bands in 1979 nog behoorlijk gitaar-geïnspireerd waren en dat de toetsen en synths vanaf ongeveer 1980 de overhand kregen. Maar volgens mij ben je het daar ook wel mee eens.

Maar feit blijft dat deze plaat van Rory Gallagher geen bal te maken heeft met new wave. Dit is potente blues, die qua heaviness naar hardrock neigt. Dus de discussie raakt hier op een verkeerd spoor, al komt dat natuurlijk vooral door de aanzet van Fuel. In 2010 nota bene, dus da's alweer even geleden. Laten we maar niet verder gaan met oude koeien uit de sloot halen.

Ja dat klopt meer toetsen, helaas ook bij de hitparade muziek...
Eens blues dat was Rory, niet mijn ding maar respecteer wel wat hij gedaan en betekent heeft en een held in Ierland, terecht.
Maar sowieso fijn om hierover te kunnen discussiëren.

Voor mij is dit met enige afstand zijn beste album. Juist omdat het meer richting hardrock gaat. Zijn blues albums vind ik altijd wel een handvol te gekke nummers opstaan maar als geheel weten ze me niet écht te boeien. Dat doet deze Top priority wel. Photo finish komt akelig in de buurt trouwens. Maar ik heb ook (veel) meer met hardrock dan blues dus dat zegt veel zo niet alles.

Mooi dat er weer even een beetje aandacht is voor de frisse, snelle album. Eens met de eerder geschreven woorden dat het een snelle plaat is, alsof Rory op een goede manier haast heeft om de nummers af te ronden, zonder dat hij afbreuk doet.

Op een of andere manier is het album een sluitstuk van de evolutie van Rory in de jaren zeventig. Wat ik zelf ervaar is dat hij in de jaren zeventig geleidelijk van de blues/bluesrock/countryblues naar de stevige bluesrock gaat. Het is een tijd waarin de punk en de heavy metal een belangrijke invloed heeft. Dat is mooi terug te horen. Rory speelt de akkoorden en de solo's een slag sneller dan voorheen. De zang blijf energiek en gedreven. Follow Me, een prachtige heavymetal-hardrock-rock'nroll gitaarrif, live helemaal fantastisch. Wayward Child, het stuwende rondom zingende ritme vind ik heerlijk. Soms neemt Rory in tempo een klein beetje gas terug (Keychain), waarbij hij stevig rockend in zijn schoenen blijft staan.

Haha ja ik heb ook meer met hardrock dan blues, eigenlijk heb ik met echte blues helemaal niks. Maar blues/rock vind ik dan weer heerlijk, vooral hoe deze man het invult. Voor mij heeft de man vanaf Tattoo geen slecht album gemaakt, die albums daarvoor doen me een stuk minder. En als je op volgorde luistert , word het steeds vlotter en leunend tegen de hardrock aan idd. Voor mij is dit ook een van de betere platen , samen met photo finish.