Rory Gallagher - Wheels Within Wheels (2003)

Mooi plaatje met vooral covers van blues-traditionals. Niet alles haalt het niveau van zijn het materiaal op zijn studio-albums (vandaar dat de meeste er ook niet op terecht zijn gekomen), maar enkele nummers - ik noem een Lonesome Highway, Barley & Grape Rag, Walkin' Blues en Goin' to My Hometown - behoren tot het beste van deze bluesrocklegende. Enkele nummers waren vaste prik in de live-set en zijn dan ook terug te vinden op klassieke liveplaten als Live in Europe en Irish Tour, en ik kende het grootste gedeelte van bootlegs van bijvoorbeeld Rockpalast, waar ook het heerlijke Walking Blues vanaf komt.
Verder nog een pluim geven aan de productie, want de meeste nummers komen van bootlegs en klinken hier stevig als een huis

Alle tracks zijn er accoustic en dat maakt deze plaat zo interessant.

De muziek van deze man is gewoon fantastisch, gek eigelijk dat voor deze cd zo weinig reactie staan terwijl electrisch of acoustisch deze man even goed is.

De semi-akoustische nummers vind ik juist prachtig en doen niet geforceerd aan, wellicht dat de meerderheid zijn elektrische spel meer appricieert. Van nummers als As the crow flies kan ik geen genoeg krijgen. Helaas heb ik hem niet meer live kunnen aanschouwen, in die periode wist ik zijn muziek nog niet optimaal in te schatten. Nu weet ik dat hij 1 van de beste is.

Een (bijna) volledig akoestische plaat van Rory Gallagher, uitgebracht door zijn broer Donal na het doorzoeken van Rory's archief. Daarnaast wist hij een aantal 'vergeten' opnames te bemachtigen via vrienden van Rory waarmee hij had samengespeeld. Zo komt ook de Belgische gitarist Roland Van Campenhout aan bod in twee nummers (The Cuckoo en Deep Elm Blues). Het cd boekje leert dat Donal en Rory zelfs nog een tijdje in Gent bij Roland hebben gewoond, hij wordt dan ook aangehaald als een 'close friend'. Het is dus niet alleen een ode aan Rory maar ook aan een aantal bevriende muzikanten.

Het resultaat mag gezien worden, want hoewel niet alle nummers hetzelfde hoge niveau halen is het in zijn geheel een prachtige en sfeervolle plaat, die bewijst hoe goed Rory uit de voeten kon op de akoestische gitaar - in zoverre dit nog nodig was natuurlijk. Een mooie aanvulling op zijn oevre waar toch het elektrische overheerst. Vanaf de eerste noten van Wheels Within Wheels (een heel mooi eigen nummer) wordt je meegegrepen, en ook track 2 en 3 zijn ijzersterk en tonen meteen heel wat veelzijdigheid. Daarna blijft het verder genieten, met als uitschieters nog BRG en het live 'triotje' Amazing Grace, Walkin Blues en Blue moon of Kentucky.

Toch een must voor de liefhebbers zou ik zeggen.

Wheels within Wheels is zeker een must voor iedereen die van dit wonderkind op gitaar Rory Gallagher houdt, daarin heeft Chungking helemaal gelijk! Hier de akoestische kant van de man uit Cork, voor wie ik ooit viel vanwege het hardrockende Stage Struck.
Bij verschijning in 2003 was ik al erg nieuwsgierig naar dit album, maar door allerlei zaken duurde het jaren voor ik 'm aanschafte. Doorslag was het lezen van het bericht in 2014 dat Rod De'Ath was overleden, de drummer die op diverse nummers op dit album is te horen. Na zo'n drie jaar in platenzaken zoeken, kwam ik 'm alsnog "in het wild" tegen bij het inmiddels verdwenen Velvet in Ede.

Vanmiddag moest ik naar de kaakchirurg voor een kleine verbouwing. Omdat autorijden met een ijscompres op de wang niet zo handig is, ging ik maar op de fiets. Een half uur heen, een half uur terug, oortjes in. Onderweg werd ik steeds vrolijker.
Bij vertrek het titelnummer, een melancholische ballade uit 1977 met zo'n gevoelige tekst, melodie en wijze van zingen, dat ik altijd lichtelijk ontroerd raak, mede door het simpele maar doeltreffende pianospel van Lou Martin.
Het instrumentale Flight to Paradise heeft een folk- en flamenco-inslag met prachtige gitaarduetten met Juan Martin. Opgenomen tijdens deze tournee in 1984, uitgegroeid tot een verrukkelijke oorwurm.

Op Lonesome Highway horen we Gallagher met zijn band in 1975, een heerlijk uptempo nummer. Bratacha Dubha, Gaelic voor 'Black Flags', is het tweede instrumentale folkjuweeltje van de cd, met onder meer harpspel van Màire Ni Chathasaigh.
Barley & Grape Rag werd opgenomen met The Dubliners; het vrolijke dranklied is een duet met Ronnie Drew. Folktraditional The Cuckoo werd opgenomen in de tuinstudio van de Belgische gitarist Roland Van Campenhout en bevat een prachtige, eeuwenoude melodie.
Eenmaal in de wachtkamer wilde mijn rechtervoet enthousiast meestampen bij Goin' to My Hometown, opname uit 1980, oorspronkelijk bedoeld voor Stage Struck. Heb hem gesommeerd zich koest te houden, we waren tenslotte in het ziekenhuis. De cd sluit af met blues, een instrumentale versie van Lonesome Highway.

Op dit akoestische album heb ik meer met de folk- dan met de blueskant van de meestergitarist. Maar bluespuristen zullen op de ongenoemde tracks het nodige van hun gading vinden.
In 2018 tevens op vinyl verschenen, waarvoor inmiddels bespottelijke prijzen worden gevraagd. Mijn cd is goed genoeg en bovendien staat ie op streaming. Voor als je bijvoorbeeld naar het ziekenhuis moet; op de terugweg heb ik 'm opnieuw afgespeeld en keerde vrolijk thuis, ijscompres op de wang.