Chris Whitley - Soft Dangerous Shores (2005)
mijn stem
14 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Messenger
-
Fireroad (For Two) (3:26)
-
Soft Dangerous Shores (4:10)
-
As Day Is Long (3:30)
-
Valley of the Innocents (3:28)
-
City of Women (6:36)
-
Times Square Machine (0:54)
-
Her Furious Angels (3:11)
-
Last Million Miles (4:21)
-
Medicine Wheel (4:22)
-
End Game Holiday (3:53)
-
Breath of Shadows (3:13)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 7 mei 2009, 11:40 uur
Wat mij betreft de best Whitley. Lekkere nummers met een wat mysterieuze sfeer. Gek genoeg hoor/lees ik nooit iets over deze cd (zowel positief als negatief)
0
Meneer Bungel
geplaatst: 22 oktober 2009, 16:11 uur
thesceneisnow schreef:
Gek genoeg hoor/lees ik nooit iets over deze cd (zowel positief als negatief)
Dit is dan wat mij betreft dan ook absoluut niet de beste Whitley. Zijn eerste vijf platen, exclusief 'Terra incognita', zijn de echte aanraders wat mij betreft. Ook al was het nooit slecht wat Chris Whitley maakte.Gek genoeg hoor/lees ik nooit iets over deze cd (zowel positief als negatief)
0
geplaatst: 28 april 2025, 10:59 uur
Het laatste studioalbum van Whitley voor hij vertrok naar de eeuwige jachtvelden.
Met Soft Dangerous Shores weet de beste man nog een aardige laatste plaat aan zijn oeuvre toe te voegen.
Het songmateriaal is divers en over de gehele schijf hangt een mysterieuze sfeer.
Dit heeft mede te maken met de productie alsmede met de zang van Whitley, Chris zingt wat hoger en vreemd genoeg geeft dat een vervreemdend effect. Alsof je naar een oude soulzanger uit een ver verleden zit te luisteren. Dat Whitley ten tijde van de totstandkoming van deze plaat al stervende was zal ook een rol hebben gespeeld.
Echte uitschieters naar boven kent de plaat in mijn ogen niet, maar slechte nummers zul je ook niet aantreffen op Soft Dangerous Shores.
Met dit album laat Whitley postuum horen dat hij een wat onderbelicht muzikant is, wiens capaciteiten nooit door het grote publiek (h)erkend zijn.
Dat maakt het luisterplezier er trouwens niet minder om.
Met Soft Dangerous Shores weet de beste man nog een aardige laatste plaat aan zijn oeuvre toe te voegen.
Het songmateriaal is divers en over de gehele schijf hangt een mysterieuze sfeer.
Dit heeft mede te maken met de productie alsmede met de zang van Whitley, Chris zingt wat hoger en vreemd genoeg geeft dat een vervreemdend effect. Alsof je naar een oude soulzanger uit een ver verleden zit te luisteren. Dat Whitley ten tijde van de totstandkoming van deze plaat al stervende was zal ook een rol hebben gespeeld.
Echte uitschieters naar boven kent de plaat in mijn ogen niet, maar slechte nummers zul je ook niet aantreffen op Soft Dangerous Shores.
Met dit album laat Whitley postuum horen dat hij een wat onderbelicht muzikant is, wiens capaciteiten nooit door het grote publiek (h)erkend zijn.
Dat maakt het luisterplezier er trouwens niet minder om.
* denotes required fields.
* denotes required fields.