Keel - The Right to Rock (1985)

Tweede album van de band genoemd naar de zanger Ron Keel, bij mij nog het meest bekend als zanger van het Amerikaanse – niet het Duitse – Steeler, waarvan ik het debuutalbum heel goed vind.
Dat is de reden waarom ik dit album eens onder de loupe neem en het valt me niet tegen: vleugje hardrock, vleugje metal, veel melodie … maar nummers die op elkaar lijken en de strot van Ron Keel bevalt me niet: het is een jongere versie van Brian Johnson toen zijn stem er door zat. Ik kan wel tegen hoge zang maar hier stoort het mij, zijn normale zang vind ik ook niet veel soeps. Geef dit betere en zuiverdere zanglijnen en het krijgt van mij een hogere quotering.
Nog een paar weetjes: achter de knoppen van dit album zat ene Gene Simmons. Dit zorgt voor een over-the-top geluid met veel koortjes en alles vooruit in de mix. Op de drums hebben Fred Coury (Cinderella), Barry Brandt (Angel) en Steve Riley (W.A.S.P.) enkele partijen ingespeeld daar de toenmalige vaste drummer het was afgebold. Let’s Spend the Night Together is volgens mij een cover van de Rolling Stones.

Cd was vrij zeldzaam indertijd totdat metal mayhem weer eens heruitbracht. Keel is toch vooral hoop geschreeuw, weinig wol. Cliche teksten. Vergelijkbaar met Helix uit Canada.

Als country artiest klinkt hij wel beter:

YouTube - Ron Keel - My Horse Is A Harley

Qua zang dan, ik heb Keel ook nooit veel gevonden. Inderdaad in het straatje van Helix, Black 'n Blue. 3e rangs garnituur rock/metal bands uit de jaren '80.

Ik hoor dit album voor het eerst. Had het debuut ooit een kans gegeven en dat beviel niet best. Dit album is zo mogelijk nog minder interessant. De vergelijkingen met de hierboven genoemde bands snap ik maar gaan wat mij betreft mank. Helix en Black 'n Blue hoor ik toch echt liever dan Keel. Zit net wat beter in elkaar allemaal. Maar geen A categorie uiteraard.

Het derde album is nóg beter!

Aardschok schreef "die zanger moeten ze keelhalen" over dit album.