Kathryn Williams - Little Black Numbers (2000)

Dit album draai ik al een tijdje lang grijs. Het is vaak heel spaarzaam, alleen Kathryn met haar gitaar en in de verte wat strijkertjes, maar tjonge de jonge het is ook wel onbeschrijflijk mooi zeg. Kathryn's stem is schit-te-rend. En wanneer het iets uitbundiger wordt, zoals in de finale van opener We dug a hole, sta je al helemaal aan de grond genageld. Voorlopig staat hij op 4,5*, maar eigenlijk weerhoudt me nog maar weinig om er een 5 van te maken.

Inderdaad fijne plaat ja, wat heerlijk ontspannend werkt dit toch. Ik ga de hele avond niks actiefs meer willen doen. Lekkere stem en ook de muziek erbij is (hoewel hij me op den duur ietwat eentonig wordt) erg lekker. Dit heeft de potentie om bij mij een erg fijn weekend-en-laat-op-de-avond plaatje te worden...
ik zal beginnen met 3,5*

Na haar korte 10 minuten kortere debuut Dog Leap Stairs is dit album inderdaad wat eenvormiger van klank. Het is hier ook dat de eeuwige referentie aan Nick Drake ook meer opgeld doet dan op dat debuut.

Oh ja, dit album is toendertijd genomineerd geweest voor een Mercury Prize met als resultaat dat ze uiteindelijk toch getekend heeft bij een grotere platenmaatschappij, maar tegenwoordig doet ze het gewoon weer lekker allemaal zelf.

Op basis van recensies voor een prikkie gekocht maar helaas, ik vind het een extreem saaie cd, ze weet me nergens te boeien, dus ik verkoop deze weer

Met Kathryn Williams koop ik de cd's nu niet bepaald op volgorde. Soms zie ik er een op rommelmarkt of marktplaats en neem deze dan mee. Dit eerste album wordt hoog gewaardeerd. Op de cd die ik heb staan op een sticker wat opmerkingen van kranten of muziekbladen en die liegen er niet om.
'Genius", 'A work of sublime beauty' 'Endlessly moving' 'Sheer perfection' 'A star' Niet voor niks werd deze plaat genomineerd voor een prijs. En kloppen al deze loftuitingen. Zonder meer. De nummers zijn stuk voor stuk pareltjes, de wat hese stem van Kathryn is schitterend en de muziek prachtig. De vergelijking met bijvoorbeeld Nick Drake is op deze plaat niet vreemd, dezelfde stijl.
Ik heb nog 2 andere cd's maar dat worden er zeker meer.
Bekend en beroemd in Engeland, maar hier nog relatief onbekend.