Today Is the Day - Kiss the Pig (2004)

Je kunt het eigenlijk geen muziek noemen, deze waanzinnige plaat van Today is the Day. Toch heb ik de plaat, met een vreemde mengelmoes van zowel zin als tegenzin, in zijn geheel beluisterd, mede omdat ik verbijsterd werd door het ongelooflijk snelle drummen (en het lang volhouden van dat tempo) in sommige nummers. Ik heb Kiss the Pig daarna, deels nog altijd met tegenzin, nog een aantal keer opgezet en juist doordat ik het album meerdere keren beluisterde, begon ik er meer in te horen dan de enorme bak herrie die het in eerste instantie lijkt. Zelfs het bizarre gekrijs van Steve Austin (vaak in meerdere lagen door/over elkaar) begon ik naarmate ik het vaker hoorde meer te waarderen..

Om een iets breder licht te laten schijnen hier een aardige qoute uit een recensie op KindaMuzik:

"...voor de luisteraar alleen maar een extra reden om weg te rennen. Maar dat doe je pervers genoeg niet. Kiss the Pig is namelijk een intrigerend werkstuk. Het is eigenlijk verschrikkelijk wat je te horen krijgt, maar tóch blijf je luisteren. Van het ontgrendelen van een machinegeweer bij opener 'Why They Hate Us' tot aan het kinderstemmetje bij het einde van afsluiter 'Birthright'. Alles heeft een bedoeling en geeft de luisteraar meer inzicht in het doorgeladen brein van Steve Austin."

Ik bleef inderdaad luisteren.. en doe dat nog steeds 4*

Goed gezegd. Al is het wel een erg assault. De nieuwe plaat is iets vriendelijker voor je oren af en toe. 4*