Lääz Rockit - Annihilation Principle (1989)

Iets minder bekende bay area thrash metalaars met wat hooggestemde venijnige gitaarriffs. Op dit laatste album met bassist willy Langehuizen wordt het gekozen speedy thrash pad van de voorganger Know your enemy verder ingeslagen. Holiday in combodia is een punky dead kennedy'S cover en Michael Coons laat op het laatste nummer the omen nog even horen dat hij ook met zijn "normale" zangstem prima uit de voeten kan. Doet af en toe een beetje (veel) denken aan the legacy van het souls of black album van Testament. Uhh andersom dan, dus. (Deze was eerder). Ook het prima Shadow company heeft een mooie intro/outro. De tempowisselingen in het nummer lijken dan weer op hoe Anthrax het doet om je een idee te geven. Leuk album die al bij het "bijna vergeten" gedeelte van mijn rechter hersenhelft was aangekomen.

Dit album heb ik inmiddels al enkele jaren niet meer gehoord en het voelt aan als een warme nieuwe ontmoeting met een oude vriend. Ik geniet weer van begin tot eind. Het brengt me met mijn gedachten weer naar 2005/2006 toen de interesse in de klassieke thrash helemaal opleefde. Toen ontdekte ik Laaz Rockit (heb me nog wel verbaasd over de wat lullige bandnaam). De enige keer dat ik de band gezien heb, was in Dynamo in 2007. Knul van 21.

Annihilation Principle laat Laaz Rockit op z'n best horen. De klassieke line up, want hierna zou Willy Lange al snel vertrekken. Maar andere zaken zijn hier plots wel dik voor elkaar. De productie is erg goed. Michael Coons zingt en schreeuwt nu ook erg lekker. Van het felle Chasing Charlie of de Dead Kennedy's cover Holliday In Cambodia tot de sombere ballad The Omen. Er staan met o.a. Fire In The Hole en Mirror To Madness een paar heerlijke krakers op. The Omen vind ik ook echt fenomenaal. De rest scoort eigenlijk ook heel goed, maar is toch net een tikje minder. Toch geniet ik na al die jaren weer met volle teugen en denk ik niet dat de gemiddelde thrashfanaat zich zal vervelen met deze fantastische plaat. Ik doe lichtjes gek en laat de 5* gewoon staan. Annihilation Principle mag dan een vergeten klassieker zijn, ik blijf 'm nog trouw beluisteren. Eigenlijk is alles top hieraan. Ook het gitaarspel en de heerlijke roffels van wijlen Victor Agnello.

Tussenstand:
1. Annihilation Principle
2. Know Your Enemy
3. No Stranger To Danger
4. City's Gonna Burn

Helemaal mijn soort thrash. Coons heeft zijn zang voor elkaar (klinkt bij de ballad-stukken zelfs best als Klaus Meine) en song na song is het niets dan fantastisch toffe riffs en solos die me blij maken. Met Mirror To Madness en The Omen hebben we ook meteen een paar van de beste Lääz Rockit songs tot nu toe te maken. Nu heb ik spijt dat ik het album enkele jaren geleden niet gewoon blind heb meegenomen toen Ruud me hierop wees!

Tussenstand:
1. Annihilation Principle
2. Know Your Enemy
3. No Stranger To Danger
4. City's Gonna Burn

Had verwacht deze ook minstens vier sterren te kunnen geven, want deze heb ik indertijd minstens even grijs gedraaid als de voorganger. Het benadert 'Know...' ook wel behoorlijk, maar die vind ik net een tikkie beter qua nummers. Ook hier ben ik niet kapot van de productie (drumgeluid) en is de stem van Coons niet altijd aan mij besteed, maar is nog zeker te doen - ik moet ook maar niet (weer) twee albums van deze band op 1 dag luisteren...

Tot zover een tripje down memory lane; 3,5*.

Lekker thrashplaatje, maar maakt toch net wat minder indruk dan de vorige.

1. Know Your Enemy
2. Annihilation Principle

Wat is The Omen toch een prachtig nummer. Ik ken alleen dit album van ze en vindt dit nummer er echt uitspringen. Zijn er meer nummers van Laaz Rockit waarin hij zo mooi zingt?