Ten - The Name of the Rose (1996)

Ooit willen weten hoe Jim van Idols klinkt als hij hardrock zou zingen? Luister dan naar de band van oudere broer Gary Hughes.

Hij heeft net zo'n lage, lome en een tikje monotone stem. Wel zingt hij prachtig vormgegeven epische, klassieke hardrock. Er zijn wat verwijzingen naar Whitesnake en Rainbow, maar de band heeft ook een erg eigen gezicht.

Ten trapt haar tweede langspeler gelijk maar af met het allerbeste nummer uit haar carrière The Name Of The Rose. Achtenhalve minuut op en top gitaargeweld, een sterk refrein en ruig solowerk van Vinnie Burns.
Dit nummer bevat alles wat Ten in haar mars heeft. Het komt op de rest van de album allemaal wat gedoseerder terug.

De overige nummers zijn dan ook wat melodieuzer en wat gladder, maar de kwaliteit blijft kaarsrecht overeind.

Aanrader voor de melodieuze hardrockliefhebber.

Daarom had ik Jim graag hardrock horen zingen. Mijn gedachten toen ik Jim voor het eerste hoorde; 'Die klinkt als Gary Hughes!'

Dit is een zeer sterk album. Hierop was het soms wel erg zoet op sommige momenten, maar als het goed gedaan wordt: voor mij geen probleem. Bovendien rockt het op vele momenten ook als een tierelier.
En Ten heeft zeker een eigen gezicht inderdaad, een eigen geluid!

Haha, het ligt dus niet aan mij?

Ik wilde daarom zelfs dat de vaak bekritiseerde Jim ging winnen destijds
Je hoeft maar naar Ten te luisteren om te horen dat een dergelijke stem goed kan werken als de muziek er zich voor leent.

Het is daarentegen wel naïef om te denken dat Idols mededingertjes iets anders gaan zingen dan dat de in hen investerende producers ze voorschrijven.
Ik geloof ook niet dat Jim een Ten fan is. Ik vraag mij af of hij ooit van Gary Hughes heeft gehoord. Maar het is wel heel toevallig dat ze hetzelfde timbre hebben en dat ze van dezelfde lome timing gebruik maken.

Thunder, Magnum en Ten.

3 britse powerrockbands die de bekendheid niet haalden, maar wel alledrie gebaseerd rond een goede zanger en gitarist.

Bij Ten waren dat Vinnie Burns en Gary Hughes.

Lekkere tempo's, lekkere riffs, lekkere solo's en een goede rock-strot.
Alleen al de opener is voldoende om mensen te overtuigen, me dunkt.

Vinny Burns

Turn Around is echt slecht...

De titelsong vind ik prachtig en voor de rest heb ik me een beetje verkeken op deze band, ik had iets meer avontuur verwacht. Op zich klinken de nummers wel professioneel, maar het is mij een beetje te gladjes. 'Jim' draagt daar uiteraard ook aan bij, maar hij zingt verder niet verkeerd - net als de echte dus.