The Byrds - Live at the Fillmore, February 1969 (2000)

Dit live-album is in 2000 verschenen en bevat opnamen uit 1969 van een week na het verschijnen van 'Dr. Byrds & Mr. Hyde'-album.
De set klinkt erg geinspireerd en licht in dezelfde lijn als 'Sweetheart of the rodeo' en 'Dr. Byrds & Mr. Hyde' en is dus een prima aanvulling op deze albums.
Live kunnen The Byrds het net zo goed brengen als op hun studio-albums. Ik vind dit live-album vele malen beter dan het live gedeelte van '(Untitled)' uit 1970. Ze hadden dus beter een selectie uit deze tracks kunnen maken of een geheel dubbel-album met al deze nummers uit kunnen brengen. 'Nieuwe' tracks zijn 'Close up the honky tonk', 'Buckaroo' en 'Sing me back home'.
Dit album is echt een must have voor iedere Byrds-fan! Top!

Geweldige live-cd, heb hem toevallig nu opstaan. Het songmateriaal is misschien niet het sterkste wat de Byrds ooit op de plaat hebben gezet, maar er wordt wel erg goed gespeeld.

Vooral Clarence White speelt hier erg briljante countryrock-loopjes, vind hem een zwaar onderschatte gitarist.

In country(-rock) kringen is hij nog steeds een Held hoor. Hij was inderdaad een briljante gitarist maar IMO wel met een enorme makke. Hij had toen hij bij de Byrds kwam eigenlijk nog nooit elektries gespeeld en heeft nooit de push gekregen om het verschil tussen akoesties en elektries spelen beter in te leren schatten met als resultaat dat hij eigenlijk veel te veel speelt.
Uit de katagorie "zwaar onderschatte gitarist" denk ik trouwens meer aan Zal Yanowski. Minstens net zo'n briljante gitarist die wèl wist wanneer hij de snaren stil moest houden ..........

Dat gezegd hebbende......... Dit is voor mij de beste CD uit de White / Parsons jaren. Ze spelen heerlijk fris van de lever en met een enthousiasme wat ze op hun studio platen nooit hebben kunnen vangen. Ook live was de snee er snel af. Ik zag ze begin 70s 2 keer optreden en beide keren was het een slaapwekkende vertoning ..........

Leuk live album van de legendarische Byrds. Een aanrader voor de liefhebber.

Degelijk live album, maar ze moeten het hier niet van hun karakteristieke samenzang hebben. Ze klinken hier ook erg als minder talentvol broertje van The Flying Burrito Brothers. Herken wel wat Droombolus schrijft over Clarence White. Was een beetje een pingelaar en iemand had hem ook wel een ander gitaarpedaaltje mogen geven.

Ooit gekocht voor € 5,-- en één keer beluisterd. Was eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld. Zal 'm nog eens beluisteren.

Ook ik was niet zo enthousiast toen ik dit album voor het eerst beluisterde. Voor mij hadden The Byrds mogen stoppen toen Chris Hillman de groep verliet, maar uiteraard moest McGuinn zijn ding doen, en bleef de naam "The Byrds" gehandhaafd, maar de groep verschilt qua geluid (uiteraard) nogal van de oorspronkelijke Byrds.
Positief is dat je een goed ingewerkte groep hoort, het geluid is prima en McGuinn is goed bij stem.
Ik ben echter niet enthousiast over Clarence White, wiens spel ik niet heel erg kan waarderen. Ik heb geen verstand van de techniek van het gitaarspelen, maar in het bijgevoegde boekje lees ik over een uitvinding van van Clarence White (samen met Gene Parsons), namelijk de "string bender" die verbonden met zijn gitaar het geluid van de pedal steel simuleerde. Ik vind er niet veel aan en zijn spel vermoeit mij.
Maar het ergste vind ik het onrustige drumspel van ADHD'er Gene Parsons, die door velen zo wordt bewonderd.

Dit album is bijna onbeluisterbaar voor mij. Ging vandaag in de herkansing, maar helaas: niet aan mij besteed.

Ze gebruikten de stringbender niet altijd, heartofsoul. Gene Parsons plaatst tegen betaling nog altijd stringbenders in gitaren, uiteraard tegen betaling van behoorlijk forse vergoedingen, maar dit terzijde. Droombolus geeft hierboven in zijn bijdrage van 4 oktober 2008 een heel plausibele verklaring wat de mogelijke oorzaak kan zijn dat je White's spel niet zo kunt waarderen. Hij is aan wat wij in het noorden 'dichtmetselen' noemen.

nlkink: dat bericht van Droombolus heb ik uiteraard met belangstelling gelezen - maar hij komt tot een relatief hoge waardering, vergeleken met die van mij. Zo'n afkeer heb ik dus (wat dit album betreft tenminste) van het spel van de heren White en Parsons. Ik heb echter (benadruk ik) in het geheel geen afkeer van Clarence White, die ik als goede sessiegitarist ken en van zijn belangrijke bijdrage aan het album van Nashville West (opgenomen in 1967), dat op MuMe helaas niet te vinden is (maar gelukkig wél op Spotify staat) en dat prima spel van White laat horen. Beluister het maar eens.

Degelijke liveplaat van de latere Byrds, al mist het her en der wel wat spanning. Komt voor mij vooral door de zang van McGuinn die ik niet echt geïnspireerd vind klinken. Ik ben dan wel weer groot liefhebber van Clarence White. Je kunt inderdaad wel goed horen dat zijn wortels in de bluegrass liggen, met dat snelle en opgevulde spel. Heb enkele maanden geleden de B-bender in actie gezien in de handen van Bertolf bij de 'History of country rock' tour van Her Majesty. Fantastische toevoeging aan de sound, als je het mij vraagt. Overigens was dat concert gevarieerder en als geheel beter dan deze plaat.

Dat vind ik eigenluk al het probleem vanaf Sweetheart. McGuinn probeert de franchise kommersjeel verantwoord draaiende te houden maar schiet tekort zonder de input van Crosby & Hillman ........

Klopt, Sweetheart was eigenlijk de laatste echt goede Byrdsplaat. Na het vertrek van Hillman (en Parsons, maar die kun je nauwelijks een echte Byrd noemen) werd het fors minder. De muzikale vernieuwing en kwaliteit kwam vanaf toen van hun nieuwe projecten. Echt slecht vind ik het latere werk van the Byrds nou ook weer niet, maar op een paar tracks na heeft het voor mij een hoog mwoah-gehalte.

Desalniettemin blijft de hele geschiedenis van de band en alle offshoots reuze interessant en invloedrijk. Juist ook omdat er zulke verschillende periode's in betrekkelijk korte tijd zijn geweest.

Het niveau van de beste Byrds-platen wordt hier niet gehaald, zo zonder David Crosby en Chris Hillman, maar een aardige live-plaat is het zeker. De liedjes zijn gewoon mooi, natuurlijk, en McGuinn is best een charismatische frontman. Leuke voetnoot voor mezelf is wel dat deze plaat deels uit nummers bestaat die ten beste werden gebracht op 8 februari 1969. 21 jaar later zou ik geboren worden.

3,5 sterren