The Byrds - Byrdmaniax (1971)

Ook dit is een ondergewaardeerde plaat. Altijd afgezeken vanwege overproduktie. Toch heeft dit album zijn momenten, zoals in het magistrale Glory glory en slotnr Jamaica Say You Will.

Tip: Nu snap ik waarom de bassist van de late Byrds line-up Skip heet met zijn voornaam. Als je zijn nummer overslaat, houd je nog een aardig mini-album over.

Ik moest even lachen om die quote van Robo boven mij, want daar heeft hij toch gelijk in.
Ik vind 'I wanna grow up to be a politician' het beste nummer van de plaat. Roger McGuinn kreeg hierbij net als op het vorige album weer hulp van Jacques Levy.
'I trust' dat hier een hit was gaat ook wel en Jackson Browne's 'Jamaica say you will' is een betere versie dan die van Joe Cocker. De rest trekt mij niet zo. Zelfs door de plaat meer draaibeurten te geven, wordt hij niet beter.

Tja, Tunnel of Love, Citizen Kane en Absolute Happiness zijn inderdaad niet het beste dat the Byrds ooit op plaat hebben gezet.

Toch staan ook op dit album nog vele prachtige nummers. Kathleen's Song is zó mooi, I Trust is een heerlijke single en Jamaica Say You Will een zeer goede Jackson Brown cover. De meeste van de rest van de nummers zijn ook prima in orde.

Het is zeker niet het beste Byrds album, maar de reputatie van onluisterbaar prutalbum is ook totaal niet verdiend. Een kleine 3,5 van deze Byrdsfan.

Ik ken deze absoluut niet. Heb ik veel gemist dan ?
Ik heb al aardig wat Byrds in mijn collectie verder hoor :

FARTHER ALONG
GREATEST HITS
SWEETHEART OF THE RODEO
THE BEST OF THE BYRDS - GH VOL. II

Sorry voor de hoofdletters, ze staan zo in een Excel bestand, ik heb gecut en gepaste, ga niet alles in kleine letterjes zitten overtypen !

Voegt deze nog iets wezenlijks toe aan mijn collectie ??

Ja, Je mist aardig wat maar niet noodzakelijkerwijs deze.

Aanraders zijn :

The Notorious Byrd Brothers
Fifth Dimension
Ballad of Easy Rider
Younger Than Yesterday
Untitled

Zo'n beetje in deze volgorde. Ik ben niet zo'n fan van de eerste twee albums, maar deze hebben ook hun fans. (Zorg wel dat je de versies met bonustracks krijgt - vooral van Fifth Dimension en Untitled).

Happy Hunting ; er ligt nog zoveel moois te wachten.

McGuinn's 'Kathleen's song' is inderdaad ook een juweeltje en op de herziene versie van '(Untitled)', dus het '(Unissued)'- gedeelte staat ook een gave atlernate version van dit nummer.
'Preflyte' is ook een interessant album met opnamen uit 1964.

Een soort van monster van Frankenstein, deze plaat, haastig gemaakt en terwijl de Byrds op tournee waren door producer Melcher voorzien van allerlei koortjes en strijkjes. Wat mij betreft verreweg het minste Byrds-album ondanks een handjevol goede songs (nou ja, het blijven wel The Byrds!).
Ik kom niet verder dan 2.5 ster ... zwanezang Farther Along, die hierna kwam, is ook geen hoogvlieger maar veel sympathieker dan dit bijna-misbaksel.

Ben eindelijk eens begonnen aan deze band. Heb een hele trits klaar liggen om te luisteren en dit is toevalligerwijs de eerste.

Nooit geweten dat ze zo Big Star-achtig klonken (historisch gezien natuurlijk andersom, maar ik ken Big Star al weer langer).

Het geluid / de productie van deze plaat vind ik best ok, maar de songs zijn niet heel bijzonder. Begrijp uit de andere reacties hier dat deze plaat de band geen recht doet.

Tunnel of love vind ik wel aardig. Citizen Kane en Glory Glory vind ik dan weer niks.

Big Star is ook een van mijn favoriete superbands (met Alex Chilton (Box Tops, o.a. 'The Letter') & Chris Bell.
Gaat inderdaad goed samen met The Byrds.

Ben de latere periode van The Byrds nog eens opnieuw aan het doornemen, want ik luister er eerlijk gezegd nooit naar. Untitled negeerde ik ook lange tijd, maar die ga ik wellicht toch weer regelmatiger beluisteren.

Dit album vind ik echter niet echt denderend. Nóg verder verwijderd van het geluid van the Byrds, en naast 'I Trust' en 'Jamaica Say You Will' staan er hooguit een paar nummers op die 'wel aardig' zijn.

'Tunnel of Love', 'Citizen Kane' en 'I Wanna Grow Up to Be a Politician' zijn daarnaast missers van jewelste.

Zeer matig werkje, hoewel het ook weer niet écht slecht is.

Deze heb ik nog ergens op vinyl maar ik heb 'm nooit aangeschaft op CD. Het enige nummer dat ik echt mooi vind is 'Kathleen's Song' en als ik heel erg eerlijk ben vind ik de versie op de zwarte box set mooier.

De twee redenen waarom ik dit geen écht goed album vind, zijn: het klinkt voor mij niet als een "echt" Byrds-album (mooie samenzang, memorabele liedjes, lekkere country-rock) en die vind ik nog wel in meerdere of mindere mate terug bij en t/m het album Ballad of Easy Rider uit 1969. (Untitled is wat dat betreft voor mij een twijfelgeval).Byrdmaniax maakt op mij een verbrokkelde indruk. De eerste 3 songs zijn nog wel aardig, maar vervolgens gaat het mis (en dat is dan de tweede reden): Skip Battin zingt een paar liedjes, iets waar Roger McGuinn later wel een beetje spijt van heeft gekregen.

Samengevat: zéér onevenwichtig album, waar (als ik in een welwillende bui ben) toch wel een paar aardige liedjes op te ontdekken zijn. Kathy's Song en Pale Blue vind ik best goed, en het instrumentale Green Apple Quick Step vind ik grandioos, maar meer dan voldoende vind ik het album helaas niet.

Hier staan zeker nummers op die echt niet goed zijn, maar doordat er tracks op staan die redelijk afwijken van wat The Byrds op de laatste paar platen gedaan heeft, vind ik het toch wat interessanter. Eerlijk gezegd kan ik Citizen Kane wel hebben, ook al blijft Skippy een beroerde zanger. McGuin slaat de plank mis op I Wanna Grow Up to Be a Politician, maar ik moet toegeven dat Kathleen's Song best ok is. Het is een album van grote verschillen (geen uitersten, want het is nergens echt heel goed) en doordat er best goede momenten zijn, heeft deze automatisch de voorkeur boven een aantal post-Notorious Byrd Broters albums. Het is bij vlagen zelfs weer wat folky. In elk geval vestig ik mijn laatste hoop op de laatste plaat, al kan ik me niet voorstellen dat na alle ellende een reünie heel veel zin had.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Byrdmaniax
7. Dr. Byrds & Mr. Hyde
8. Ballad Of Easy Rider
9. Sweetheart of the Rodeo
10. (Untitled)

Dus achteraf zijn er blazers aan toegevoegd zonder dat de band hier zelf van wist? Wow, ik kan me voorstellen dat dit een flinke vertrouwensbreuk is en dat de band hier zelf ook niet blij mee was. Het klinkt overigens niet per se alsof ze er niet horen, dat maakt het nog een stukje draagbaarder (maar nog steeds niet mijn ding). Absolute Happiness, Kathleen's Song en My Destiny vind ik overigens nog best wel te behappen, maar voor de rest is het allemaal niet heel veel soeps. Het is wederom ook niet echt slecht, maar de score valt mij in vergelijking met iets als Sweetheart of The Rodeo echt vreemd tegen. Is die pure country dan echt zo geliefd bij de fans?

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man
6. (Untitled)
7. Ballad Of Easy Rider
8. Byrdmaniax
9. Dr. Byrds & Mr. Hyde
10. Sweetheart Of The Rodeo

Met Byrdmaniax gooide de groep op een nadrukkelijke manier de eigen ramen in. De voorganger Untitled was goed ontvangen en had de groep weer op de kaart gezet. De verwachtingen voor de opvolger waren hoog. Terry Melcher zou wederom de productie op zich nemen. Op de plank lagen nog wat onvoltooide stukken. Maar de omstandigheden die het jaar ervoor een goed album hadden opgeleverd bleken geen garantie te zijn voor de toekomst.
Kathleen's Song is één van de slachtoffers. Een in eerste aanzet mooi nummer. De groep had het al in 1970 opgenomen voor Untitled maar het nummer bleef op de plank liggen. Melcher bewerkte de tapes door er strijkers aan toe te voegen. En dat deed hij met meer nummers waarvan hij het gevoel had dat ze onder de maat waren.
De bijdragen van Skip Battin zijn ook al eerder vermeld als ver onder de maat. Drie nummers, geschreven met zijn maat Kim Fowley. Wie een beetje duikt in de geschiedenis zal er achter komen dat Fowley vooral bekend/berucht is om zijn novelty songs. Dat kan ook een oorzaak zijn dat de nummers van Battin zo afwijken van de Byrds sound.
De bonus tracks waren een fijne aanvulling op Untitled maar zijn ook ver onder de maat. McGuinn doet een poging om met Just Like a Woman de traditionele Dylan song op te nemen maar hij zingt het alsof hij er niets van meent. Waarschijnlijk had McGuinn dat zelf heel goed door.
Na release van het album en de daaropvolgende negatieve recensies nam de groep publiekelijk afstand van het album, met hun vinger wijzend naar Terry Melcher. Ja, natuurlijk had hij zich als producer laten gaan, maar daar was de groep zelf bij.