Lisa Gerrard & Patrick Cassidy - Immortal Memory (2004)

Prachtplaat weer, dit nieuwste werk van Lisa Gerrard.

Op Immortal Memory is ze vergezeld door de in bepaalde kringen bekende Ierse klassieke componist Patrick Cassidy. Samen hebben ze gezorgd voor een zwaar in het gehoor liggend, zeer klassiek getint album met tien stukken die het thema leven, dood en hergeboorte behandelen.

Deze muziek lijkt wat minder toegankelijk dan Gerrard's eerdere solo-werk. De songs zijn minder frivool en geheel klassiek en soms ook Iers getint. Verwacht geen Turks/ Arabische klanken meer, maar zware, zeer meeslepende muziekstukken die bijna cerebraal klinken.
Gerrard zingt de stukken in het Gaelic, Latijn en Aramees.

Om eerlijk te zijn moet ik de ware kracht van deze stukken nog een beetje zien te ontdekken, gezien de relatieve ontoegankelijkheid vooral, maar vaststaat dat ook deze plaat uiteindelijk weer omschreven zal moeten worden als een meesterwerkje van een zeer begenadigd zangeres, bijgestaan door een klassiek componist die eveneens sterk werk heeft verricht.

Immortal Memory moet nog wat groeien bij mij, maar dat het weer een zeer fraaie plaat is, is wel duidelijk.

Ik merk ook dat deze cd moet groeien. Het doet me qua sfeer erg aan Henryk Gorecki denken met zijn 3e symphony. Eigenlijk bijna klassiek dus ja. Mijn huidige 3,5 zou dus in de toekomst meer kunnen worden

Na het horen van het nummer Amergin's invocation kan ik toch echt niet anders dan de conclusie trekken dat ik dit album met een halve ster extra moet belonen.

Machtig mooi.

Eerste kennismaking met Lisa Gerrard buiten de filmmuziek. Gerrard leerde ik namelijk kennen via Gladiator, Mission Impossible 2 en andere filmscores. Meestal, haast altijd, levert ze in dat genre altijd schitterend werk, compositie en/of zang.

Ik had al eenmaal eerder iets gehoord van Gerrard en Cassidy, in de score van Salem's Lot. Hun Salem's Lot Aria was echt geweldig mooi, duister en onheilspellend. (review hier)

Maar Immortal Memory dus. Vaak zijn de nummers heel gelijkaardig aan die aria van Salem's Lot, lijkt me ook wel logisch op een bepaalde manier. De nummers zijn meestal droevig en heel atmosferisch. Enkele nummers hebben ook Iersklinkende percussie/drum. Mooi voorbeeld is Sailing to Byzantium, vind ik erg goed.

Mooiste nummers zijn Amergin's Invocation en Marantha. Ook de orgeltonen in Psallit in Audre Dei zijn prachtig. Wonderlijke stem van Lisa, zoals gewoonlijk. Neemt me helemaal mee.

Mooie kennismaking met Gerrard buiten de filmmuziek. Ik heb onlangs ook de 4CD verzamelset van Dead Can Dance gevonden in de bib en die zal ik binnenkort ook eens goed beluisteren.

Vooral mee doorgaan zou ik zeggen

En nu nog de rest Bregt, kom op, ga ervoor....

Ik had deze besteld en ik heb em sinds gisteren binnen. Prachtige cover en heel erg mooi artwork.

Ben DCD-liefhebber, heb deze aangeschaft en gedraaid. Ben niet helemaal overtuigd - zal 'em op 3,5 zetten; ik mis de spanning en de puurheid. Ik vrees dat ik het net te glad vind.

Om een of andere reden verwacht ik steeds beelden van paarden die over een steppe galopperen. Fimmuziek zonder fillem; 't is net ff te!

Ik weet het nog niet helemaal; ik kom erop terug.

Ik blijf een beetje bij mijn eerdere conclusie - ik vind het mooi, erg filmisch (ik moet continue denken aan "The Lord of the Rings", "Seven Years in Tibet"of andere epische fims), met name in 3 en 4. Ik mis intimiteit, de spanningsboog, het onverwachte.

Het is te veel 'sweet', zonder 'bitter'. Ik zou het lieftste een 3,75 geven - omdat een 3,5 te laag is, qua kwaliteit; een 4 is te hoog, qua emotionele waarde. Misschien vind ik het te veel effectbejag. Omdat het toch een fijne en mooie plaat is, zet ik hem nu op 4.

Een hele CD achter elkaar is wat teveel van het goede, maar als de indivisuele songs eens in de zoveel tijd voorbij "shuffelen" op mijn MP3, dan omarm ik de grote schoonheid van deze muziek.

O, Lisa...

Maranatha (Come Lord)...

Zucht...

Immortal Memory is balsem voor de ziel.

het onze vader in haar oorspronkelijke taal te horen is bijzonder. gerrard zingt hemels als altijd. ik zag haar eens in een belgisch praatprogramma, totaal misplaatst. had me ooit voorgenomen al haar soloplaten te kopen; toch niet gedaan met al de filmscores. elk nummer is prachtig, maar veilig.

Diverse bronnen vertellen ons dat dit album oorspronkelijk bedoeld was als filmscore voor Mel Gibson's The Passion of the Christ.

Dat klopt niet.