Armored Saint - Raising Fear (1987)

Best aardig album van Armored Saint, maar na voorganger Delirious Nomad natuurlijk iets minder. Wat is de Lynyrd Skynyrd cover Saturday Night Special hierop een afknapper! Chemical Euphoria en Raising Fear zijn de aardigste nummers...

Vroeger was ik beter op de hoogte van metal dan vandaag de dag. Lang niet alle bands van de jaren tachtig heb ik op cd. Dit wel. Mischien heb ik deze wel liever dan Delirious nomad. Ik ga meteen al uit m'n dak met Raising fear. De cover is de minste van de plaat. Out on a limb is de betere middelmaat. Isolation is een ijzersterke ballad en tevens m'n lievelingslied. Chemical euphoria is een echte metalkraker. Op cd krijg ik nu eerst het wel aan te horen Crisis of life dat de bonustrack is.Duidelijk minder dan de rest, mischien dat ze daarom een cover opnamen. Frozen will is een mooi intro van de alweer 20jaar geleden overleden Dave Prichard. The legacy / Human vulture/Book of blood /Terror /Underdogs zijn allemaal goede metalsongs maar net niet speciaal genoeg om er apart op in te gaan. John Bush beluister ik hoofdzakelijk met Armored saint. Wat Bush met Scott Ian opnam kan me minder schelen. 4ster.

Ik vind dit nog steeds hun beste. Het is wel de plaat waarop hun eigen sound iets teveel naar de achtergrond wordt verdrongen door een wat standaard productie, maar het songmateriaal geeft voor mij de doorslag. Out On A LImb en Chemical Euphoria zijn gewoon erg Armored Saint. Dan is er Isolation, een mooie semi ballad, Book Of Blood is gewoon goed met die rustige break erin en Terror (mijn favoriet) laat de band op zijn hardst horen. Dit blijft toch ook een voorbeeld van een band die meer in zijn mars had dan de verkoopcijfers deden vermoeden.

Het eigen geluid van Delirious Nomad is inderdaad wat verdwenen ten faveure van (een poging tot een )typisch stadion geluid.
Qua nummers is er niet veel mis met dit laatste album met de overleden Dave Prichard. Of het moet de slappe Lynyrd Skynyrd cover zijn.
Daarbuiten is er ruim voldoende te genieten met het titelnummer, het zinderende Chemical Euphoria en de spannende semi-ballade Isolation.
Persoonlijke favoriet van mij is Book Of Blood behept met een geweldig kalm middenstuk wat totaal onverwacht in het nummer opduikt.

Raising Fear vindt ik het minst goede album van Armored Saint. Deze band heeft naar mijn idee alleen maar goede albums afgeleverd maar waar de andere albums zeg maar een 8,5 of 9 waard zijn, zou ik hier een 7,5 of krappe 8 voor geven.
Er staan een aantal nummers op die me toch niet heel veel doen: "Crisis of LIfe", "Saturday Night Special" (geen goede cover) en "Terror". Het is niet slecht maar toch.....

Wat ik zeker nog wil opmerken is de albumcover! Altijd al 1 van mijn favoriete platenhoezen geweest Hoe metal kan het zijn en worden? Destijds stoer, nu gedateerd maar dat maakt niet uit. Als LP komt die beter tot zijn recht dan als cdhoesje.

Al met al wel 4 sterren want samen met al het andere Armored Saint werk, is dit misschien hun minste album. Maar altijd nog beter dan menig ander metal album

Wisselvallig album. Er staan een aantal van de beste A.S. nummers op maar ook zoveel ondermaatse composities. Krappe voldoende...

Een fantastisch album dat in vergelijking met de andere albums van deze band de minst hoge score krijgt. Elk nummer vind ik een feest der herkenning. Binnen het genre nog steeds een monument naar mijn idee, en dat komt met name door de synergie tussen de bandleden.
Over John Bush kunnen we kort zijn wat een klasbak, daarnaast het heerlijke gitaarwerk, de stuwende ritmesectie en stuk voor stuk songs die ik mee wil brullen. Book of Blood is het prijsnummer wat mij betreft, een tijdloos stuk.

Hoe een mening kan veranderen. Nu ik de albums van AS achter elkaar aan het luisteren ben komt dit album me toch een stuk beter over dan mijn eerdere opmerking beschrijft. De toppers zijn absoluut Raising Fear, Chemical Euphoria en Book Of Blood (John zingt hier werkelijk fantastisch!). Dit zijn zoals eerder gezegd enkele van de beste nummers die de band heeft gemaakt. Maar de overige nummers mogen er ook zijn al halen zij niet het topniveau. De productie van het album is ook prima voor elkaar.

Score: 83/100

Armored Saint heeft geen enkel slecht album uitgebracht, hoewel de platen variëren van voldoende (La Raza) naar uitstekend (Delirious Nomad). Ook deze schijf is prima. De productie zit goed in elkaar, Bush is een van de beste zangers die het genre rijk is, de band is uitstekend op elkaar ingespeeld en de nummers zijn van een hoog niveau. Buiten het titelnummer, en het prijsnummer Book of Blood wil ik ook Human Vulture nog even benoemen, het typische jaren 80 intro, de riff die erin knalt en Bush die al zingende de boel bij elkaar schreeuwt zoals alleen hij dat kan. In mijn ogen en oren na Symbol de beste plaat van de heren.

Raising Fear, wederom een fijne productie, catchy maar ruige songs en van een constant niveau.
Het titelnummer is fraai, brul je al na 1 keer mee en zit goed in elkaar. Saturday Night Special, een cover van Lynyrd Skynyrd is mager en past eigenlijk helemaal niet zo tussen het overwegend sterke songmateriaal van eigen snit. Dat geldt ook voor Out on a Limb, een degelijke track maar ook niet meer dan dat. Hierna begint echter het grote genieten, Isolation is een powerballad in optima forma, stemmig en meeslepend, zo lust ik ze wel. Chemical Euphoria en Human Vulture, dit is fijn hoor. Lekker uptempo en Bush die bij tijd en wijle heerlijk uithaalt (ik snap dondersgoed dat de heren van Metallica al een positie voor hem in de band hadden ingeruimd). Book of Blood gaat er met de eer vandoor, een weergaloos nummer met fraaie overgangen. De overige songs zijn ook weer degelijk maar halen niet het niveau van de voorgaande tracks.
Raising Fear is een uitstekende schijf met enkele absolute hoogtepunten, met een paar songs die wat bleekjes afsteken tegenover deze knallers.

Tussenstand:

1. Raising Fear
2. Delirious Nomad
3. March of the Saint

Toch echt een pak minder dan de voorganger, maar nog steeds een dikke voldoende.

Echt een pak minder? Met het titelnummer, de creatieve powerballad Isolation, de ruige krakers Chemical Euphoria, Human Vulture en het machtige Book of Blood is het toch volop genieten? Maar als ik kijk naar de gemiddelde score van Raising Fear op MM in vergelijking met Delirious Nomad dan lijkt het inderdaad wel dat veel Saint liefhebbers Nomad hoger waarderen. Het verschil tussen beide platen is echter naar mijn mening verwaarloosbaar omdat ze stilistisch gezien zo op elkaar lijken.

milesdavisjr - tja, laatst ook al met Vicious Rumors' 'D.D.': op papier een kraker, maar toch. 'Delirious...' heeft veel meer 'lucht' op de één of andere manier, meer dynamiek, sterkere composities, mooier geluid. Maar dit is zoals gezegd ook niet mis hoor en misschien moet er wel een halfje bij - wordt evt. vervolgd.

John Bush blijft een zeer prettige zanger, maar na 3 albums ben ik erachter gekomen dat deze band niet echt de background categorie gaat ontgroeien. Het ligt allemaal aangenaam in het gehoor en de muzikanten weten wat ze doen, heel veel slechts valt er niet over te zeggen.

1. March of the Saint
2. Raising Fear
3. Delirious Nomad