Broadcast - Tender Buttons (2005)

Ugh, wat een zeikmuziek. Waar ik van de laatste Warpreleases Jackson and his Computer Band graag het voordeel van de twijfel geef, krijg ik hier allerlei nare koude rillingen en bijzonder kromme tenen bij het horen van zulke kwijlerige jaren '80 zeurpop. Je kan in de drang naar hipheid best leuke dingen doen met een retrogeluid (Jackson ), maar als de frisse context ontbreekt stort het met een flauwe plof in elkaar.

Dit heeft anders niets met de jaren '80 te maken hoor. De muziek van Broadcast ademt juist de sfeer van de jaren '60 (met name John Barry en Burt Bacharach).

Goed, het is meer de associatie die ik met dergelijke muziek heb. Oubollige synthesizers, monotone emotieloze zeurstem voor de zang - een ongelofelijk plat, ingeblikt geluid.

Ooit begon Broadcast als een kwintet, maar daar zijn er momenteel nog maar 2 van over. Dit kwantiteitsverlies heeft de afgelopen jaren gelukkig nauwelijks tot kwaliteitsverlies geleden, want ook Tender buttons is weer een fijne plaat.

Broadcast grossiert wederom in door Trish Keenan prachtig gezongen aan de jaren '60 refererende suikerzoete popliedjes die opzettelijk "verstoord" worden door tegendraadse laagjes muzikaal prikkeldraad in de vorm van wild zoemende analoge synthesizers.

Nog altijd zijn er weinig bands die van ogenschijnlijke tegenstellingen (de warme zangstem van Trish versus de kille synthesizersound en popmuziek versus avant-garde) een vloeiend geheel weten te maken. Voor fans van Stereolab is dit verplichte kost, maar ook liefhebbers van My bloody valentine, oude soundtracks, Air, Pram, Mum, Kraftwerk, Saint Etienne of Khonnor zullen hier mogelijk plezier aan beleven. 4*.

Nu op de luisterpaal!

nja, de oudere platen klonken wat voller. kwam ook door de hele band natuurlijk.

Het doet me echt heel veel denken aan Ladytron.

Wat een stuk melancholie kan er in een synthesizer zitten zeg. Vooral in America's Boy hoor ik dat goed.
Ik ben op dit moment nog in de 'ontdekkingsfase' van Broadcast en ik vind het erg leuke muziek.

Dat begin van Black Cat! Prachtig hoe die later past in de muziek. Gé-wél-díg!

Wat een vooruitgang met de vorige albums! erg goed album!

Een tegenvaller, omdat de lijn van Brodcast eentje is die nogal naar beneden gaat wat mij betreft. Het concert in Rotown bevestigde dat, rommelig, hard, bitse en koude platte electronica. Niet meer dat Sixties en warme gevoel dat ze eerst opriepen (oa in Paradiso). Ben erg sceptisch ten aanzien van releases die nog moeten komen.

Zoiets bedacht ik toen ik het weer eens opzette. Heel mooi dat dit werkt. Plaatje heeft de tand des tijds goed doorstaan!