Armored Saint - Delirious Nomad (1985)

Onbevangen, zo klinkt deze CD vooaral. Heerlijk hoe alle gangbare regels m.b.t. de opbouw van een nummer in Aftermath aan de kant worden geschoven. Het is gelijk het hoogtepunt van de CD. De CD klinkt gewoon als een band die lekker bezig is en plezier heeft in wat ze doen. De stijl hangt een beetje tussen metal en hardrock in en zanger John Bush toont uitgebreid zijn kwaliteiten. Het blijft jammer dat de band zich hierna niet heel veel meer wist te ontwikkelen.

Op Delirious Nomad komt Armored Saint over als volwassen hardrock/metal band met een compleet eigen geluid. Long Before I Die en Nervous Man zetten de toon middels een ongekende frisse energieke uitstraling. Ook het geluid is voor 1985 begrippen ronduit uitstekend te noemen.
Absolute hoogtepunt is het schitterende Aftermath. Dreigend, spannend en een hoofdrol voor de vocalen van John Bush die werkelijk alles geeft in dit klassenummer.

Conqueror en het absoluut meesterlijke Aftermath. Weer zo'n band waarvan ik het onbegrijpelijk vind dat ze niet veel groter zijn geworden.

nervous man en for the sake met een geweldig begin,
en in the hole als beste nummers.
sinds release als lp in mijn bezit, jaren niet gedraaid
nu weer opgepakt.

Heb de remaster in bestelling bij de Cosmox, hopelijk kunnen ze het album daadwerkelijk leveren.

Anders misschien bij rocky road in den haag.Op zijn side staat een maand

Ik zal het eens in de gaten houden, dit is toch wel weer zo'n goed album uit de jaren 80 dat weer boven komt drijven. Uitstekend geproduceerd, muzikaal vakmanschap en in ieder geval de eerste zeven nummers vind ik sterk. Daarna zakt het ietwat in maar Released is dan wel weer een pittige afsluiter, hoogtepunt is toch wel Aftermath.

Het is voor een groot deel typische US metal van die tijd. Geweldige solo's (For the Sake of Heaviness) en prima vocalist (Aftermath). Weinig mis mee.
De afsuiter Released is toch ook wel erg goed.

Deze band heeft mij nooit helemaal kunnen pakken, ondanks de geweldige zanger (wat als John Bush wel bij Metallica was gaan zingen?) en het eigen geluid. Dit album was destijds album van de maand in de Aardschok als ik het me goed herinner. Alleen al door het geweldige Aftermath is dit album de moeite waard!

Het probleem met Delirious Nomad is dat het niet helemaal past in de heavy (us power) metal hoek maar ook niet echt bij de hairmetal bands van de jaren tachtig. De bandnaam en letter type doet erg Europees aan maar de muziek is op en top Amerikaans. Vanwege het fantastische gitaarwerk maar een halfje erbij gedaan. Lang heeft prichard er niet van kunnen genieten want hij stierf op 26 jarige leeftijd (Leukemie, 1990).

Wellicht zijn dat de redenen dat Saint niet echt doorbrak; te ruig om zich in de 'hairmetal' categorie in te laten delen en te melodieus om er een power metal sticker op te plakken. Desalniettemin is het een prima schijf met uitstekende riffs, goede songs en een Bush die wat mij betreft tot 1 van de sterkste zangers behoort in zijn genre. Aftermath is de prijspakker op deze plaat.

Lekker hard album. Kan me herinneren dat mijn broer deze kocht gelijk met Metallica's derde. Beide prima albums; heb deze grijs gedraaid. Vooral kant 1 vind ik erg goed. Aftermath vond en vind ik een mislukte poging tot een ballad. Long before I die is mijn favoriet.

Aftermath een mislukte poging tot een ballad? Het is in mijn ogen het beste nummer van de schijf, een knaller, het nummer kent een mooie opbouw, een lekkere groove en Bush die er overheen gaat, dit nummer is een klassieker. Maar ieder zijn eigen mening.

Ten opzichte van het debuut mist Delirious Nomad up-tempoknallers als March Of The Saint en Madhouse. Daarentegen staat er met Aftermath wel een weergaloze powerballad op deze plaat.
Over de gehele speelduur is deze tweede plaat iets constanter dan het debuut en met name vanaf het eerder genoemde Aftermath is het genieten.

Score: 80/100

Heerlijk die jaren 80 platenhoezen, ik kan er eerlijk gezegd geen genoeg van krijgen, kom daar nog maar eens om tegenwoordig. Met de muziek is ook niet veel mis, een jaar na het debuut gaan de heren door op de weg die ze zijn ingeslagen en Delirious Nomad ligt keurig in het verlengde van March of the Saint, hoewel het songmateriaal nog wat constanter is. De plaat klinkt energiek, heeft een goed geluid en bevat in Aftermath een van de beste powerballads ooit gemaakt, een verslavende opbouw uitmondend in een passievolle voordracht van Bush, ik kan er geen genoeg van krijgen. Echter songs als Long Before I Die en You're Never Alone gaan er ook in als de spreekwoordelijke koek. Puik plaatje.

Tussenstand:

1. Delirious Nomad
2. March of the Saint

Een hoes was letterlijk het uithangbord van een album. Ik heb eens een heel verhaal gelezen over het enorme budget voor de hoes van The House of Blue Light van Deep Purple. Soms grijp ik een stapel lp's uit de kast met hardrock en metal om de hoezen te bekijken. Die van Delirious Nomad is inderdaad schitterend. En toch wel erg atypisch voor een metal album.

Inderdaad, en de achterkant is onmisbaar voor het hele plaatje, no pun intended. Eén van mijn favoriete metalplaten aller tijden die relatief toch wat minder bekend zijn, naast bv. de debuutplaten van Heir Apparent en Culprit.

Ja, dat maakt het extra leuk natuurlijk. Op die manier werd de hoes een verhaal. Zoals bij Peace of Mind van Iron Maiden, de binnenkant van de gatefold. Alleen de hoezen zijn vaak genoeg reden om serieus wat vinyl in huis te hebben. Lp's afspelen doe ik amper. Soms in gevallen als Delirious Nomad, omdat ik het niet op cd heb. En eigenlijk zou ik dit best vaker willen draaien want dit album is me nooit zo vertrouwd geraakt als het debuut (met ook al een toffe hoes en achterkant).

Er hing wat in de lucht in de tijd of er zat wat in het water, maar hoe dan ook, legio metalbands gingen tot het gaatje om binnen het genre genre de meest originele, energieke en creatieve songs op een langspeler te zetten en veel bands slaagden daarin. Armored Saint was er één van. Niet bij de eerste worp, ook nog niet bij de tweede, maar no. 3 was een schot in de roos.

Het meest opvallend vind ik wel het geluid van Delirious Nomad. Voor 1985 begrippen is dat opvallend fris, overrompelend kraakhelder en eigenlijk gewoon tijdloos. Ik wens eigenlijk veel meer metalbands dit geluid toe.

Ze zullen er zelf ook wel een beetje van geschrokken zijn want Raising Fear klonk alweer helemaal 80s met zijn stadionaspiraties.

Er zat niet de minste producer achter: Max Norman; die zijn sporen al bij Ozzy verdiend had en o.m. Black Tiger van Y&T deed. Chrysalis is het label van mijn persing, ook niet het minste label met o.m. UFO en Jethro Tull. Na Raising Fear werden ze gedropt door het label. Delirious Nomad vind ik dan over de gehele linie iets sterker songmateriaal bevatten dat pas na Aftermath, het onbetwiste hoogtepunt, wat inzakt alvorens een energieke eindspurt met Released. In the Hole en You're Never Alone vind ik al jarenlang de minsten en prompt werd één van die twee vorig jaar in Iduna (Drachten) gespeeld. Maar nummers 1 t/m 7 vind ik allemaal steengoed.

Norman is wel van het kale en recht voor je raap geluid als ik die producties eens de revue laat passeren. Zijn tijd vooruit zeg maar.

En Chrysalis. Dat staat ook op mijn exemplaar. In die tijd werden metalbands in de VS snel opgepikt door grote labels maar met nul komma nul promotie voldeden de verkopen verwachtingen voldeden dus werden ze ook net zo hard weer gedropt. In sommige bands werd wel meer geïnvesteerd maar dan moest je wel geluk hebben met de A&R man van dienst. De biografieën van diverse muzikanten laten wat dat betreft een eenduidig beeld zien van wat er toen allemaal gebeurde op dat gebied.

Verdomme, ik zou me bijna bezwaard gaan voelen door al die reacties hier, dit album wordt duidelijk nog steeds erg goed bevonden. Vind het ook wel jammer dat het nog niet echt veel indruk maakt bij mij, op John Bush na dan. Wat een zanger en hij pakt regelmatig z'n momenten, maar dit album mist inderdaad een nummer als Madhouse om mij helemaal over de streep te trekken.
Maar voor deze score geldt hetzelfde als voor al mijn scores: er zit zeker rek in.

1. March of the Saint
2. Delirious Nomad

Doet een song als Aftermath dat ook dan niet? Wat een klasbak van een nummer. Benieuwd of je score nog wat hoger zal gaan uitvallen in de toekomst, voel je dus ook zeker bezwaard