John Hiatt - The Tiki Bar Is Open (2001)

Absoluut geen slechte plaat, maar ja, wie kent hier eigenlijk John Hiatt, geen kat zou ik haast durven denken!

Jammer, want vaak zijn zijn platen erg de moeite. Zo ook deze, al is het niet zijn beste;

Beetje middelmatig dit plaatje, vandaar : 3.5 ster ***1/2

Shewson: Ik zei het al bij Crow jane Alley van Deville: je rekent buiten mij. behalve Willy Devillefan, Dylanfan en nog zowat singersongwriters ben ik absoluut een enorme John Hiattfan. Zag de man al diverse keren optreden, altijd een belevenis.
Zijn beste album blijf ik Slow Turning vinden. Niet Bring the family zoals veel mensen. Zwakke platen heeft ie eigenlijk niet gemaakt, maar het sterkst is ie toch daar waar hij geen popliedjes probeert te maken maar meer op de americana leunt.
Op deze cd is het ok. Hij staat in de middenmoot van John Hiattalbums vind ik. Beter zijn: Crossing Muddy Waters, Little Head en Master of Disaster

Ik vind dit een een redelijk goede plaat, maar vanaf dit album vind ik het allemaal wat minder worden.
Ben altijd een Hiatt fan geweest, maar betrap me erop dat ik altijd een album pak van het GEWELDIGE vijftal : Bring The Family, Slow Turning, Stolen Moments ,Perfectly Good Guitar & Walk on.
Toen was John in mijn ogen ongenaakbaar.

Nog steeds een middenmoter in de Hiatt-verzameling. En dat betekent dan dat het altijd nog een goede plaat is, maar de standaard van John Hiatt is zo hoog...bij deze man is een plaat die voor menige andere artiest en topper zou zijn een middelmaatje uit zijn enorme oevre.
I'll nerver get over you stond trouwens ook al op Perfectly good Guitar. waarom zou hij het hier weer op hebben gezet? Toch een klein gebrek aan inspiratie op dat moment.

Maar hij kwam hierna echt heel sterk terug: met Beneath this gruff interior (2001)en vooral met Master of disaster (2005) !

Weet niet wat mij bezield heeft om hier 3 sterren voor te geven.
Halfje omhoog omdat de plaat me beter bevalt dan voorheen.
Zeker niet mijn favoriete Hiatt plaat maar nummers als My Old Friend & Come Home To You bevallen mij steeds beter.
I'll Never Get Over You is mooi maar de uitvoering op zijn album Perfectly Good Guitar vind ik beter.

een middenmoter binnen zijn oeuvre, waarbij de sound sterk doet denken aan die van het album "Perfectly Good Guitar". de americana van "Crossing Muddy Waters" is hier ver weg en heeft plaats gemaakt voor merendeels stevige (blues) rock met heerlijk gitaarwerk van John Hiatt en meester slide- gitarist Sonny Landreth.

het stevig rockende punky "Everybody Went Low" knalt hard uit de speakers. ook "My Old Friend", het sterk bluesy "I Know a Place" en "All the Lilacs in Ohio" dat hij later opnieuw zou opnemen in een country versie op het album "Leftover Feelings" met de Jerry Douglas Band vallen in die categorie.

na 5 stevige rockers volgt met de fraaie ballad "Something Broken" het eerste rustpunt, dat gevolgd wordt door het mid-tempo "Rock of Your Love", waarna nog een 2-tal fraaie ballads volgen "I'll Never Get Over You" en "Come Home to You" zoals ik John Hiatt graag mag horen.

zangeres Julie Miller van het duo Buddy & Julie Miller verzorgt op een 3-tal nummers (3,7,11) de backing vocals.

het titelnummer ervaar ik als een mispeer, zoals ook de psychedelische rock van de afsluiter "Farther Stars" niet wil beklijven. een wisselvallig album maar "The Tiki Bar Is Open" blijkt toch beter te zijn dan die in mijn muzikale geheugen zat.

Album werd geproduceerd door Jay Joyce
Recorded at Woodland Studio & New Relections Studio
All songs written by John Hiatt

John Hiatt: electric & acoustic guitar, 12-string guitar, piano, harmonica, mandolin, vocals

The Goners:
Kenneth Blevins: drums, percussion
Sonny Landreth: electric & acoustic slide guitars, 12-string slide, E-bow, background vocals
Dave Ranson: electric bass, upright bass

Ik word altijd wel vrolijk van the tiki bar is open, Farther stars vind ik juist het mooiste nummer van dit album.