NoMeansNo - Wrong (1989)

Kijk, dít is punk.

Green Day zijn knuffel"punkers" in vergelijking met deze super-opa's!

Green Day zeurt. NoMeansNo knalt.

De 2 broertjes zijn de beste ritmesectie van de punkwereld.
Vooral die bassist is geweldig (luister maar eens naar "Big Dick").

Was er een tijdje echt gek van, heb al hun CD's tot eind jaren 90.

Die eerste live plaat, deze en "Sex Mad" zijn de hoogtepunten maar geloof ik nu moeilijk te krijgen.

destijds direct gekocht toen ie uit kwam, geweldig wat een kracht. Toen gezien in attak, enschede. geweldig concert. vorig jaar gezien in amsterdam, helaas kon mij niet meer gekoren, te langdradig. vond het wel aardig dat de bassist/zanger vertelde dat hij het niet erg vond dat hij ouder was geworden, hahahah. Ik ga m weer eens uit de kast halen, en HARD draaien. Fijn deze lp hier in de lijst te zien. jeugdsentiment.

Ik begrijp het niet, het grootste deel van de punkwereld heeft een hekel aan Green Day, maar toch weer elke keer waar ook op het internet weer over Green Day beginnen...

Zeiken op Green Day is gewoon lekkah.

Toch weer een tijdje geleden sinds ik zo werd weggeblazen. Dat Green Day hierbij vergeleken niks is hoeft niet eens een schande te zijn voor Green Day, laten we het zo zeggen (ware het niet dat Green Day inderdaad... nou ja, laat ik nou niet zomaar meedoen met zinloos bashen ). Hoe dan ook: ik ben diep onder de indruk van de enorme gecontroleerdheid en strakheid waarmee deze geweldige nummers vol passie richting je oren worden geslingerd. Deze gasten weten perfect hoe ze moeten spelen én overtuigen. Ik ken het album nog niet eens zo goed, maar kan me nu al indenken dat dit inderdaad weleens een hoogtepunt in de punkgeschiedenis kan zijn.

De punk behoorde nog niet tot het verleden, zo bewees het vorig jaar (2016) gestopte muziekgezelschap NoMeansNo. In 1979 opgericht bij de gebroeders Wright, waar de eerste jaren vooral de invloeden vanuit de jazz en prog-rock hoorbaar waren. Later veranderde dit in een bevlogen mix van punk, noise en metal, met donkere en veelzeggende teksten. Hun vele optredens gaven de band na de moeilijke beginjaren alsnog een grote populariteit.

Zware gitaarriffs en gitzwarte teksten maken van The Tower een krachtig geheel, waar The End of All Things juist weer een meeslepend en melancholisch gevoel geeft door de bass en aangrijpende zang. Funky en rockend met meerdere zanglagen, zo laat Rags and Bones zich omschrijvingen, terwijl Oh No! Bruno! weer teruggrijpt naar de punkrock van eind jaren 70. De wisselwerking tussen de verschillende muziekstijlen geeft de kracht van de band aan, bevlogen, hard en vooral erg veelzijdig.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Dit is goudeerlijke muziek. Het is heerlijk opzwepend.

Echt niet!! track11

Net nog eens gedraaid en het blijft gewoon goed.
In die tijd samen met Alice Donut en Victims Family mijn favorieten.

Ik had deze in het verleden al een keertje naar de volle vijf sterren verhoogd, maar er op een later moment toch weer een halfje vanaf gedaan. Nu ik terug aan All Lies zit bij het herbeluisteren weet ik het zeker: dat laatste halfje komt er weer bij. Deze plaat is een onweerstaanbare adrenalinestoot van begin tot einde, zonder mindere momenten, en verdient dan ook de volle mep. Hulde met name voor de ijzersterke ritmesectie; Big Dick heeft bijvoorbeeld van het beste, meest agressieve baswerk dat ik ooit gehoord heb.

Ik zit zelf niet aan de drugs, maar het lijkt net alsof ik op eerste gehoor van dit album aan de crack zat. Hoe kwam ik er bij dit 3 sterren te geven? Op tweede gehoor 4 sterren en dat stijgt waarschijnlijk later, wat een zalig album.