Judee Sill - Judee Sill (1971)

Ik lees net in de Volkskrant dat deze dame, waarvan ik nog nooit had gehoord, beschouwd wordt als 'slachtoffer' van de enorme geldingsdrang en macht van Joni Mitchell. Deze lp heeft nauwelijks promotie en airplay gekregen, omdat Mitchell naar verluidt geen concurrentie duldde. Mitchell gaf aan geïnteresseerd te zijn bij Sill's label Geffen te tekenen, mits ze laatstgenoemde zouden dumpen.

Junkie Sill overleed - slechts in kleine kring beroemd - in 1979 aan een overdosis, wat het drama natuurlijk compleet maakt. Ze was p[as 35. Ze liet de wereld twee platen na, waaronder dit debuut, volgens de Volkskrant "een fabelachtig mooie plaat".

Ga deze maar eens blind bestellen.

Houdt een beetje het midden tussen Joni Mitchell, Laura Nyro en Rickie Lee Jones, maar weet voor mij van geen van drieën het niveau te halen. Crayon angels is denk ik mijn favorietje. De single Jesus was a cross maker heeft door het overdubben van haar eigen stem wel heel veel weg van een Beach boys-nummer trouwens.

Enchaanted Sky Machines met twee A's?

Gewoon even corrigeren dan.

De single Jesus was a cross maker heeft door het overdubben van haar eigen stem wel heel veel weg van een Beach boys-nummer trouwens

Dat is goed gehoord, PAALHAAS! Het heeft de sfeer van vooral het werk van Bruce Johnston: Disney Girls, Deidre...
Geproduceerd door Graham Nash overigens, toenmalig liefje van Joni Mitchell, dus hoe zit dat dan met die vermeende rivaliteit?
Haar levensloop is een verhaal apart, maar dat staat op de inlay van de cd.
Deze muziek moet je niet vergelijken met andere dames, vind ik, want uniek.

Judee Sill heb ik leren kennen via de groep The Turtles (Happy Together). Die brachten in 1969 hun versie van Lady O uit met Judee Sill als gast op gitaar.
De versie van Jesus was a crossmaker door The Hollies kon ik eerder dan het origineel van Judee Sill.
Roel Bentz van den Berg van de VPRO heeft op de radio nog eens aandacht besteed aan haar tragische leven en in popbladen zoals Mojo en Uncut is regelmatig aandacht aan haar leven en 2 officiele albums besteed.
Judee Sill kreeg na haar dood in 1979 pas een beetje aandacht met haar mooie folky muziek.

Zij heeft anders voor mij verreweg de mooiste stem, Teun. En zangtechnisch doet ze ook niet onder voor de genoemde zangeressen, sterker nog misschien wel de beste zangeres.

Graham Nash heeft alleen 'Jesus Was a Cross Maker' geproduceerd. Het ligt er maar net aan in welk jaar dat was, want in 1971 was 't al einde oefening tussen hem en Mitchell.

Morgen gaat er in Bellevue een theaterstuk over haar in première. Meer erover is hier te lezen : Lottie Hellingman maakt stuk over zangeres Judee Sill | nu.nl/cultuur overig | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

Nou, het is dat ik vanmorgen net een soortgelijk verhaal op Altcountry las, anders had ik waarschijnlijk nooit van haar gehoord. Ik heb het album direct gedraaid vanmorgen. Ik lees de vermeende geruchten dat Mitchell Sill niet duldde op hetzelfde label. Dat kan ik me voorstellen, want in vergelijking met Sill is Mitchell maar een "prutser". Nooit heeft ook maar 1 nummer van Mitchell me geraakt, terwijl dit album dat direct doet.

Niet zo verwonderlijk dat je haar nog niet kende, totaal aan het grote publiek voorbij gegaan, ondanks haar hitje Jesus was a cross maker. Zelfs nu nog erg onderschat. Voor mij de mooiste vrouwelijke stem die ik ken.

Dit album is gekoppeld met Heart Food (1973) heruitgebracht. Die tweede vind ik zo mogelijk nog mooier dan deze plaat. Als je daarvan de song The Kiss beluisterd en niet geraakt wordt is er iets ernstigs mis met je. Verrassend dat ze een voorstelling over haar maken. De muziek is eigenlijk te mooi en het verhaal te wrang voor woorden. Maar ik ga er zeker heen.

Die zijn inderdaad samen in 2006 heruitgebracht onder de naam Abracadabra. Voor een zacht prijsje te koop, onder andere op Wow HD. En inderdaad een zeer droevig levensverhaal!

Na vorige week voor de eerste maal van Judee Sill gehoord te hebben en de positieve berichten er over te hebben gelezen, maar eens op zoek gegaan naar de muziek. Wat ik zo hoorde klonk geweldig. Wat een heerlijke heldere en zuivere stem. Mooie melodieën en arrangementen. Ik las ergens een vergelijking met Joni Mitchell, voor mij gaat die vergelijking geheel niet op. Via Amazon de beide CD's besteld. Vandaag ze beide ontvangen. Deze gelijk in de CD player. Ik blijf voorlopig bij een woord "Prachtig". In loop van de dag 2de CD ook maar eens gaan beluisteren.

Leo Blokhuis schreef het boek "The Sound Of The Westcoast" en stopte daar 4 cd's bij die ik de afgelopen week nog eens allemaal beluisterd heb. Geregeld slaat de verveling wel toe bij al die verzorgde mierzoete mooizingerij, maar soms springt een nummer eruit. "My Man On Love" was er zo een. En het duurde niet lang of ik luisterde intensief naar Judee's eerste plaat. Prachtig vind ik het. Ergens doet het me denken aan de eerste van Nick Drake, "Five Leaves Left". Mooie, ingetogen songs met barokke orchestraties zo hier en daar. Heerlijke plaat waar ik de herfst wel mee door kom!

Kende je haar dan nog niet, AdrieMeijer ? Dat zou me enigszins verbazen.

Ik heb zo het idee dat er meer raakvlakken zijn...
Bij beide was het succes en erkenning niet tijdens hun leven.

Maar ook grote verschillen, zover ik weet was levensstijl totaal verschillend.

Ja, ik schaam me wel een beetje. Maar er is ook zo verschrikkelijk veel muziek! Muziek uit Mali, uit China, Russische vespers, strijkkwartetten van Cherubini, ouwe blues van Texas Alexander, de nieuwste van Robert Plant, Idle Moments van Grant Green en Judee Sill... allemaal gedraaid de afgelopen twee dagen. Oja, en Fred Neil ook nog!

Ik ben echt helemaal fan geworden. Wat een mooie muziek en wat een bizar levensverhaal. De preachtige, ingetogen liedjes passen helemaal niet bij haar rampzalige levensloop. Je zou eerder een rauwe doorleefde Janis Joplin-stem verwachten. Momenteel ben ik druk bezig met een Judee Sill website met songteksten en gitaarakkoorden. Dat is nog een hele uitzoekerij, want wat ze op de gitaar speelde, is bij vlagen behoorlijk origineel en lastig te achterhalen.

Ik had zoals de meeste nog nooit van deze mevrouw gehoord, totdat iemand uit mijn voetbalteam er over verteld. Vandaag voor het eerste geluisterd, en het is erg mooi. Moet hem nog wat vaker luisteren maar voorlopig 4*.

Het is verbazingwekkend dat een persoon met zo'n triest levensverhaal zulke prachtige muziek kon maken. Judee Sill's debuutalbum is één van de mooiste en intiemste folkalbums die ik ooit heb gehoord. Vaak wordt Judee Sill vergeleken met Joni Mitchell, maar persoonlijk heb ik Sill hoger zitten. Het probleem dat ik vaak heb met vrouwelijke singer-songwriters (en zangeressen in het algemeen) is dat ze in elk nummer zoveel mogelijk trucjes uithalen met hun stem. Judee Sill is in dat opzicht erg ingetogen.

Tekstueel is het album nogal spiritueel en religieus, maar uiteindelijk zijn het de prachtige melodieën, het ingetogen gitaarspel en Sill’s kristalheldere stem die de nummers fantastisch maken. Het resultaat is een soort mix van folk, barokke pop en country. Sommige nummers maken goed gebruik van meerstemmige zang en een nummer als Enchanted Sky Machines laat goed de speelse kant van Sill horen. Een must-hear voor folk en singer-songwriter liefhebbers.

Prettig verrast: niet door deze prachtplaat, die kan ik dromen. Maar wel door de bijgevoegde uitgebreide en ronkende recensie plus hoge rating op notabene Pitchfork. Nou ja...het moet niet gekker worden!

https://pitchfork.com/reviews/albums/11844-judee-sill-heart-food/

Tja, kennelijk is de muziek van Judee Sill de laatste jaren ook doorgedrongen tot de elitisten in de popmuziek. Op zich terecht trouwens, want de twee platen die ze gemaakt heeft, zijn allebei van een bijna onaardse schoonheid. Ik vermoed dat men haar tegenwoordig een beetje ziet als de vrouwelijke tegenhanger van Nick Drake: een handvol prachtige platen van tijdloze kwaliteit en jong gestorven na een tragisch leven. Waarbij de levensloop van Judee Sill nog wel een stukje tragischer was dan die van die van Nick Drake.

Ik moet zeggen dat ik destijds alleen op haar grote muzikale kwaliteiten geattendeerd werd doordat de single Jesus was a crossmaker - ongelofelijk, maar waar - de onderste regionen van de Nederlandse Top-40 binnendrong en dus vrij regelmatig op de radio te horen was. Anders had het misschien ook jaren langer geduurd voordat ik van haar gehoord zou hebben. Maar ongeacht wanneer je deze plaat en de opvolger ook ontdekt: het is nooit te laat.

Haar muziek wordt in de recensie van Mart hierboven bijzonder treffend omschreven, daar heb ik weinig aan toe te voegen. Ik kan me alleen niet zo vinden in de vergelijking met Joni Mitchell. Die blijft hooguit beperkt tot de eerste JM-platen, later ging haar muziek duidelijk een andere kant uit. Al roept dat natuurlijk meteen de vraag op hoe Judee Sill zich muzikaal ontwikkeld zou hebben als haar een langer leven beschoren was geweest...

Nu ik toch een beetje oude folk aan het ontdekken ben kom ik via via bij Judee Sill uit. Eenmaal bijgelezen over haar turbulente leven biedt dat interessante perspectieven over hoe een leven kan gaan; niet iedereen bereikt de top en dan bedoel ik het niet eens per se alleen in de muziekwereld. Los daarvan vind ik haar debuut een prettig in het gehoor liggend album. Op haar best weet dit album me te vervoeren met iets als 'My Man on Love', op haar middelmatigst is een catchy singletje als 'Jesus Was a Cross Maker' best prima te genieten, en op haar slechtst begint het wat te kabbelen. De ingetogen manier van zingen zorgt voor een redelijk ontspannen sfeer die op een kabbelend moment wat verveeld overkomt. Gezapig is een woord waar ik aan moet denken. Over de gehele linie toch wel een fijne zit.

En beter laat dan nooit......tijdens de top 2000 agogo een mini docu van Leo Blokhuis. Intrigerend, zowel qua muziek als levensverhaal. Ik ga me er in verdiepen.

Haar albums zijn moeilijk leverbaar, maar je hebt geluk, dit album wordt op 18 maart heruitgegeven op sacd. Ook is de uitstekende verzamelcd Abracadabra : The Asylum Years op het Rhino label voor een schappelijke prijs verkrijgbaar.

Jackie Leven bracht ook albums onder de naam Sir Vincent Lone uit. Onder die naam bracht hij het album When the Bridegroom Comes uit, een nummer van Sill. Dat nummer wordt op fantastische wijze gecoverd. Mocht je Leven niet kennen, hij heeft een grote reeks fantastische albums op zijn naam staan, ook zeer ondergewaardeerd op dit forum.

Ik ben meer een vinyl liefhebber en tot mijn verbazing zijn de albums nog gewoon leverbaar. En terecht zou ik bijna zeggen. Jackie leven ga ik achteraan. Dank voor de tips Lura.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Judee Sill - Judee Sill (1971) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Judee Sill - Judee Sill (1971)
Het levensverhaal van de Amerikaanse singer-songwriter Judee Sill behoort tot de triestere verhalen uit de geschiedenis van de popmuziek, maar wat maakte ze mooie muziek, zoals op haar debuutalbum uit 1971

De naam van Judee Sill komt nog met enige regelmaat voorbij wanneer wordt gesproken over de grote folkzangeressen uit de vroege jaren 70 en met name die uit de Laurel Canyon scene, maar haar muziek is, zeker in de huidige tijd, nauwelijks bekend. Het is zonde, want het titelloze debuutalbum van Judee Sill uit 1971 is echt prachtig. Het is een album met mooie songs, wat spirituele teksten, fraaie orkestraties van strijkers en blazers, maar het is de prachtige heldere stem van Judee Sill die de meeste indruk maakt. De Amerikaanse muzikante had een behoorlijk heftige levenswandel, maar ze zingt op haar debuutalbum als een engel. Het is voor mij een onbetwiste klassieker.

Ik heb deze week relatief veel aandacht voor singer-songwriters op de krenten uit de pop en dus is het leuk om de wekelijkse greep uit de oude doos ook te richten op dit genre. Ik ben uitgekomen in de lente van 1971, want toen verscheen het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Judee Sill. Het is een naam die, ook op de krenten uit de pop, met enige regelmaat opduikt als vergelijkingsmateriaal in recensies van wat traditioneel aandoende folkalbums, maar de muziek van Judee Sill is helaas relatief onbekend.

Dat is ook niet zo gek, want ze maakte slechts twee albums. Na het titelloze debuutalbum uit 1971 verscheen in 1973 nog het album Heart Food, dat niet onder doet voor het debuut, al vind ik het debuut persoonlijk net wat indrukwekkender. Het zijn de twee hoogtepunten in de korte carrière van Judee Sill, die verder vooral te maken kreeg met diepe dalen.

Haar vader en broer overleden op jonge leeftijd, wat de interesse van Judee Sill in zowel religie en spiritualiteit als in meer occulte zaken versterkte. Ze kreeg al op jonge leeftijd te maken met een ernstige heroïneverslaving en zat zelfs even in de gevangenis. Desondanks kreeg ze een platencontract bij het label van David Geffen en lachte het succes haar kort toe. Judee Sill kon de heroïne even laten staan, maar toen de verslaving aanwakkerde en ze ook andere drugs ging nemen verslechterde haar situatie snel. Judee Sill overleed in 1979 aan een overdosis drugs en werd slechts 35 jaar oud.

Terug naar haar debuutalbum uit 1971, dat anders klinkt dan haar levensverhaal doet vermoeden. Op haar debuutalbum maakt Judee Sill het soort folk dat aan het begin van de jaren 70 veel vaker werd gemaakt in de Laurel Canyon bij Los Angeles. Judee Sill was nog onbekend toen ze haar debuutalbum opnam, maar het klinkt als een album waar flink wat geld in is gestoken.

Het is een album met een typisch jaren 70 geluid, dat af en toe wel wat doet denken aan het geluid op de albums van Carole King uit die tijd, zeker wanneer de piano domineert. Het debuutalbum van Judee Sill is echter ook voorzien van behoorlijk uitbundige orkestraties waarvoor strijkers en blazers zijn ingezet. Het klinkt bijna 55 jaar later wel wat gedateerd, maar ik vind de muziek op het album echt heel mooi, zeker wanneer Judee Sill er ook nog wat soul en gospel tegenaan gooit of een pedal steel opduikt.

Op basis van haar levenswandel zou je een ruwe en doorleefde stem verwachten, maar Judee Sill beschikt op haar debuutalbum over een engelachtige stem, die meer dan eens doet denken aan de zoetgevooisde zang van Karen Carpenter. De zang op het titelloze debuutalbum van Judee Sill is echt heel erg mooi en rechtvaardigt het feit dat ze ook al die jaren na haar trieste dood nog wordt genoemd als relevant vergelijkingsmateriaal voor de folkies van deze tijd.

Het is overigens ook razendknap hoe de stem van Judee Sill in meerdere lagen uit de speakers komt, wat met de opnamemiddelen die in 1971 beschikbaar waren een hele kunst was. Judee Sill was niet alleen een geweldige zangeres, maar ze schreef ook prima songs en interessante teksten. Ik geef direct toe dat ik zelf ook nog niet heel vaak naar Judee Sill had geluisterd, maar wat is dit een mooi, bijzonder en zeker ook invloedrijk album. Erwin Zijleman