Linda Thompson - Fashionably Late (2002)

Licht ironische titel, niet gespeend van zelfspot. Mooie singer-songwritersplaat van mevrouw Thompson.

***1/2

Haar stem, is voor mij, gekoppeld aan haar ex. daarom is deze plaat een prima therapie om te genieten van haar eigen capaciteiten. Alhoewel aan deze producten een scala van vrienden/muzikanten meedoet. Kortom een 4!!

Op Dear Mary zingt de hele familie, inclusief ex-man Richard mee.Ook een paar liedjes van eigen hand. Leuk vind ik Evona Darling, oorspronkelijk geschreven door Lal Waterson. Het lied leek niet af toen Lal overleed. Zoon Teddy veranderde het een en ander en door een misverstand werd de oorspronkelijke titel Yvonne ah darling verbasterd tot Evona Darling. Die naam bleef hangen en werd de titel.

na haar 1e teleurstellende, pop georiënteerde solo album "One Clear Moment" uit 1984, keerde Linda 17 jaar later terug met een duidelijk op folk georiënteerd album en revancheerde zij zich met dit "Fashionably Late".

het album werd destijds door critici gunstig ontvangen, maar kende weinig commercieel succes.
de sfeer is ingetogen, melancholisch in een voornamelijk akoestische setting. centraal staat de prachtige stem van Linda. de opener "Dear Mary" heeft een heerlijke melodie en zet op een fijne manier de toon voor de rest van dit album. "Miss Murray" een typische folk ballad met de akoestische gitaar van John Doyle, begeleid door de fiddle van Richard Greene en accordeonspel van Van Dyke Parks en harmony vocals van Kate Rusby zet dit voort. persoonlijk hoor ik haar het liefst in de "klein" gehouden songs zoals "Nine Stone Rig" en de afsluiter "Dear Old Man of Mine" (Linda vocals, zoon Teddy acoustic guitar en dochter Kami harmony vocals). het Lal Waterson nummer "Evona Darling" in duet gezongen met haar zoon Teddy is 1 van de hoogtepunten, samen met het sterke, melodische "Weary Life". mindere tracks zijn "All I See" en het met strijkers gearrangeerde "Paint,& Powder Beauty". al met al een sterk comeback album van 1 van de "grand ladies of British folk". 11 jaar later volgde van de inmiddels 76 jarige Linda Thompson het wat mij betreft net iets betere "Won't Be Long", haar vierde en vermoedelijk laatste album. "Fashionably Late" werd geproduceerd door Edward Haber.

tracks 1, 2,4, 8 &10 written by Teddy & Linda Thompson
track 3 written by Teddy Thompson
track 5 & 7 written by Linda Thompson
track 6 written by Lal Waterson
track 9 written by Linda Thompson & Rufus Wainwright

Folkzangeres Linda Thompson werd in 1948 geboren als Linda Pettifer. Via haar vriendin Sandy Denny ontmoette ze Fairport Convention-gitarist Richard Thompson, met wie ze in 1973 trouwde. In de jaren zeventig maakten Richard en Linda Thompson als duo een aantal prachtige folkplaten, maar het einde van hun huwelijk in 1982 betekende ook het einde van hun muzikale samenwerking. Het laatste teken van muzikaal leven van Linda was het album 'One Clear Moment' uit 1985. Een popgericht album dat erg slecht werd ontvangen. Het verhaal gaat dat ze door stress al tien jaar letterlijk haar stem kwijt was.

In ieder geval na 17 (!) jaar durft ze het weer aan om een album uit te brengen en gaat ze terug naar haar roots. De titel 'fashionable late' lijkt me licht sarcastisch.
Dat ze gelukkig nog niet vergeten is blijkt wel uit de hoeveelheid bekende gastmuzikanten. John Dole, Van Dyke Parks, Kate Rusby, Geoff Muldour, Rufus en Martha Wainwright, Danny Thomson, Jerry Donahue, Kathryn Tickell, Eliza Carthy en nog vele anderen. Verder heeft zoonlief Teddy Thomson een belangrijke rol, hij heeft veel songs samen met zijn moeder geschreven en speelt ook gitaar en zorgt voor achergrond zang. Dat laatste is ook het geval bij dochter Kamila Thomson.
En hoe zit het met haar ex Richard Thomson ? OP het eerste nummer 'Dear Mary' is hij ook van de partij, elektrisch gitaar en achtergrond zang.
Dit alles zorgt voor een prachtige Britse folkplaat, nog geheel geworteld in de jaren 60/70 maar ook geheel passend in de folkrevival begin van dit millennium.
Met al deze gastmuzikanten (waaronder dus het neusje van de Britse folk), de prachtige breekbare songs, de prachtige harmony achtige achtergrondzang is dit een top album. De geweldige subtiele muzikale begeleiding, iedere toon telt. Soms lijkt het wel een beetje McGarrigle achtig (zeker de familie albums), maar dat is natuurlijk een groot compliment.
Linda Thomson laat horen dat ze haar 'mannetje' kan staan en meer is dan enkel de echtgenoot van Richard Thomson. Ze treedt hier duidelijk uit zijn schaduw en levert een indrukwekkende plaat af, zonder ook maar één zwak moment.