Jim James - Regions of Light and Sound of God (2013)

Kijk aan, een nieuwe Jim James... eindelijk dan dat lang verwachte solo album.
Hopen dat het minder saai is dan het George Harrison tribuut.
Als je zo naar de hoes kijkt zou je haast verwachten dat er een hoop electronica op de plaat te horen zal zijn.

Ik heb deze plaat nu een paar keer beluisterd en er staan een aantal erg mooie tracks op. 3,5* om te beginnen.

Staralfur, waar kan ik deze plaat voorbeluisteren?

De eerste luisterbeurt komt voorbij en ik ben lichtelijk enthousiast. Openingsnummer is meteen een fraai nummer. Heeft ie wel een handje van, sterke openingsnummers. Met My Morning Jacket flikt ie dat vrijwel iedere keer. Is niet meteen een weergaloos album maar een paar luisterbeurten meer zal wellicht wonderen doen. De man's stem blijft onverminderd imponerend.

De plaat staat inmiddels op Spotify.

Drie sterren voorlopig. Klinkt fijn maar het is gewoon geen MMJ.

Vandaar dat hij deze plaat ook released onder zijn eigen naam, inplaats van My Morning Jacket....

Opvallende plaat met heel veel verschillende invloeden. Kabbelt in eerste instantie vooral aangenaam voort, maar dit is een groeiplaat. Soloplaten voegen vaak niet veel toe aan het geluid van de band van de muzikant. Dat is in het geval van Jim James wel anders.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Jim James - Regions Of Light And Sound Of God - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Je kent ze wel, muzikanten die je helemaal stil krijgen met alleen hun stem. My Morning Jacket frontman Jim James, is zo iemand. Hij heeft gouden stembanden, en zijn stem herken je direct. Zo ook tijdens de eerste, verstilde minuten van zijn solodebuut Regions Of Light And Sound Of God, met het nummer 'State Of The Art'. De toon is gezet.

Het is niet voor het eerst dat de 34-jarige James iets buiten My Morning Jacket om doet. Zo maakte hij in 2009 een plaat met de superband Monsters Of Folk, die naast James uit M. Ward, Will Johnson en Conor Oberst (Bright Eyes) bestond. In datzelfde jaar bracht hij een George Harrison Tribute EP uit, met alleen maar nummers van - jawel - George Harrisson. Grote verschil met zijn andere projecten (buiten My Morning Jacket om) is dat hij op Regions Of Light And Sound Of God niet alleen kaal en ingetogen, maar ook rijk aangeklede liedjes laat horen.

Er komen veel blazers, strijkers en synthesizers voorbij, die James voor het grootste gedeelte ook zelf inspeelde. Daarnaast steekt Regions Of Light And Sound Of God als plaat knap in elkaar. We horen veel abrupte en mooie overgangen (van het knisperen van een open haard tot synthesizers die het ene nummer met het andere verbinden). 'I Didn't Know Til Now' vat dit alles goed samen. Het nummer luistert eenvoudig weg, verandert haast ongemerkt een aantal keer van vorm, en bevat een heel scala aan instrumenten. Haaks hiertegenover staat 'A New Life'. Een folksong waarvan de Fleet Foxes gewenst zouden hebben dat ze het zelf geschreven hadden.

Toch wordt de plaat nergens zo spannend als het My Morning Jacket materiaal. Maar dat hoeft ook niet. Het is een echte 'laid back' plaat. Een heuse groeiplaat bovendien. Veel nummers klinken op het eerste gehoor als blauwdrukken voor een fantastisch plaat. Maar na een luisterbeurt of zes is Regions Of Light And Sound Of God dat gewoon ook. Een meer dan geslaagd solo-debuut.

van: Review: Jim James - Regions...

Niet zo spannend, maar ook gewoon niet zo goed als MMJ materiaal. Begint uitstekend met State of the Art, maar weet dit eigenlijk op geen enkel nummer voort te zetten. Af en toe is het me ook een beetje te glad, Actress or Dear One bijvoorbeeld. Vind ik maar niks, zijn stem kan veel beter benut worden. Het muzikale intermezzo Exploding is trouwens prachtig.

3*

Iemand anders ook opgevallen dat in het eerste nummer de stem halverwege het nummer lelijk vervormd gaat klinken? Tot het einde aan toe. Ik vind het zo irritant dat ik de neiging heb dat nummer door te spoelen. Zonde, want dat is een erg goed nummer. Ik heb de versie op spotify even geluisterd en daar zit het ook in. Zal wel zo horen..

Noch My Morning Jacket, noch Jim James had ik ooit eerder gehoord. Ik stond dus geheel blanco tegenover dit album, dat tot het mooiste van de dit jaar verschenen cd's behoort. Waarom ik dit zo boeiend vind kan ik moeilijk uitleggen, behalve dan dat de stukken mij geheel meeslepen, en ik het geheel zowel vocaal als instrumentaal van een grote schoonheid vind. Bij het herbeoordelen van de dit jaar door mij gehoorde albums (met het oog op een eventuele top-10) zou dit album wel eens hoge ogen kunnen gooien. Verhoogd naar 5*.