Nosaj Thing - Home (2013)

Hey leuk, een nieuwe Nosaj Thing. Ik kijk matig enthousiast uit naar deze plaat.

Idem. Moet wel nog eens goed voor de vorige plaat gaan zitten voor ik deze te horen krijg.

Het woord matig mag je gerust achterwege laten. Eclipse/Blue klinkt verdomd goed, misschien wel z'n beste werk tot op heden. Het doet me des te meer uitkijken naar zijn nieuwe plaat. En dan komt-ie ook nog eens uit op Innovative Leisure ( )... dat kan bijna niet misgaan zou je denken. Ben benieuwd.

Om eerlijk te zijn heeft Nosaj Thing me nooit echt kunnen overtuigen. Van alles wat ik hoorde van hem, vond ik de remix van Fog door Jamie xx het beste en dat komt dus niet door de oorspronkelijke bedenker. Maar net zoals bij Angelo klinkt Eclipse/Blue voor mij ook goed.

Doe maar dansen: Stream Nosaj Thing’s new LP Home in full – FACT Magazine: Music News, New Music. - factmag.com

Ik zie geen samples bij Bleep. Zijn ze inmiddels weggehaald?

Eclipse/blue klinkt goed.
@Osiris: Ik zie ook geen mogelijkheid om iets te luisteren op Bleep

Lekbericht verwijderd. Die zijn al een hele tijd niet meer toegestaan op MuMe.

Maar hij is gelekt dus...okay ff checken

beetje dubieuze post idd.

Mooi, ingetogen album. In tegenstelling tot Drift staat er op deze plaat geen echte uitschieter, daarentegen is het niveau wel een stuk constanter.

Dit is een lekker album. Zoals Rob al zegt is het erg constant, er zitten geen uitschieters tussen. Het heeft een zwoel sfeertje en het is makkelijk te beluisteren, ook iets wat ik tijdens het studeren zou opzetten. Drift moet ik ook maar eens gaan opzoeken. Een beoordeling komt na meerdere luisterbeurten.

Net als zijn debuut, die ik overigens nodig weer eens moet beluisteren, vind ik dit wederom niet goed genoeg om er een hoog cijfer aan vast te plakken. Dat er in Nosaj Thing genoeg potentie zit wordt met Home echter wel weer duidelijk, maar ergens hoopte ik op een geslaagder eindresultaat. Misschien had hij die “wazige” sfeer die zijn muziek zo kenmerkt ditmaal moeten verruilen voor wat duidelijkere structuren in de nummers of zoiets, nu luistert het gemakkelijk weg en dat is 't dan ook. Het al reeds verschenen Eclipse / Blue blijkt ook meteen verreweg het mooiste nummer hierop te zijn en voor de rest moet deze plaat het vooral hebben van de algehele (relaxte) sfeer, al kan er wel de kanttekening gemaakt worden dat Home misschien iets té veel voortkabbelt en het album zodoende met moeite op de voorgrond weet te blijven. Ik denk dat de toevoeging van vocalisten op de instrumentale tracks deze plaat wel wat meer had kunnen opfleuren ofwel beter konden maken. Jammer, en volgende keer beter.

En ook ik kom uit op een beoordeling van 3 sterren. Het hoogtepunt van de plaat is Eclipse/Blue, het enige moment dat Nosaj Thing echt een lied laat horen. Ik had het nummer Try liever zonder vocalen gehoord, die zijn namelijk vrij monotoon. Home is vrij fragmentarisch en daardoor niet echt memorabel. Er hangt wel een lekker sfeertje aan wat erg rustgevend is tijdens het studeren. Als achtergrondmuziek zal ik het wel vaker opzetten maar echt er naar luisteren niet. Nu Drift maar eens verder beluisteren, die klonk iets interessanter.

Hele fijne koptelefoonplaat die introvert en dromerig is, de juiste stemming voor zulke platen is dus essentieel. Productioneel heel fijn met her en der wat lichte hints naar andere verwante (niet te letterlijk nemen) artiesten (Burial in safe bv), maar bovenal eigenlijk een heel persoonlijke Nosaj Thing plaat. Daarom verdiend deze plaat extra credits, want de stijl van Nosaj Thing kan (momenteel zeker) makkelijk omslaan in de honger naar succes en populariteit.
De sfeer van bv Clams Casino (cloud hiphop oid) aan de ene kant en een Starkey (Bassgetint) aan de andere kant ligt immers niet heel ver af van wat Nosaj Thing doet. Het laatste album (een ander genre) van Scuba is ook typisch zo'n plaat, je wil het geen klassieker noemen (want geen hits), maar elke keer als je de plaat opzet is het genieten. Zulke kwaliteitsplaten zonder scoringsdrang draag ik graag een warm hart toe.

Al bij al valt het nog mee, al geldt dit momenteel nog enkel voor mijn eerste luisterbeurt. Dit is inderdaad een koptelefoonplaat die het best tot zijn recht komt als de zetel zijn functie uitoefent.

En na de eerste revelatie (Toro Y Moi) is hier ook de eerste teleurstelling van 2013. Een afgewogen plaat vol mooie geluiden maar zonder de zinderende spanning en onvergetelijke melodieen, hooks en algehele afwisselende geluidenpracht van Drift. Een saaie kabbelplaat waar ik wachtte op een nieuwe klassieker. Is m'n eigen schuld dus, die teleurstelling aangezien Nosaj Thing nog steeds duidelijk een erkend knoppentalent is.

Gemiste kans dit.

Waarom?

Introvert plaatje dat -heel geniepig- mooi blijkt te zijn.

'Ingetogen plaatje' wilde ik zeggen.

Ik had het wel iets beter verwacht, maar ondanks dat is dit een hele fijne plaat geworden die nergens de boventoon voert. Geschikt voor de koptelefoon en als achtergrondmuziek.

Beetje een tegenvaller, idd een stuk ingetogener dan zijn voorganger. Ik mis toch echt de beats.
Er is niet een nummer die er boven uit steekt. De nummers kabbelen teveel voort.

De voorganger ken ik nog niet, dus ik kon dit onbevangen uitproberen.
Het klopt wel dat er geen klappers op het album staan, en dat de muziek lijkt voort te kabbelen. In eerste instantie vooral, want bij herhaald beluisteren wordt het steeds mooier, waarbij nieuwe details op de vierkante centimeter naar boven komen. En ook zonder aandachtig te luisteren blijkt het typisch zo'n plaat die altijd lekker landt. Gisteren heb ik weer eens John Roberts-Glass Eights opgezet: ook zo'n geval. Tuktak verwoordt het goed: kwaliteitsplaten zonder scoringsdrang.