Autre Ne Veut - Anxiety (2013)

Document: 1.0
Release: week 7
Jaar: 2013
Land: Verenigde Staten
Genre: R&B/Pop/Electronic
Tekst: “Ladies and gentlemen, please welcome to the stage: Destiny-y-y!” En ook Candy, Roxy en Chastity kunnen zich vast uitleven op de lowtempo drumcomputers, schaamteloos melige synthesizers en het ronduit ranzige stemgeluid van de man achter Autre Ne Veut! Maar weet dan dat hij tijdens je lapdance zijn interne demonen de vrije loop laat en o.a. zijn stervende opoe toezingt. Doe ze nog ‘ns vol, Crystal!
Hij kiest er ook net die geluidjes uit waarvan elk normaal mens doorheeft dat die enkel voor de grap in de gekende keyboards worden gestopt. Voor hem is er niets aan de hand, gooi er nog een laag plastieken strijkers overheen! Het is vaak gissen waarin een nummer zal uitmonden; een streep smurfentechno, een schlager mogelijk, of toch iets gregoriaans? Soms wordt het dat alles, maar blijkt het op het laatste moment toch om iets - uiterst eigenaardig, volledig tegendraads en volstrekt uniek - R&B-achtigs te gaan. Zijn stem kan nochtans Jamie Lidell benaderen, maar hij verkiest overwegend toch maar voor de kruising tussen een krijsende vogel en een gemartelde hyena, waarmee hij tegelijkertijd zich kwaad aan ’t maken is, zijn verdriet aan ’t delen is en je aan ’t opgeilen is.
Gemakkelijk drie vierde van de noten op Anxiety lijken enkel en alleen geconstrueerd om de al te serieuze muziekpurist te treiteren. Dat je toch gecharmeerd wordt door deze muziek is dan ook best een perverse gedachte. Je kan gewoon niet omheen de overtuiging die Autre Ne Veut aan de kaak stelt. Wat lijkt op een onbezonnen grap toont stiekem een halsstarrig geloof in een visie. Zijn voorliefde voor lelijke romantiek werkt zo aanstekelijk dat er na verloop van tijd helemaal niets meer aan de hand is. Het creëren van een alternatieve schoonheid vanuit deze hoogst bijzondere uitwerking maakt de muziek van Autre Ne Veut acceptabel, waardevol zelfs.
Als viering van de wansmaak verwerkt Anxiety meerdere trauma’s. Mogelijk zadelt het er ook enkele op, maar da’s dan uw probleem.
Beoordeling: 4,5*
Aanvullend: Document 2.0

Mooi stuk.
Ik vind Play By Play en Counting ronduit schitterend, vooral door de dramatische ondertoon die erin zit. Nu heb ik die twee singles ook best wel stukgedraaid de afgelopen maanden, zeker Counting (met en zonder Mykki Blanco). Zitten ook veel tegendraadse dingetjes in (zoals die sax, die af en toe een paar seconden de kop opsteekt). Ben benieuwd naar de rest van dit album. Als dat me net zo goed bevalt, hebben we hier een kandidaat voor de eindejaarslijstjes.

De uitgeklede piano versie van World War is ook heel mooi (evenals die van Counting), wanneer hij zijn Whitney Houston in zet schiet de magie ook een niveautje hoger: YouTube - Autre Ne Veut Performs "World War" - 2 of 2 - Pitchfork Weekly

Op de luisterpaal heeft de hoes geen lege lijst, maar is deze gevuld met de beroemde 'schreeuw' die voor een slordige 200 miljoen is geveild. Daardoor ben ik dit (extra kritisch) gaan luisteren. Het blijkt geen pretentieuze rommel te zijn, wat je met zo'n hoes verwacht. Ik weet niet waarom voor de hoes gekozen is, maar na even googlen blijkt het wel de meest gangbare variant te zijn. De hoes getuigt niet van creativiteit en past op grond daarvan totaal niet bij de plaat.
Anxiety is namelijk bijzonder creatief en erg prettig om te beluisteren. Tijdens de eerste luisterbeurt las ik kemm zijn recensie al door en daardoor was ik al voor het einde van de plaat overtuigt van zijn klasse. De verschillende stijlen zijn overweldigend en de mix daarvan is erg fijn. R&B wordt hier heerlijk in verwerkt, op een manier zoals ik het graag hoor. R&B is sex en is glad. Ik vind het gladde nooit zo fijn, ik heb het liever rauw.
Rauw is de muziek meestal niet het is eerder luchtig, grappig, warm, vreemd, indie, storend, anders, mooi. Zonder enige informatie vooraf ben ik dit album gaan luisteren en ik ben positief verrast.

Favorieten zijn World War en Counting, dit luisteren in het donker maakt het nog leuker.

Meer 'uitleg' bij de hoes: Autre Ne Veut Removes Image of Edvard Munch's "The Scream" Painting...
Gelukkig interessanter als artiest dan als hoezenmaker.

Haha, dat zeker

De hoes deed me erg denken een deze: Leftfield - Leftism (1995)

Jezus lekker plaatje hey. Dit was de tweede plaat die How to Dress Well niet kon maken. Melodieus, emotioneel, toegankelijk, opzwepend, gevoelig. Heerlijk!

Die twee nummers steken er zeker bovenuit. Jammer dat de rest van het album verzandt in standaard synth-pop

Ik vind het echt verassend goed. Ik kende Autre ne Veut wel van zijn self-released album maar heb nooit echt de tijd genomen om er grondig naar te luisteren, of werd de hele tijd afgeleid. Nu wou ik Anxiety eens beluisteren en het klinkt echt wel goed in het gehoor. Synthpop zoals ik het liefste hoor, met veel muzikale experimentjes, een hoge zangstem (die mij verbazend goed in het gehoord ligt), catchy deuntjes en leuke tekst, zodra die verstaanbaar is toch. Vooral 'I wanna dance with somebody' en 'play by play' zijn echt goede nummers.

Zo, ik heb een nr 1. 2013 album eindelijk.
Bij Counting kan ik gewoon niet stilzitten.

Muziek kan mooi zijn, en soms zijn er mensen die heel goed uit kunnen leggen wat er zo mooi aan is, waardoor de muziek nog mooier wordt. Sommigen volgen daarvoor de Oor, anderen pitchfork. Ik volg Kemm, op musicmeter.

Da's, euh, wel erg mooi om te horen, dank u.

Qua vocalen kan ik veel aan maar bij Autre Ne Veut gaan mijn nekharen recht overeind staan, zo rond Don't Ever Look Back begin ik zelfs redelijk agressief te worden van het geschmier en de brilglasslopende uithalen van dit heerschap. Muzikaal best fris maar ik kan maar moeilijk door dat wanstaltige gekerm heen luisteren.

Gisteren de LP aangeschaft en daar is achteraf nog een zwart vlak overheen het werk in de kader geplakt. Het geeft een bijzonder grote drang om te gaan pullen...

Kwam er eergisteren een kwartier te laat achter dat ze in Brussel speelden, was daar voor Art Brussels, zeer jammer. Was zo te zien best een sterk optreden: YouTube - Autre Ne Veut - Counting (Live @ Madame Moustache, Brussels)

In Amsterdam een fantastisch optreden. Met zoveel ziel en passie gebracht dat dit album waarschijnlijk het hele jaar mijn no.1 album 2013 blijft.

Typische 'veel geschreeuw en weinig wol' plaat. Opener is een aardig nummer, maar plaat vervalt al snel in gedram.