Soft Machine - Land of Cockayne (1981)

miskoop van het jaar (destijds) maar ja, er stond
Soft Machine op de hoes, die er niet onaardig uitzag..
wist ik veel, kon daar niet luisteren, was 10 gulden ofzo

nee, iedereen let op: hele foute plaat, heeft -zoals ik al zei-
niets meer met Soft Machine te maken.

Ontzettend flauwe titel ook.

Redelijk goed jazz-rock album, maar niet vergelijkbaar met hun eerdere albums. Panoramania is wat mij betreft het beste nummer.

Klopt, en dat het niet helemaal vergelijkbaar is betekent niet dat dit een misser is. Erg genietbaar maar de referenties worden best losgelaten.

Mij zullen ze er niet mee winnen, maar dit album is wel een stap in de goede richting. Er wordt weer wat vlotter en minder omslachtig gemusiceerd. Er zit wel een leuke jazz-sfeer in en die past goed in deze typische eightiesplaat. Het is wat lichtvoetiger en vrolijker De verstokte fans van de beginjaren zullen dit vast niks vinden, maar je hoort wel duidelijk dat het Soft Machine is. We zitten weer terug op het niveau van niet storende achtergrondmuziek.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Land Of Cockayne
5. Six
6. 5
7. Seven
8. Third
9. Softs
10. Rubber Riff
11. Bundles

Soft Machine gaat de jaren '80 in en levert een meer klinisch klinkend album af dan voorheen. Smooth jazz voor in een restaurant zonder al te veel technische patserijen. Het klinkt daarmee aardig, maar spingt ook nergens echt naar voren. Voor op de achtergrond best te doen. Wie er van de fans toen blij mee was, mag het zeggen.

Tussenstand:
1. Seven
2. Softs
3. Bundles
4. Volume Two
5. The Soft Machine
6. Fourth
7. Third
8. Land Of Cockayne
9. Six
10. 5
11. Rubber Riff

Het probleem met deze plaat is niet dat het slecht is, maar dat het onder de naam Soft Machine is uitgekomen.

Dit project had gewoon Jenkins/Marshall kunnen heten, maar dan had je geen sterke productnaam, dus ik snap wel dat die twee sympathieke heren de naam van hun band gebruikten.

Over de plaat zelf: het is dus een project van Jenkins en Marshall samen met wel heel bekende vrienden: Jack Bruce, Allan Holdsworth, John G. Perry en Dick Morrissey. Maar de plaat is wel erg veilig, dus de gastbrijdagen van bijv. Holdsworth zijn niet echt spetterend maar eerder ter inkleuring.

De muziek zelf omschrijft zich het best als 'gelickte amerikaanse knuffelfusion' zoals band als Yellowjackets en Spyro Gyra maakten. Mateloos populair in bijvoorbeeld de VS en Japan maar in Europa sloeg het niet aan.

Verder is de plaat nergens slecht en luistert het lekker weg, maar het soms wel erg dicht tegen de muzak aan. Er zijn zelfs mooie synth-strijkertjes en dikke lagen reverb, waardoor het ook wat afstandelijk klinkt.
De lalala-achtergrondzang helpt ook niet mee om dit echt hoog te waarderen.

Toch een voldoende, want het zit gewoon goed in elkaar, luistert lekker weg, en zoals ik al zei, het past prima in de sfeer van de Amerikaanse knuffelfusion die erg populair was rond deze tijd.