Ryuichi Sakamoto - Neo Geo (1987)

Buiten de openingstrack met solo piano zeer matig. Vroegere normale Sakamoto albums hebben dat helaas maar al te vaak.

Niet helemaal met je eens, Neo. Ik heb de indruk dat Ryuichi Sakamoto met zijn vroegere albums nog op zoek is naar de juiste richting. Ene nummer beetje pop met wat traditionele invloeden (het titelnummer en Okinawa Song). Dan weer wat rock zoals Risky met Iggy Pop. Andere nummers zijn weer wat electronischer zoals Parata. Mooiste is inderdaad wel Before Long. Prachtig kort pianostukje.

Ik vind het allemaal zwak, ook recenter popwerk. Heb van nature al weinig met pop, dus zo erg verbaast het mij niet. De tijd dat ik dit soort albums kocht vanwege zijn naam, doe ik niet meer. Heartbeat was ook al vreselijk. Nee, electronica, remix werk als Bricolages en scores kan ik wel van op aan.

Maar weer eens uit de kast gehaald, toch wel lekker, vooral de samenwerking met iggy is geweldig.

Ben de afgelopen weken in het werk van David Sylvian gedoken en ook wat meer zicht op de vele samenwerkingsverbanden gekregen. Uiteraard ken ik de samenwerking Sakamoto. In mijn eigen platenkast kwam ik deze lp tegen die er vele jaren niet uit is geweest. Een mix van stijlen die Sakamoto hier laat horen. De instrumentale nummers boeien me nog het meest. Verder een 80's drumcomputer achtige sound die niet het hele album interessant maakt. Verder wel een puike productie en geluidskwaliteit.

Het werk dat hiervoor werd gemaakt was veel sterker. Futurista laat horen hoe een japanner over pop denkt. In de albums daarna probeert hij de westerse luisteraar te bekoren. Dat lukt maar half.

Ik heb net ook nog Ryuichi Sakamoto - B-2 Unit (1980) geluisterd. Had ik ook nog op lp. Album is instrumentaal maar is voor mij helemaal een allegaartje. Ook daar de 80's drumcomputer die dominant aanwezig is. Vind de composities op Neo Geo een stuk beter.

Luister eens naar futurista. Prima album. Veel avontuurlijker. Ik vind de albums vanaf neo geo wat braafjes. Er staan altijd een paar prima nummers op, maar ook altijd wat minder werk.

Ik vind dit een van de sterkste albums van Ryuichi Sakamoto. Opening met die serene piano is prachtig, maar net zo mooi vind ik het laatste nummer, After All. Ook heel sereen, zweverige piano en subtiele synthesizer. Tussendoor goede nummers, sommige wat rustiger, andere wat steviger. Neo Geo is erg mooi, het funky ritme gecombineerd met de iele Japanse meisjesstemmen, die gedurende de rest van het album regelmatig terugkomen. Risky met Iggy Pop vind ik een van de mindere nummers maar nergens wordt het saai of slecht. Het album is ook evenwichtiger dan de meeste andere die ik van Sakamoto ken.

Album vanochtend weer eens op m’n draaitafel gelegd en de liner notes gelezen. Hier doen toch wel een aantal giganten op mee. Ik schreef in 2015 dat ik het 80’s drumcomputer geluid vond overheersen. Lees nu dat Sly Dunbar achter de drums zit en Bootsy Collins de bas speelt. Het geluid klinkt vet maar blijft te gekunsteld overkomen. Daar had met zo’n bezetting toch meer ingezeten schat ik in. 3,5* blijft aan de hoge kant.