Jamie Lidell - Jamie Lidell (2013)

Wat een vette plaat zeg. Komt het meeste van al z'n albums in de buurt van Prince.

why_ya_why is al uit en heeft een videoclip.

Klinkt fijn vooralsnog, maar ben pas halverwege! klinkt een beetje als Prince, beetje Stevie Wonder...maar een heleboel Jamie

Staat nu op de luisterpaal bij 3voor12. Binnenkort maar eens beluisteren, Compass vond ik niet zo.

Album begint ijzersterk met de eerste 7 tracks, helaas zijn de laatste tracks wat minder spannend. Op dit album lijkt Jamie Lidell een kruising te kiezen tussen Prince en Michael Jackson en dat pakt wonderwel nog goed uit ook.

Dit album is een heel fraai album. Fijne soul met mooie electronic-invloeden. Uitermate swingbaar.

Mooie combinatie van eigentijdse electronica en funk anno 1980 (niet alleen Prince, ook P-Funk, Gap Band e.a.). Compass was een toffe plaat, maar leefde iets te veel in momenten. Hier kiest Jamie Lidell weer resoluut een pad en weet hij een stevige vuist te maken. Het album is een ware mokerslag, maar met de nodige nuance. Weer net even anders dan vorig werk, maar weer net even leuk!

Jamie Lidell is zo onderhand een bekende naam geworden die door velen in de gaten wordt gehouden. Was hij eerst vooral bekend en bezig in de electronic industrie, werd hij via het hitje Multiply opeens de new kid in soultown. De electronische en vrije geest van Lidell waren nooit ver weg, maar op Jim hoorde je toch wel erg veel soul terug. Compass was weer wat experimenteler. En nu is daar het eigenlijke titelloze nieuwe album van Jamie Lidell. Het album werd al voorgegaan door singles What a Shame en You Naked. Twee nummers die de interesse voor deze plaat alleen maar meer en meer opwekten. Tijd om het volledige album eens onder de loep te nemen.

Al een aantal albums lang is het heel duidelijk waar Lidell zijn inspiratie vandaan haalt. Vooral in de zang horen we veel Prince en Michael Jackson terug, maar dan gedaan op de eigen gereide Jamie Lidell manier. En zullen we daar eens duidelijk over zijn, dat is op dit album al niet anders. Helemaal niks mis mee natuurlijk, want we zijn het van Jamie gewend.
Daaropvolgend is het ook niet verrassend te noemen dat het album erg dansbaar is. Alles swingt als een tiet en grooved als een malle. Jamie Lidell laat ons de voetjes van de vloer bewegen of, voor de verlegen mensen onder ons, stilletjes ons hoofd knikken. En dit dan niet op dezelfde manier, maar met verschillende stijlen. Zo kent What a Shame een beetje dubstep, Big Love heeft een 80′s sfeer, Why a Why heeft meer een rock&roll en jazzy feeling en Blaming Something spaced ‘m er uit.
Do Yourself a Favor, Why a Why en het intiemere Don’t You Love Me zijn voor mij de drie toppers op deze plaat. Een plaat die bijzonder constant is, maar waar de producties er soms iets te dicht bovenop liggen. Lidell heeft de synths niet thuisgelaten en laat de electronics zijn eigen weg gaan. Constant sterk, met wat uitschieters. De ene keer in erg herkenbare Lidell formule (You Naked en In Your Mind). De andere keer volgens een experimenteler recept (So Cold, I’m Selfish). Maar altijd bijzonder genietbaar.

Jamie Lidell integreert het geluid van al zijn eerdere platen in een totaalgeluid dat Prince naar de kroon steekt. Knappe plaat.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Jamie Lidell - Jamie Lidell - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Ik vind hem echt super vet eigenlijk. Ben het zo vaak met MuMe cijfers eens dat ik hem eerst niet eens wilde proberen (3,45 is toch vrij matig) maar hij is echt fris en leuk.

Soms/vaak over the top, maar meestal wel vol te houden. De nummers zijn op zich niet erg sterk, maar als geheel is dit we een lekker plaatje. Live heb ik Jamie nooit gezien en zal ik ook niet gaan zien denk ik. Om echt genietbaar te zien is hij te afhankelijk van de dikke productie om zijn nummers heen.

Berichten verplaatst naar Jamie Lidell

Vind de eerste track zelfs wat weg hebben van de vroegere R. Kelly.. Heerlijk geluid dit..

yuck 80's electro en weinig inspirerende zang...nee dit is niet aan mij besteed.
Soms zijn de beats nog wel ok maar de zang is echt verschrikkelijk
Het is een soort Dam-Funk maar dan niet leuk.

Vreselijk onrustig en aanstellerig. Als je dat vergelijkt met de warmte en rust die de opvolger uitstraalt, wereld van verschil. Nope, dit is het niet voor mij. Echt slecht is het natuurlijk niet.