Bathory - Bathory (1984)

Eén van de pioniers wat Black Metal betreft. Deze plaat heeft samen met de platen van Venom aan de basis gestaan van Black Metal, dus kan deze plaat wel als een historische mijlpaal gezien worden.

Het eerste wat je natuurlijk opvalt bij zo'n plaat is de productie. Deze is nog zeer rommelig, en van slechte kwaliteit. Ook de verschillende lagen in volume zijn best wel irritant. Soms is de muziek wat stiller, en dan plots gaat het volume weer omhoog. Behoorlijk vervelend is dat.

Riffs, solo's, drums en de bass zijn zeer goed eigelijk, en van uitstekende kwaliteit. Een struikelblok voor mij persoonlijk is de zang. Ik ben niet meteen een liefhebber van deze zang. Maar dat is persoonlijke smaak. Algemene conclusie is dat ik het een goede plaat vindt, met een zeer hoge historische waarde voor de Black Metal, maar erg veel zal ik hem niet beluisteren, door de zang die niet echt mijn ding is.

Wat trouwens ook opvalt, is dat je de zang in het eerste nummer nauwelijks kunt horen. Bij de overige nummers is de productie ook niet top, maar de zang is er in ieder geval beter in gemixt.

Het is wel een aardig plaatje. Dat heeft denk ik meer te maken met de mysterieuze zweem die toentertijd rondom Quorthon en Bathory hing.
Opvolger The Return... klonk al echt een stuk beter.

en Under the Sign...was alweer beter, gewoon goed!

dat ik hier ooit 2 op heb gestemd
dit is ver van bathory's beste album, maar de muziek heeft toch iets duisters, iets evils, wat dit voor mij toch zeker een aangename plaat maakt
alleen jammer van de productie, die is wel héél erg slecht

Eerste indruk is best aangenaam.
Dat de productie slecht is vind ik wel passen bij deze muziek en zoals guess who zegt hetgeen wat dit een goed album maakt is het duistere geluid, de zang, de lyrics, de toon...

Lijkt best wat op het eerste Slayer albums. Vooral qua riffs en drumwerk.

Beste album van Bathory de stem is demonisch zo als het hoort

Okay 2 sterren is misschien toch wat te laag, wil het eindcijfer ook weer niet teveel beïnvloeden
En ik hoor ergens diep in de verte de genialiteit en de felheid vind ik ook het noemen waard, maar verder is dit niet iets voor mij. Misschien zou het live nog leuk zijn, maar op plaat wil ik hier niet al teveel naar luisteren.
Black metal blijft een apart subgenre, al stond het hier nog in de kinderschoenen.

Bathory wordt steevast genoemd als grootste inspiratiebronnen van veel blackmetalbands die ik een warm hart toedraag. En als het al niet als eerste genoemd wordt, dan toch vaak wel in dezelfde adem. Ik ken eigenlijk vrij weinig van Bathory en dat komt voor een goed deel omdat Quorthon overleed toen ik zelf nog niet zo heel lang naar metal luisterde.

Ooit heb ik wel eens een rammelbaknummertje van hem op een verzamelaartje gebrand. Meer voor de lol dan dat ik echt onder de indruk was. Dit debuut wordt ook duidelijk gedragen voor een cultstatus. Ik snap heel goed dat dit indruk maakte in 1984. Het is de stijl. Het is het rauwe geluid en dito energie. Overigens hobbelt Bathory dan nog wel een eindje achter Metallica en Slayer aan. Ik neem aan dat zij, samen met Venom, de grote inspiratie zijn voor Bathory. Over de muziek valt eigenlijk niet gek veel te vertellen. Het is niet spannend en het is zeker niet goed. Bathory was er met deze protoblack op de juiste plaats, op het juiste moment.

Dit doet oprecht pijn aan mijn oren en zorgt er extra hard voor dat ik nu al niet kan wachten op One Rode To Asa Bay/het moment dat Quorthon wel 'mooie' muziek kon maken. Stofzuigerblackmetal is niet mijn ding en dit album overtuigt me dan ook helemaal niet om een andere mening te vormen. Er is in ieder geval nog wat bas te horen en die snerpende gitaarsolo's bieden soms nog iets van kwaliteit, maar voor de rest kan ik hier echt heel erg moeilijk naar luisteren. En ja, ondanks dat ik de historische waarde hiervan snap, kan ik het gewoon niet serieus nemen.