Bell Witch - Longing (2012)

Na lang wikken en wegen gooi ik het boeltje toch naar 4*. Vier van de zes tracks duren in feite vijf minuten te lang, maar afgezien daarvan vind ik deze plaat echt geweldig. Longing staat bol van de gitzwarte, trage en loodzware doomtracks, die ondanks hun grauwe sound bijna rustgevend klinken. Op ieder nummer is er wel een interessante specialiteit te vinden (die melodielijn in I Wait of de cleane vocalen in Rows) en Bell Witch weet met enkel een bassist en een drummer een monsterlijk goed geluid neer te zetten. Heerlijke schijf.

Een hele nieuwe ontdekking. En wat een bazenplaat. Wat anders dan een bas kan doom zo intens maken? Heel even dacht ik aan Necromantia die het ook met louter bassen deden. Maar daar heeft Bell Witch niets mee te maken. De desolate chantang breekt de schurende partijen op sterke wijze op.