Thin Lizzy - Thin Lizzy (1971)

Ik weet niet wat het is maar op de een of andere manier weet deze plaat me altijd te boeien. Met afstand de beste van Thin Lizzy!

Op dit debuut klinken ze behoorlijk anders dan op hun latere werk. Ik hoor hier wat meer blues en soul, heerlijk relaxte plaat.

Aangezien ik een biografie over Phil Lynott ben begonnen (Phil Lynott: The Rocker door Mark Putterford) ben ik aardig in de stemming om Thin Lizzy CD's te bespreken.
Over dit eerste album die dus t/m nummer 10 loopt schrijft de biografie o.a:

... despite its technical shortcomings managed to capture the essence of the band's firey Celtic spirit and progressive intentions.
Indeed, much of Lizzy's early material had ambitious arrangements which tended to make some tracks (like 'Remembering') sound disjointed, like a collection of riffs looking for a song.

Opgenomen in 5 dagen en gemixt in 2 dagen is dit album typisch een product van zijn tijd.
Voor een band die buiten Ierland nagenoeg onbekend was en waar de frontman eigenlijk nog de gitarist Eric Bell was en Phil nog lang niet de charismatische frontman was die hij later zou worden is dit album inderdaad het hoogst haalbare van het trio.
Eigenlijk willen ze meer later horen als dat ze eigenlijk kunnen en dat levert een nogal rommelig maar uiterst vermakelijk album op.
Volgens de biografie waren de oorspronkelijke gitaaropnames per ongeluk verwisseld met opnames die Eric Bell eigenlijk had afgekeurd en zo te horen klopt dat ook wel.

Het openingsnummer begint met een pratende Phil met minimale begeleiding en wordt wat meer een nummer met heerlijk relaxte gitaarbegeleiding.
Het gaat over in "Honestly Is No Excuse", een wat drukker nummer met lang aangehouden vioolpartijen erin en lekker los drumwerk van Brian Downey, eigenlijk spelen de instrumenten vooral voor zichzelf hierin en dat is de kracht van het nummer.
"Diddy Levine" begint dreigend met Phil weer meer pratend als zingend en de instrumenten doen vooral weer waar ze zelf zin in hebben.
Na 3 minuten wat meer structuur, een duidelijke gitaarrif met een lang aanhoudende solo maar het nummer eindigt als een gedicht wat wordt voorgelezen met minimale begeleiding.

"Ray-Gun" is alleen door Eric Bell geschreven en klinkt Jimmy Hendrix achtig, veel wah-wah erin en lijkt wel een spontane improvisatie nogal een zwak nummer.
"Look What the Wind Blew In" begint sterk en bestaat uit verschillende aan elkaar geplakte stukjes ideeen van songs met een soms ietwat vals solerende gitarist, erg rommelig maar ook weer goed omdat het allemaal hele goede stukjes zijn.
"Eire" vervliegt nogal snel, heel rustig maar ook heel kort.

"Return of the Farmer's Son" begint nogal episch en vrij stevig.
De drums en gitaar strijden om de hoofdrol, een opzwepend nummer waarin de zang ondergeschikt is .... houd zeker de aandacht vast dit toiffe nummer !
"Clifton Grange Hotel" gaat muzikaal nergens over maar handelt tekstueel over het hotel die Phil Lynott zijn moeder runde in Manchester.
"Saga of the Ageing Orphan" een rustig voortkabbelend akoestisch deuntje vervolgt en het slotnummer van het debuut is weer opzwepend maar minde goed als "Return of the Farmer's Son".

Zo'n 4 maanden na het debuut kwamen ze met een EP uit genaamd "New Day" en is op de CD achter het debuut geplakt.
Het begin is een kort akoustisch nummer, wat vooral opvalt is de wat betere produktie.
Het weinig opzienbare "Remembering Part 2 (New Day)" laat vooral horen dat de songs wat meer structuur kennen en Eric Bell nogal slordig soleert.
Dat gezegd te hebben komt "Old Moon Madness" om de hoek kijken, lijkt wel free-jazz (of zoiets) en zwalkt alle kanten op.
Het aardige maar slordige "Things Ain't Working Out Down at the Farm" besluit deze CD.

Muzikaal staat dit allemaal mijlenver af van het latere bekendere Thin Lizzy hardrock werk maar kent zeker zijn charme.
Komt vooral door dat heerlijk relaxte jaren 70 sfeertje, ik dacht dat ik een hoger cijfer zou geven maar als je dus goed luistert wat Thin Lizzy hier laat horen dan kan ik toch niet meer als 3 sterren geven.

Look What The Wind Blew In is een leuk nummer, maar voor de rest is dit album wat saai. Voor mij is overigens Chinatown echt wel dé Thin Lizzy-plaat.

Over deze CD ben het eens met Kokerstraat300: Look What The Wind Blew In is een leuk nummer, maar voor de rest is dit album wat saai. Phil Lynott bewijst dan wel met blues en soul overweg te kunnen, echt indruk maken doet het verder niet.

Gewoon een aardig debuut, van een band die nog naarstig zoekt naar de muzikale richting. Dat levert aardige en soms ook wat minder goede nummers op. Maar over het geheel genomen een wat aarzelend, maar niet onverdienstelijk debuut.

Tijd om het oeuvre van Thin Lizzy door te spitten. Als kind was ik dol op The Boys Are Back In Town, maar verder ben ik nooit verder gekomen dan Jailbreak en wat losse songs. Ook niet toen ik een tijdje in Zweden woonde. Daar was een platenzaak waar het grootste deel van de platen van deze Ieren wel te vinden was voor een zacht prijsje. Het debuut heb ik ook in mijn handen gehad en nu, zo'n pak en beet negen jaar later, ben ik wel blij dat ik 'm niet meegenomen heb.

Zoals hierboven al terecht gesteld wordt, is Thin Lizzy nog zoekende. De soul en blues overheersen. In principe geen probleem. Phil Lynott is altijd al een goede zanger geweest. Maar niet alleen is de band zoekende naar een eigen geluid, ook het schrijven van goede songs is nog een probleem. Het geluid van de piepjonge Thin Lizzy is soms nog wel aangenaam, maar grotendeels incoherent. Vaak heb ik het idee dat de band maar wat doet. Drie ego's in een band. Ze kunnen allemaal spelen, maar samen iets doen, is de helft van de tijd schijnbaar onmogelijk. Ook in het hierboven bejubelde Look What The Wind Blew In, hoor ik echt niks bijzonders. Zou een onbekende band deze plaat uitgebracht hebben, dan was het allang vergeten.

Oef, dit is het inderdaad nog niet helemaal. Lynott is een fijne zanger en Eire is een mooi nummer, maar buiten dat valt het debuut vooral op als een vrij saai onevenwichtig album. Of nou ja, onevenwichtig... het is een consistent saai album dat vooral draait op blues en jazzy riedeltjes, maar niks dat echt memorabel te noemen is. Remembering Part 1 lijkt nog een beetje te gaan richting een iets meer spannende compositie, maar uiteindelijk is het alsnog weinig spannend. De muzikanten lijken daarnaast ook vooral weinig echt samen te spelen, iets wat vooral in het chaotische drumwerk opvalt. De band heeft hier nog een lange weg te gaan.

Ook ik ga me wagen aan een marathon van de rockende legendes 'Thin Lizzy' en al hoewel ik de band helemaal niet goed ken wil ik ze juist wat beter leren kennen, en daar kan ik zo'n marathon makkelijk voor gebruiken. Nee, ik kende ze niet maar ik ben het er ook wel mee eens dat het soms saai is. Al hoewel soms, het album vond ik in het geheel nou niet bepaald spetterend. En dat komt echt omdat ik niet het volledige 'wow'-effect voelde bij dit album wat ik wel een beetje gehoopt had. Dus ja, het debuut komt voor mij wat teleurstellend uit de luisterbeurt maar ik hoop, denk en weet misschien wel zeker dat er nog héél veel mooi werk van deze ongelooflijk getalenteerde groep aan gaat komen want je hoort dat het er in zit, het komt er alleen nog niet heel goed uit!

Vandaag weer eens geluisterd, en ik blijf dit een alleraardigst album vinden.
Lynott is hier trouwens wel erg goed bij stem, dat valt wel op. De nummers zijn wat experimenteel of niet helemaal af, maar dat heeft wel wat, ik vind het wel een gevoelige plaat met die combi van blues en folk. Wel vreemd dat de opvolger slechter is dan dit debuut, had wel verwacht dat ze deze sound daar nog beter hadden uitgewerkt.

Degenen die Thin Lizzy per se als de robuuste stadionrockers willen, zullen bij deze plaat afhaken. Als ze dat al niet bij de hoes deden, zoals ik indertijd. Ik vergiste me echter: dit zoekende debuut kent diverse hoogtepunten en in de superbonusversie (2010) wordt het een pareltje. Die laatste is ook op streaming te vinden.

Powertrio’s werden vanaf 1966 trendsettend. Hierin stond de gitarist centraal, denk aan Cream met Eric Clapton en The Jimi Hendrix Experience. Zij en vele anderen experimenteerden met gitaareffecten en songstructuren, wég van de klassieke popsong. Vrijheid, innovatie en peace man! Dit hoor je terug op Lizzy’s debuut, waarop Eric Bell alle vrijheid krijgt om zijn gitaar te laten zingen en frequent met zijn wahwahpedaal speelt.
Net als bij hun grote voorbeelden vechten psychedelische, blues- en hardrock om het hardst om de dominante plek. Welke stijl wint, varieert per song(deel). Soms werkt dat heel goed, soms niet. Een plaat aarzelend en pratend beginnen bijvoorbeeld, zoals hier gebeurt, werkt minder. Het duurt een dikke minuut voordat de groove begint en een aardig liedje verrijst. Pas in november 1972, tijdens de tour met Slade, leerden de drie dat je beter de luisteraar meteen kunt grijpen.
Hoe anders is tweede nummer Honesty is No Excuse. Een akoestisch en uptempo begin (met mellotronviolen en het werkt ook nog!), waarmee de groove staat. Al snel volgt de sterke melodie. Even verderop vallen de drums knap bij (wat is die Downey hier al goed!) en halverwege volgt een wonderschone gitaarsolo. Het bewijs dat dit trio veel meer kon dan een altaar voor de gitaar bouwen.

Ook vallen spoedig de prachtige stem van Phil Lynott en diens poëtische teksten op. Gevoelig over de liefde, verhalend-sentimenteel als de Keltische geschiedenis van Ierland wordt bezongen. Plus de folkinvloeden die her en der klinken, wat de band onderscheidt van de toenmalige genregenoten.
Hierboven beschrijft Lonesome Crow de liedjes afzonderlijk. Ik houd me dus in, al wil ik wel Eire voor het voetlicht brengen. Vorige week werd ik alweer gegrepen door dit akoestische kleinood. Een historisch verhaal, een melancholische sfeer, fraai versierd door Bell. Van een ontroerende schoonheid.

Op cd beginnen vanaf track 11 de extra’s: eerst de geflopte single The Farmer, hun eerste uitgave met toen nog toetsenist Eric Wrixon in de gelederen. Daarna de EP New Day die ná Thin Lizzy verscheen. Ook een gevarieerd schijfje, waarvan het gitaarwerk in de titelsong klinkt als een voorloper van wat The Edge acht jaar later bij U2 zou doen.
Op Dublin klinkt een celesta, het gevoelige zusje van de piano; het bezingt de emigratie van de band, in januari 1971 naar Londen. Prachtig in zijn breekbaarheid.

Vanaf track 16 klinken vier tracks van deze bijzondere verzamelaar, waarbij Gary Moore en Midge Ure bij Look What the Wind Blew In, Dublin en Things Ain’t Working Out de gitaarpartijen opnieuw inspeelden. Hier hoor je de 1978-sound: de gitaren klinken veel zwaarder, passend bij de stadionstatus die de band inmiddels had bereikt.

Voor potentiële fans was het indertijd lastig: was dit een rockband met folkinvloeden, of een folkband die bovendien bijzonder heftig rockte? Omdat ze er niet in slaagden een hit te scoren, werd een doorbraak extra moeilijk.
En hoe luistert een rock- of metalfan anno 2022 naar deze vrije muziekopvattingen? Sterker nog, ook de huidige liefhebbers van singer-songwriters kunnen regelmatig genieten.
Voor mij geldt dat ik met alle extra’s op cd vooral blij word van alle variatie. Voor de oorspronkelijke plaat geef ik 3 sterren, met alle extra’s worden dat er anderhalf meer.

Het is de delivery van Lynott die dit plaatje nog enigszins beluisterbaar maakt. Voor de rest staat het vol met van dat typische early 70s geneuzel. Langzaam kabbelend zonder ook maar een greintje spanning en avontuur.